“Wie heeft er zin in een crappy eighties party bij de lokale kroeg?” Een bericht van Cas. Bijna de helft reageert enthousiast. De rest heeft al afspraken. Ik lees dat Etienne zich ook verontschuldigt; hij heeft al wat zaterdagavond.
Uiteraard. Die gaat vast met “het” op pad. Hoewel, hij heeft ook gewoon zijn zoons. Ik meld mij ook af. Als ik er op de terugweg van onze dansles met Etienne over begin, vertelt hij dat hij met de jongens gaat karten. Aha, hij heeft dus geen date met “het”. Mooi.
Het (nu wel als lidwoord) gaat sowieso allemaal niet van een leien dakje, blijkbaar. “Tja, ik begrijp gewoon niet waarom je van alles een punt moet maken en je voor een simpel avondje uit of het versturen van een appje bijna een aangetekende brief moet versturen om toestemming te verkrijgen,” kreunt hij zichtbaar geïrriteerd. Ik schiet in de lach. “Misschien vindt ze het wel te snel gaan en probeert ze je alleen een beetje af te remmen,” probeer ik voorzichtig.
“Mij afremmen? Jezus, zij wilde er al de eerste avond het label “relatie” aan hangen!” reageert hij verbolgen. “En ik heb niets tegen een relatie, maar in mijn beleving betekent dat geven en nemen, maar zij bepaalt en regeert, alsof het een zakelijke overeenkomst moet zijn. En daar pas ik voor. Ik snap dat ze druk is en een eigen bedrijf heeft, maar ik weiger me te conformeren naar haar eisen en agenda op de momenten dat het haar gerieft en dus twijfel ik of ik er überhaupt mee door moet gaan.”
Ik denk even na over zijn relaas. Zonder een exacte context kan ik met zijn informatie echter niet zo veel. Ik gooi het dus maar op een iets algemenere boeg. “Maar hebben jullie dan wel de juiste verwachtingen van elkaar?”
Etienne kijkt vermoeid opzij en lacht. “In dit stadium? Ik heb je al gezegd dat ik überhaupt nooit verwachtingen heb. Wel mag ik hopen dat twee volwassen mensen op een normale wijze met elkaar kunnen communiceren en dat je elkaar vrijlaat in mening en keuzes. En tja, misschien toch een klein beetje verwachting. In elk geval dat je voor het plannen van een avond uit kijkt naar beide agenda’s en niet slechts naar eentje.”
We staan inmiddels voor zijn deur en ik zet de auto in de P. Etienne gooit het portier al open, maar ik ben nog niet klaar. Ik kijk hem aan als ik ernstig spreek: “Misschien is ze gewoon voorzichtig, Etienne. Kijkt ze graag eerst de kat uit de boom. Je weet niet wat haar ervaringen zijn en misschien houdt ze je, uit angst voor de zoveelste teleurstelling, graag eerst nog een beetje op afstand. Ik snap dat wel.”
Etienne beantwoordt mijn blik. “Nee,” zegt hij resoluut. “Jíj houdt afstand! Zij allesbehalve. Zij manipuleert. Dat is iets anders.”
Ik wend mijn blik af en schiet in de lach. “Nou, dan is ze vast goed in bed, want anders snap ik niet waarom je er überhaupt aan begonnen bent.“
Etienne schatert het uit. “Wat ben je weer lekker recht voor de raap, mevrouw Zon!” Ik voel een lichte blos opkomen en heb al spijt van mijn uitspraak. “En voor jouw informatie, ik heb geen idee wat haar bedkwaliteiten zijn en ik ben ook nog nergens aan begonnen. Een afspraak maken is al bijkans onmogelijk.”
Nu ben ik met stomheid geslagen. “Jemig man, dan heb je toch ook geen relatie? Je hebt gezoend en een paar dates gehad? En dan zoveel gezeur? Meteen dumpen die hap, dat wordt nooit wat.”
Etienne kijkt me geamuseerd aan. “Ik heb nooit gezegd dat ik een relatie heb. Dat heb jij ingevuld. En zij. En de rest van de groep.” Etienne komt dichterbij. Zijn ogen bevinden zich op nog geen dertig centimeter van de mijne. “En nu we toch open en eerlijk zijn… het interesseert me ook niet zo veel. Ik vond en vind jou nog steeds verdomde aantrekkelijk, maar helaas blijkt dat niet wederzijds.” Ik schrik van de plotselinge wending van deze conversatie en weet me geen houding te geven. Ik open mijn mond om iets te zeggen, maar er komt helaas niets uit.
“Of was jouw perceptie op dit geheel een reflectie van je eigen gevoelens? Was bewust afstand houden wat jij deed, Eva? Dat begin ik namelijk langzaam te geloven. Jouw verrassende en soms tikkeltje shockerende opmerkingen volgen altijd op een situatie waar je geen raad mee weet.”
Ik voel me ontzettend klein worden en een lichte paniek maakt zich van mij meester. Gelukkig heb ik nog mijn trots. Ik herpak mezelf en kijk hem uitdagend aan. “Ik kan me niet herinneren dat je me ooit mee uit hebt gevraagd, Etienne. En met alleen maar de woorden als ‘ik vind je leuk’ kan ik niet zoveel.”
Nu is hij verrast. Ik zie het in zijn ogen en de trilling in zijn linkerwenkbrauw. “Dus jij had ja gezegd, als ik je – ondanks je afwijzende houding – toch mee uit had gevraagd?”
Ik heb mezelf weer volledig onder controle en antwoord zelfverzekerd en arrogant: “Absoluut niet.” Dan ga ik verzachtend verder met een glimlach: “Maar… als je de wijze waarop wij met elkaar omgingen nog een poosje had volgehouden – zonder je tong in een ander te steken – dan misschien wel.” Etienne glimlacht zelfvoldaan. Hij blijft me nog even strak aankijken en antwoordt dan resoluut: “Dankjewel, dat je het voor mij nu wel heel gemakkelijk hebt gemaakt.”
Zonder verder uit te wijden stapt hij uit de auto. “Ik spreek je snel.”
Een beetje onthutst schakel ik weer in de D en rijd weg. Als ik thuiskom zie ik een appje van Etienne.
…ik ben vrijgezel…
…met een héle lange adem…
…en engelengeduld.

Bron: Creatie van BingChat AI (rechtenvrij)






