Gisteren was een kutdag. Ik was onwijs vroeg wakker en had nergens zin in. Dus in bed series kijken en spelletjes spelen, met oortjes in, want het was nog vroeg.
Het raam staat open voor de katten. Opeens komt een van de twee, Freddie, met een behoorlijk grote vogel in zijn bek via het raam naar binnen. Meestal is het een muis, waar dan soms nog even mee gespeeld wordt, en dan ofwel met huid en haar opgevreten, of klakkeloos voor mij achtergelaten om op te ruimen. Een vogel pakken ze zelden, en al helemaal niet zo’n grote. Of nou ja, ik heb ook wel eens een onthoofde eend cadeau gekregen. En een kikker – ja daar stond ik ook wel even van te kijken.

Anyway, op dat moment denk ik: ach, laat maar gaan, ik ruim de troep wel op als ie er klaar mee is. Ik hoor wel de hele tijd gekras en geschreeuw van vogels, maar ik denk dat dat buiten is. Als ik na een tijdje opsta om een kop thee te maken, zie ik een levende ekster op het aanrecht huppen! En schreeuwen natuurlijk. Hij lijkt niet gewond – ik zie geen bloed, maar hij zal heus niet ongeschonden zijn. Maar hij fladdert en hupt dus schreeuwend heen en weer. Uiteindelijk durf ik hem te pakken en zet hem buiten op het tuinbankje, katten ook naar buiten, deur en ramen dicht. Zoek het uit, beesies.
Wat er van die vogel geworden is, weet ik niet. Maar een tijdje later hoor ik keihard kattengejank. Dus ik denk, oh shit, kitties zijn buiten, snel deur open doen en kijken. Schiet er meteen een rooie kat naar binnen! Freddie en Lilah met dikke staarten erachteraan, en die zwart-witte zwerver (die hier al weken rondhangt, ik heb hem bij Amivedi aangemeld, vooralsnog zonder resultaat) zit blazend in de tuin. Woehaaah!
De rooie kat schrikt van mij en schiet weer naar buiten, waar de zwart-witte er heel woest uitziend zit te grommen. Nog voor ik de deur dicht kan doen zit die rooie alwéér binnen. Het kattengegil is niet van de lucht, het beest maakt een enorme luchtsprong in de woonkamer als een van mijn katjes aanvalt en stiefelt weer naar buiten, waarna ik meteen de deur dicht knal. Thank God, kitties zijn binnen en zwervers buiten. Even later kijk ik uit het raam van de achterdeur, ligt die rooie kat op de mat! Het beest is als de dood voor die zwart-witte, denk ik. Ik laat hem maar even liggen, die gaat vanzelf wel weer weg als de rust is wedergekeerd. Maar een uur later ligt ie er nog en het begint te regenen, dus ik stap naar buiten om te kijken of ie gewond is – zo te zien niet – en wil het kattendekentje over hem leggen, hoewel hij natuurlijk niet eens nat wordt onder het afdakje. Maar hij is heel bang voor me en maakt zich klein in de hoek. Ik zet dan maar wat brokjes buiten en bel de dierenambulance.
Waar ik na het doorlopen van het menu een muziekje krijg dat duurt en duurt. Dan zegt een stem dat ik tweede in de wachtrij ben. Ja, fuck that, ik probeer het later nog wel een keer. Het is dan een uur of 10. De katjes zijn binnen, ramen en deuren zijn dicht, en ik moet echt even bijkomen, dus ik zit weer in bed met mijn laptop en een kop thee. Ik ben bekaf van de korte nacht en de adrenaline na het dierenpandemonium. Vandaag (gisteren dus) ga ik helemaal niks meer doen. Later in de middag hoor ik buiten iemand roepen: “Benito, Benito!” Als ik even later uit de tuindeur kijk is de rooie kat verdwenen. De zwart-witte is ook nergens te bekennen. Het heeft zichzelf dus allemaal opgelost gelukkig.
Rond een uur of zes die avond flikker ik in slaap. (Fun fact: dat weet ik door mijn internetgeschiedenis.) En werd vanmorgen om kwart voor vijf wakker. It’s a new day, it’s a new dawn, and I’m feeling good!








Hier past slechts een reactie: wie konijnen heeft, heeft keutels.
Persoonlijk zou ik de hele beestenboel eruit doen en weer een man nemen.