Ik ben heel erg gesteld op mijn persoonlijke ruimte. Houd je zo’n anderhalve meter – of meer – afstand, dan ben ik perfect tevreden. Met name op mijn werk, in het openbaar vervoer, in de supermarkt en op de weg. Privé zijn er een paar uitzonderingen. Maar er zijn maar weinig mensen die daar begrip voor hebben.
In het openbaar vervoer is het tegenwoordig zo druk dat persoonlijke ruimte wishful thinking is en je het je medereizigers niet kwalijk kunt nemen als ze veel te dichtbij komen. Bij het kopen van een treinkaartje doe je per definitie afstand van je recht op persoonlijke ruimte. Maar in alle overige situaties kiezen mensen er zelf voor om gewoon géén afstand houden, tot mijn grote ergernis.
Bij een vorige werkgever werkte een wat oudere vrouw. Sympathiek genoeg, maar van persoonlijke ruimte had ze nog nooit gehoord. Ze kwam zó dichtbij staan als ze met je sprak, dat haar redelijk volle buste nét niet, en soms ook nét wel, tegen je aanschuurde. Een stap naar achteren doen had geen zin. Zij deed dan gewoon een stap naar voren. En zat ze in roddelstand, dan was een volle confrontatie met de borstpartij niet te vermijden. Ik krijg nog rillingen als ik daaraan terug denk. Een andere ex-collega keek graag even met je mee en ging dan achter je stoel staan en over je heen hangen. Armen aan weerszijden, adem in je nek. Minstens zo irritant. En gevaarlijk, want op zo’ n moment krijg ik echt serieus de neiging om uit te halen. Of mijn hete koffie ‘per ongeluk’ over mijn schouder te laten vallen.
In supermarkten heb je altijd wel iemand die denkt eerder aan de beurt te zijn als ze extreem dicht achter je gaan staan en hun boodschappen in je rug duwen. Soms is dat ook zo. Om een ruzie te vermijden, laat ik ze soms voor gaan. Als je ze er namelijk op wijst dat het geen kwaad kan om hun pak melk niet onder jouw oksel te stoppen, word je dat meestal niet in dank afgenomen. Maar vaak heb ik die zelfbeheersing niet en komt er toch tot een confrontatie. Er is een reden dat puber geen boodschappen met mij wil doen.
En dan de snelweg. Ik rij op werkdagen eigenlijk dagelijks in de file en op de één of andere manier denken mensen ook daar, dat als ze zich maar dicht genoeg op hun voorganger plakken, ze sneller op de plaats van bestemming zijn. Regelmatig zie ik zo’n stuk onbenul bijna in mijn kofferbak zitten. Vroeger trapte ik nog wel eens extra op de rem, maar op het traject waar ik rij zit het vol met gedeukte auto’s met een buitenlands kenteken. Aangezien ik vermoed dat hun verzekering, als ze die al hebben, mijn schade niet snel gaat vergoeden, is een aanrijding veroorzaken misschien niet zo’n goed idee. Bij vrachtwagens durf ik het ook niet; die zijn toch best wel groot.
Gisteren had ik weer een klever. Een bestelbusje zat zo goed als ín mijn kofferbak en zijn voorlamp, met groot licht, scheen via mijn zijspiegel direct in mijn gezicht. Wat ik ook deed, stil blijven staan in de hoop dat hij me voorbij zou gaan, of een keer vol op de rem (voor zover dat kan bij 30 km per uur); hij hield geen afstand. Ik heb me moeten beheersen om niet uit te stappen en hem te vragen of hij zich maar gelijk aan mijn auto wilde vastkoppelen.
Bron: Pixabay
De eerstvolgende feestdag is Valentijnsdag, geloof ik. Ik hoop van harte dat ik een cadeautje krijg in de vorm van een lichtbak voor op mijn hoedenplank. Op die manier kan ik teksten af laten spelen:
“Keep your distance”
“Hou afstand”
“Ik eet truckers”
“Er ligt asbest in mijn kofferbak”
”If you want to date, get a Tinder account”
Of een heel arsenaal aan scheldwoorden, dat ik jullie zal besparen. Of gewoon een middelvinger. Internationaal bruikbaar.
Hoe dan ook beste mensen… er is niks mis met een béétje afstand houden. Mensen zullen je heus nog wel verstaan. En je komt echt niet eerder die winkel uit of op je werk aan, door je op te dringen aan je voorganger.
Ik ga nu boodschappen doen en de weg op. Mocht je me tegenkomen: AFSTAND HOUDEN!!!
Ik mag toch wel in de buurt komen? ;)
Nou vooruit, heeeeel even!