Als ik op vrijdagavond weer aanbel bij Etienne voor onze wekelijkse dansles, komt hij meteen naar buiten. We zijn een beetje laat. Althans, ik was een beetje laat. Ik had tegen het einde van de werkdag nog een afspraak op kantoor die uitliep en moest dus in sneltreinvaart eten en omkleden. Ik had sowieso een erg drukke week.
Ik vraag Etienne naar zijn week en of hij het ook zo druk heeft gehad. Etienne glimlacht en ontkent. Hij had een zeer relaxte week. Ik ben verbaasd dat hij me dan zo weinig, of eigenlijk helemaal niet, heeft geappt. Ik vermoed dat hij alle vergeefse toenaderingspogingen zat is; ik ga immers nergens op in. Ik kan hem geen ongelijk geven. Eigenlijk ben ik er ook wel blij mee. Nu kan ik hem echt leren kennen, zonder dat er een zweem van verwachtingen en aantrekkingskracht om ons heen hangt. Ik vind dat zelf ontspannener en hoef niet op mijn hoede te zijn.
Ondanks dat we minder tijd aan elkaar hebben besteed de afgelopen week, is de dansles toch ook dit keer weer erg gezellig. We hebben de basispasjes inmiddels aardig onder de knie en glijden soepeltjes over de dansvloer, onderwijl onze blik uitsluitend op elkaar richtend. Even lijkt het alsof de rest van de wereld niet meer bestaat. Ik voel de spanning in mijn onderbuik, tot plots het beseft komt dat we de enigen zijn die nog dansen. Zelfs de muziek is al gestopt. De dansleraar maakt er een hilarische opmerking over en de rest grinnikt mee. Tot mijn grootste schaamte, overigens. Etienne lijkt het niet te deren. Ook als we na afloop aan de bar zitten en ons drankje nuttigen, blijft hij rustig. Ik heb het gevoel dat hij me iets wil vertellen, maar dat doet hij niet.
Als ik hem later op de avond thuis afzet, stapt hij meteen uit de auto. “Ik weet nog niet zeker of de dansles door kan gaan volgende week, want ik wacht nog op antwoord op iets wat tussendoor gekomen is, maar ik laat het je zo snel mogelijk weten, oké?” zegt hij, terwijl hij de deur nog open houdt en voorover gebogen naar binnen kijkt. Ik voel enige vertwijfeling. “Eh, ja tuurlijk, dat is goed,” antwoord ik lichtelijk uit het veld geslagen. Normaal gesproken blijft hij nog best een poos zitten en kletsen we honderduit. Hij glimlacht nog even, sluit dan het portier en loopt naar zijn voordeur.
Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet denken. Terwijl ik naar huis rijd, denk ik na over de afgelopen weken. We hebben een enorme klik en het is duidelijk dat hij meer in me ziet dan alleen vriendschap. Maar waar hij eerst elke gelegenheid benutte om dat uit te spreken en elke kans om in mijn buurt te zijn aangreep, appte hij vrijwel helemaal niet meer deze week en wil hij onze volgende dansles ook nog afzeggen? Is hij me zat? Of is hij is iemand anders tegen het lijf gelopen? Het is één van de twee. Dat moet wel. Maar welke van de twee het ook is, hij heeft niet het geduld om de zaken eerst rustig op zijn beloop te laten. Ik voel een pijnlijke teleurstelling, maar het is niet anders. Wie weet wat me bespaard is gebleven.
Als ik die avond (inmiddels nacht) nog even gezellig met de meiden aan een kop thee zit en zij me vragen naar de dansles, spreek ik mijn vermoedens uit.
“Ik denk dat hij denkt dat jij hem niet leuk vindt, mam. Je bent niet bepaald uitnodigend geweest,” glimlacht Sophie. Ik moet haar helaas gelijk geven. Aan de andere kant, mijn liefdesleven is behoorlijk roerig geweest de afgelopen drie jaar. Eerst Jack en toen Stef. Eenzaamheid ervaar ik echter niet meer. Onze vriendengroep is vrij groot, er is altijd wel iemand die wat te kletsen heeft en elk weekend worden er wel afspraken gemaakt waar diegenen samen komen, met tijd en zin in een uitje. Het is dus niet zo dat ik verlegen zit om aandacht.
De teleurstelling komt vast van mijn verwachtingen. Stiekem had ik de mogelijkheid van iets meer dan een vriendschap ook al wel overwogen. Maar ja, tegen de tijd dat ik er ook maar een fractie van een beetje aan zal durven toegeven, is de vogel al gevlogen. In het vervolg toch maar meteen meer afstand houden. Eerst oppervlakkig leren kennen. Niet meteen te amicaal. Mijn goedkeuring kan dan altijd nog. Maar of dat helpt?
Bron: pixabay.com 5382729
