Mijn lichaam reageert op mannen. Het lijkt vaak meer te weten dan ik zelf. Soms heel logisch, maar vaak ook onvoorspelbaar. En vooral lastig.
Zo zijn er mannen bij wie mijn maag de vreemdste geluiden gaat maken zodra ik in de buurt ben, maakt niet uit wat ik gegeten heb. Niks fijn tegen je liefje aan zitten want zodra je te dichtbij komt beginnen de aparte geluiden. Met een smoes als ‘ik heb honger’ kun je op een gegeven moment ook niet meer wegkomen.
Ik had ooit een paar maanden een vriendje bij wie ik altijd ongesteld was. Steevast op de dag dat ik hem zou zien, ja hoor, tampons nodig. Ik dacht dat ik vervroegd in de overgang was omdat ik tot dan altijd heel regelmatig menstrueerde. Hij sprak over kinderen krijgen, maar je kunt je voorstellen hoe ons seksleven er ongeveer uitzag: er was geen seksleven. En ik maar doen alsof ik er nog niet aan toe was… Slechts één keer kwam het ook daadwerkelijk tot penetratie. Dat was meteen het einde van onze relatie. In mijn hoofd was seks met hem namelijk veel fijner dan in de realiteit. Ik besloot naar mijn lichaam te luisteren en het te beëindigen. Sindsdien ben ik weer net zo regelmatig ongesteld als vóór die tijd.
Een wind laten als je voor het eerst samen wakker wordt? Geen goed teken. Constant last van kramp in je buik zodra je samen bent, voelt namelijk allesbehalve sexy. Die relaties waren dus van zeer korte duur.
Ook heb ik wel eens een scharrel gehad die alle energie uit mij leek te zuigen. Zodra ik hem zag, BAM. Doodmoe. En ik mezelf maar afvragen hoe ik toch zo moe kon zijn. Ik kon dan wel weer heerlijk slapen naast hem, maar als dat betekent dat je twee dagen lang ook echt alleen maar slaapt, is het wellicht toch niet de juiste man.
Gelukkig reageert mijn lichaam ook wel eens positief. Mijn huid gaat stralen, ik zie er tien jaar jonger uit, kan dagen zonder slaap, rond ineens al mijn to do lijstjes af en ik ben heel gelukkig met mezelf. Helaas reageert mijn lijf het beste op de meest extreme commitment phobes; die mannen die verdwijnen zodra het ook maar iets op een relatie begint te lijken.
Wat moet ik dan nog geloven? Mijn lichaam of mijn hoofd?!
Bron: pixabay.com
Misschien heb je zelf ook een commitment phone en reageert je lichaam daarom zoals het reageert? Zoals je zelf al zegt: jouw lichaam lijkt vaak meer te weten dan jij zelf.
Het komt me overigens niet geheel onbekend voor, hoor! ;-)
Ooops, phone moet natuurlijk phobe zijn! :-D
Diep van binnen een commitment phobe. Klinkt aardig hopeloos. ?