De Inca Trail Tales (Deel 2) - Stap voor stap op de Trail naar het Onmogelijke

17 november 2024 door Jessica Leffers

Oké, dit loopt uit de hand.
Dat briljante plan van mij? Om die Inca Trail te gaan lopen?
What was I thinking toen ik daar een column van maakte?

Voor mijn vorige column kon ik het nog lekker houden bij dagdromen. Bij ‘misschien’ en ‘ooit’. Heerlijk vrijblijvend. Maar na die column lijkt er ineens geen weg meer terug.
Het begon al met de reactie van Lou, mijn ‘vriendin-op-afstand-tevens-hoofdredacteur’. Ze reageerde zó enthousiast dat ik haar bijna door het scherm heen hoorde juichen:

“Waaahhh, wat gaaf!!!
Echt? Ga je dat echt doen? Wauw wauw wauw. Zo cool!!
En ga je er dan ook een blogserie van maken? Ja? Please? Exclusieve berichtgeving op HVD, dat zou echt zooo supertof zijn
Mag ik er dan “Deel 1” bijzetten?”

En toen mijn (wandel)vriendin: “Ben je niet goed bij je hoofd? Nu móéten we wel…”
Kortom, weg dagdromen, weg vrijblijvendheid.
Ik dacht alleen nog maar: Oh gottegot, wat heb ik gedaan!?

Want laten we eerlijk zijn, er zijn zóveel redenen om dit avontuur vooral níét aan te gaan:

Ik vraag me sterk af of ik dit fysiek wel aankan. Ik? Met dit lichaam?
Het is ontzéttend duur. Als ik naar Peru ga, wil ik niet alleen die trail lopen, maar ook de rest van het land zien. En natuurlijk wil mijn lief mee. Alles bij elkaar? Al gauw zo’n tienduizend euro… Daar kun je ook héél veel andere mooie dingen van doen. Nou ja, deels dan. Bijvoorbeeld die andere auto die hard nodig is. Of een nieuwe CV-ketel.
En vooral ook: slechte timing. Mijn moeder heeft nu officieel de diagnose dementie en mag daardoor niet meer autorijden. Dat betekent dat ze ineens veel meer van mij afhankelijk is. Als ik straks drie weken weg ben, wie regelt dan haar boodschappen en al die andere dingen?

Tegelijkertijd weet ik ook dat ik er spijt van ga krijgen als ik het níét doe. Het is een avontuur voor het leven. En ik zou willen lopen voor de Alzheimer-stichting. Opdat wij niet vergeten.

Dus ik heb besloten om het dag voor dag te bekijken. Tot nu toe zijn de eerste twee ‘officieuze’ weken voorbij en – ondanks een drukke werkagenda – is me al een hoop gelukt:

Ik heb een keer gewandeld met vriendin. Nog steeds ‘maar’ 3,8 km, maar deze keer wél met krachtoefeningen uit de QR FIT-app op niveau ‘gemiddeld’ in plaats van ‘beginners’.
Probeer trouwens de ‘krabbenloop’ eens. Je zakt door je knieën, boven- en onderbenen in een hoek van 90 graden, steekt je armen vooruit, en zet dan 4 stappen naar rechts en 4 naar links. Dertig seconden lang. Drie keer. Veel plezier. [voorbeeldje? hier!]
Samen met mijn lief ben ik 4,5 km door de ‘Brabantse Sahara’ gelopen. Hoogteverschil: dikke 29 meter.
En ook nog een rondje door de polder met mijn lief. 5,6 km. Hoogteverschil: 10 meter.
Twee keer thuis krachttraining gedaan (20 minuten per keer).
Op een wandelforum heb ik om schoenadvies gevraagd: Bergschoenen, trailrunners of barefoot? Meer dan 200 reacties!
Nieuwe schoenen aangeschaft: Altra Lone Peak 8. Een trailschoen met barefoot-pasvorm en Zero Drop (gewicht: ca. 300 gram vs. de ca. 1200 gram van m’n Lowa’s). Oh, en tenensokken.
Ik ben een zoektocht begonnen naar dé perfecte wandelbroek. Eentje met een hoge taille, veel zakken, sneldrogend, die de wind een beetje buiten laat en die geen herrie maakt tijdens het lopen. Tips zijn welkom.
Ik ontdekte inspirerende websites over de Inca Trail en langeafstandswandelen.

En toen… werd ik ziek. Griep, koorts, keelontsteking.
Daar lag ik dan. Tijd om na te denken: wat ben ik eigenlijk van plan? Ik zég wel dat zo’n meerdaagse wandeltocht me leuk lijkt, maar is dat ook echt zo? Het is gewoon wandelen, maar dan meerdere dagen achterelkaar. En laten we eerlijk zijn: ik vind wandelen niet eens echt leuk. Waarom zou dat tijdens een meerdaagse tocht ineens anders zijn?

Kortom: ik weet het nog niet.

Maar één ding weet ik wel: dit alles schrijf ik nu enkel, omdat ik dat idiote plan van mij (dat ik al heb sinds ik een jaar of acht ben) online zette. En mezelf daarmee het gevoel gaf dat ik het nu ook echt moet gaan doen.
What was I thinking?