In alle eerlijkheid: Ik ben (stiekem) doodsbang voor de toekomst

images-4Normaal gesproken ben ik best optimistisch van aard. Ik zie nooit beren op de weg. Maar achter die façade van optimisme zit angst. Nu wil ik niet zeggen dat ik speel dat ik een optimist ben. Alleen heb ik best vaak van die angstflitsen. Zo had ik een hele tijd visioenen, als ik op Utrecht Centraal station liep bijvoorbeeld. Dan zag ik ineens voor me dat alle roltrappen stilstonden. Dat overal de elektriciteit was uitgevallen. Dat er geen mensen meer werkten. Dat Utrecht Centraal een relict was geworden uit een tijd die niet meer bestond. Omdat er geen werk meer was. En dus geen reizigers. Dat alles met horten en stoten tot stilstand was gekomen. Ik liep daar dan tussen en schudde de flits uit m’n gedachten.

Ook ben ik bang voor m’n eigen toekomst. Mijn vak sterft uit. Ik ben 42, wat moet ik als ik 60 ben? Wat voor werk doe ik dan? Alles was tot nog toe duidelijk. Journalist zijn, dat was een droom voor mij die ik waarheid maakte. In mijn optiek was mijn leven en toekomst maakbaar, tenminste als het op carrière aankomt. Al het onheil wat je ernaast nog zou kunnen verwachten in je leven, daar dealde ik dan wel weer mee. Maar wat zich nu voltrekt in de branche waarin ik werk, kent zijn weerga niet. Soms ben ik daar heel monter in en denk: leuk! Spannend! Niets is zeker! En ook: het zal allemaal wel meevallen. Er komen nieuwe dingen voor oude dingen in de plaats, en ook daar zal ik een rol in spelen. Maar even vaak denk ik: mijn god, wat gaat er van mij terechtkomen? En met mij van alle andere collega’s?

Nog niet zo lang geleden was ik ervan overtuigd wat het leven mij kon brengen. Ik begreep het leven. Ik begreep de maatschappij. Ik begreep wat er nodig was. Ik begreep mijn vak. Ik begreep het. De laatste tijd voel ik me ontheemd. Ik begrijp het leven niet meer zo goed. Ik begrijp de maatschappij niet meer zo goed. Ik weet niet meer zo goed wat er nodig is. En mijn vak, ja, dat is het enige wat ik nu nog begrijp. Maar weet ik ook wat de toekomst brengt?

Ga ik straks mijn eigen auto uitprinten met een 3D printer? Krijg ik straks een chip in mijn oog geïmplanteerd, zodat ik altijd en overal online kan zijn? Verdwijnen alle winkels uit mijn favoriete steden? Worden de binnensteden sloppenwijken? Verdwijnen beroepen die vroeger vanzelfsprekend waren? Zit iedereen straks in z’n eigen cocon? En erger, wat brengt de toekomst voor mijn kinderen? Zullen zij nog wel creatief zijn? Zullen zij nog wel de waarden en normen inzien en bewaren die voor mij belangrijk zijn? Nog niet zo lang geleden kon ik voor hen de wereld verklaren. Nu weet ik het soms echt niet meer. Gaan zij straks wel een baan vinden? Bestaat het fenomeen ‘baan’ straks nog wel? Hoe moet ik hen deze wereld doorloodsen? Hoe loodsen zij zich de toekomst door?

En de wereld, hoe moet het met de wereld? In mijn slechtste momenten ben ik doodsbang. Komt er een wereldoorlog? Gaat de globalisering zover dat wij in Nederland alleen nog maar buitenlandse kranten lezen? Verdwijnt ons geld? Is de economische crisis onhoudbaar? Is de cybercrime zo erg dat Nederland gewoon ‘uitgezet’ wordt?

Angst. Ik wou maar dat iemand mij de wereld kon uitleggen. Dat iemand mij kon zeggen wat de toekomst brengt. Dat iemand mij kon verzekeren dat mijn lieve kinderen goed zullen terechtkomen. Dat zij de wereld wel gaan begrijpen. Dat ik heus m’n aanpassingsvermogen niet zal verliezen. Dat ik heus m’n creatieve, altijd montere ik zal blijven. Dat er iemand is die me in zijn armen neemt en zegt dat het wel goed komt. Met mij, m’n kinderen, iedereen die me lief is en de wereld.

 

Reacties

  1. Joyce zegt

    Mooi! En nou liefst iemand die je vertelt met feiten onderbouwd dat alles goed komt. Die oorverdovende stilte echter is misschien nog wel beangstigender.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>