“Part of the Inca Trail to Maccu Picchu” – Bron: commons.wikimedia.com CC1.0 Credits: Mx._Granger (2017)
Ik denk altijd héél goed na, voordat ik iets stoms doe. Dat zei Loesje ooit, en eerlijk? Het had mijn lijfspreuk kunnen zijn.
Waar ik dit keer heel goed over nagedacht heb? Over mijn nieuwste, briljante plan: de Inca Trail lopen. Toen ik een jaar of acht was en foto’s van Peru zag, wist ik het al: ooit móét ik daarheen. Een half jaar geleden besloot ik om ervoor te gaan sparen en toen liet ik het los. Ik ging nog niet googelen, ik zocht nog niets op. Gewoon helemaal niets.
Tot ik een maand geleden een mail kreeg van Heroes for Charity. Zij organiseren een begeleide Inca Trail: jij hoeft ‘alleen maar’ te lopen, zij regelen de rest. En je loopt meteen voor een goed doel dat jij zelf kiest. Ik wist meteen: dit ga ik doen.
Even de feiten op een rijtje:
- De Inca Trail is 43 kilometer lang
- Je loopt ’m in vier dagen
- Je start op 2600 meter hoogte en eindigt op 4200 meter hoogte
- Ik loop nu twee keer per week 3,8 km met een vriendin. Hoogteverschil: 10 meter
- Tijdens het lopen doen we krachttraining (QR FIT app, een aanrader)
- We doen er een uur over en komen met onze tong op onze schoenen terug
- En om het allemaal nog even te bemoeilijken: Ik zit zwaar in de overgang: hartkloppingen, extreme vermoeidheid, overal pijn… (en nog meer ongemak, maar dat doet er nu even niet toe)
Kortom: gewéldig plan, die Trail! Na een maand ‘héél goed nadenken’ heb ik mijn grote vriend AI gevraagd om een trainingsschema voor me te maken, met bovenstaande feitjes in het achterhoofd. Het resultaat: een schema van 12 weken, met vijf trainingsdagen per week. Twee keer wandelen, twee keer krachttraining en één keer een ‘lanterfant’-activiteit zoals fietsen of zwemmen.
Alleen al bij de gedachte sterf ik duizend doden. Hoe ik dat middelbare, krakkemikkige lijf door dat schema ga slepen? Geen idee.
En toch hoor ik dat stemmetje dat zegt: jij kunt dit. Want als ik ergens mijn zinnen op zet, dan gebeurt het. Dus… vanaf 1 januari starten vriendin en ik officieel. Tot die tijd gaan we proberen om naast het wandelen alvast twee keer per week krachttraining thuis te doen.
Het mooiste? Dat die vriendin meedoet. Allebei háten we wandelen, maar zo met z’n tweeën kun je lekker klagen onderweg – dat helpt. Het gekke is dat we wel ontzettend zin hebben in een meerdaagse hike. Maar zoals ze bij Kamp van Koningsbrugge zeggen: je wilt het wel zijn, maar niet worden. Klopt als een bus. Trainen voor zo’n meerdaagse hike vinden we oersaai en eigenlijk zonde van onze tijd. In de hiërarchie van leuke dingen bungelt het trainen dan ook ergens onderaan. Aan een zijden draadje.
Maar toch gaan we het doen. Wij gaan die 12 weken voor elkaar krijgen. Want als wij iets in onze kop hebben…
En als dat gelukt is, gaan we samen een paar dagen hiken. En dan moet die Inca Trail ook wel lukken.
Oh, en: tips en aanmoediging meer dan welkom!
DE wandelschoenen (die zijn inmiddels wel ingelopen) – Bron: eigen foto (JL)
En ja, “Deel 1” met een groot vraagteken erachter. Omdat er nog heel veel vraagtekens vóór staan. Van financiën tot familieomstandigheden tot… Ik hoop dat er meer delen volgen. Maar dat is dus nog wat onzeker. Misschien gaat daar deel 2 dan wel over. Wie weet.
