Het besluit is genomen: ik ga echt sporten. Niet zomaar een beetje, nee, ik ga het serieus aanpakken. Dus: het Grote Voorbereiden kan beginnen. Je denkt misschien dat sporten iets is wat je gewoon doet? Ha! Dat dacht ik ook ooit. Maar nee, het is een heel proces.
Eerst inlezen. Wat is wijsheid voor vrouwen van mijn leeftijd? Blijkbaar is dat krachttraining. Goed voor botten, hormonen, mitochondriën en afvallen. Dan, een schema maken, want zonder planning ben je nergens. Ik zoek naar apps die me beloven dat ik binnen zes weken kneiterstrak en gestroomlijnd ben, ook al weet ik stiekem dat ik over zes weken waarschijnlijk nog steeds moet gaan beginnen.
bron: pixabay.com 2351766
De tweede stap? Nieuwe sportkleding kopen. Want ja, als je dan toch bezig gaat, dan wil je er op z’n minst ook professioneel uitzien. Niet dat mijn oude sportbroek iets mankeerde, maar hij ligt nu toch al een tijdje onaangeroerd in de kast. Dus daar sta ik, in een winkel vol fit ogende mensen die eruitzien alsof ze elke morgen uit bed springen en direct aan de slag gaan met allerlei sportieve, fitte en gezonde dingen.
Ik pas een legging die me belooft alles op z’n plaats te houden, wat best goed lukt – tot ik ga zitten en de stretchstof het spontaan opgeeft. Ik zie eruit als een soufflé die eerst is ontploft en vervolgens over de randen van het bakblik is gelopen. Maar goed, dat geeft niet, want ik ga sporten, dus in no-time zit alles strak in die broek!
Met een tas vol sportieve illusies en heel veel goede zin kom ik thuis. En dan komt het volgende obstakel: de sportschool. Want thuis sporten, daar trap ik niet meer in. Er moet externe druk zijn, een plek waar ik heen moet gaan om te bewegen. Dus schrijf ik me in bij de sportschool. Meteen bij de inschrijving komt de eerste uitdaging: de intakesessie. “Wanneer kun je langskomen voor je intake?” vraagt de vriendelijke dame achter de balie. Ik mompel iets over werkdrukte en vakantieplannen, en voor ik het weet staat de afspraak gepland… een maand later.
Een maand is een lange tijd. Genoeg om er mentaal helemaal klaar voor te zijn, toch? Of om allerlei redenen te bedenken waarom dat sporten eigenlijk best kan wachten. Spoiler: het werd het laatste. De intake-datum kwam en ging, slechts ergens in mijn agenda genoteerd, maar ik had toevallig een hele drukke werkweek. Die week erna zou ik dan echt gaan, maar toen begon het seizoen van die ene serie waar ik helemaal in opging. En ik kon natuurlijk niet gaan sporten, terwijl er een cliffhanger op me wachtte.
Hoe dan ook, na enkele weken vol excuses, begint nu toch het gevoel van falen wel danig op te spelen. Dus wat doe je dan? Precies, je zegt het abonnement op. Maar dat deed ik natuurlijk niet zomaar. Eerst heb ik mezelf nog even wijsgemaakt dat ik toch beter thuis kan beginnen. Kleine stapjes, toch?
En nu ligt mijn nieuwe sportkleding ongedragen in de kast en mijn sportschoolabonnement is stilletjes opgeheven. Wat ik wel heb getraind, is mijn vermogen om excuses te verzinnen en mijn uitgebreide kennis van al dan niet nieuwe Netflix-series. En ergens diep van binnen weet ik dat het eigenlijk heel simpel is: gewoon beginnen. Maar goed, daar denk ik morgen wel weer over na.
bron: pixabay.com 498256 mcguiremade.com/gratisography – credits: Ryan McGuire
