Gisteren ontdekte ik iets schokkends. Terwijl mijn werkgever bezig was met het instellen van een camera voor het opnemen van video’s, vroeg hij mij om even in beeld te gaan staan voor de juiste setting. Nietsvermoedend deed ik wat me gevraagd werd. Maar toen ik weer achter de camera stond, kreeg ik ineens mijzelf te zien op het scherm. En wat ik zag, deed me verstijven van schrik.
Mijn gezicht, eens zo vertrouwd en bekend, bleek te zijn veranderd in iets wat ik nooit had verwacht: een Sanne-Wallis-de-Vries-gezicht. Alles leek te hangen – mijn wenkbrauwen, oogleden, ooghoeken, mondhoeken en zelfs mijn wangen. Alsof dat nog niet genoeg was, accentueerde mijn favoriete trui mijn nieuwe uiterlijk door me te transformeren tot een soort Michelin-poppetje. En dan dat haar… Sluik, pluizig, volledig onhandelbaar.
Toen ik dit ‘s avonds aan mijn lief voorlegde, zei hij, de schat: “Ja, dat is al jaren zo.”
In een wereld die draait om jeugdigheid en perfectie, kwam deze confrontatie als een harde realiteit. Ik kan er niet langer omheen: mijn lichaam is aan het veranderen, de tekenen van de tijd beginnen hun tol te eisen. Merkte ik dat in eerste instantie alleen aan allerlei vage klachten: sneller (over)vermoeid, een geheugen als een zeef, steeds minder concentratie, uitvallend haar, broze nagels, zie ik nu ineens dat het zich ook in mijn uiterlijk manifesteert. Het is een schokkende wake-up call, een reminder dat de overgang geen fictie is, maar een onontkoombare fase in het leven van elke vrouw.
Maar te midden van mijn schrik en ontsteltenis, wist ik ook meteen dat ik er helemaal oké mee ben. Het is wat het is. Het is een nieuw hoofdstuk. Ik besloot ik dit aan te vliegen met humor. Ik bedoel, een personage met ribbellichaam, een kreukelgezicht en een bos onhandelbaar haar? Dat klinkt als de hoofdpersoon in een hilarische sitcom.
Het is alsof mijn lichaam zegt: “Oké, meid, hoog tijd voor wat extra karakter!”
Dus nee, ik behoor niet langer tot ‘de jeugd’, maar wie heeft er eigenlijk tijd voor perfectie als je kunt genieten van de avonturen van een Michelin-popje met een uitgezakt gezicht en een eigenzinnige haardos? Het is een herinnering om te omarmen wie ik ben, inclusief de onverwachte wendingen die het leven me brengt en ongeacht de fysieke veranderingen. Ongeacht ook wat iedereen ervan vindt.
En laten we eerlijk zijn, een beetje humor kan nooit kwaad als je jezelf in de spiegel bekijkt en meteen denkt: “Nou, dít wordt interessant!”
Bron: pixabay.com 2831346 (NB: NIET ZWANGER, GEWOON DIK!)
