Helaas wonen mijn zusje en ik te ver van elkaar om zomaar even spontaan bij elkaar op de koffie te gaan. En nu onze meiden volwassen worden, is het ook nog eens lastiger om een heel weekend te plannen met z’n allen. Er is er altijd wel eentje die andere verplichtingen heeft. Des te leuker is het als we dan in elk geval een zaterdag en zondag vinden waarop het wél weer een keer lukt. Dat was afgelopen weekend. Deze logeerpartijen blijven één groot feest. Overdag gezellig winkelen, samen genieten van lekker eten en dit keer tot diep in de nacht oude foto’s en dia’s kijken, samen met onze oude buurjongen en zijn vrouw. We hebben, tot groot genoegen van onze meiden, de mooiste herinneringen opgehaald. Ook onze broer en schoonzus waren nog even van de partij. Hilariteit alom, aangezien de herinneringen van beide heren, altijd net iets minder braaf blijken dan die van mijn zus en mij.
Op zondagmorgen lig ik in het logeerbed en scroll in alle stilte even door al mijn appjes. Wendy heeft een berg foto’s in de groepsapp gestuurd van het etentje de avond ervoor bij de lokale wok. Aan de enthousiaste reacties en gezichten te zien heb ik wat gemist. Etienne heeft me apart nog een appje gestuurd: “Hé, schoonheid. Zo’n etentje zonder jou is een stuk ongezelliger. Hou je van tapas? Dan neem ik je komende vrijdag voor onze laatste dansles mee voor een hapje eten. Zo nee, dan mag jij een restaurant uitkiezen.”
Ik glimlach. Smooth. Hij laat me geen keuze. We gaan. Ik mag dan nog net bepalen wat ik het liefste voorgeschoteld krijg, maar dát we gaan, heeft hij blijkbaar al besloten. Ik app terug dat ik me graag laat verrassen. Hoewel we geen woord meer hebben gerept over het wel of niet daten en hij me ook niet officieel om een date heeft gevraagd, lijkt dit er wel op. Zo voelt het ook. En het voelt goed.
Als we op vrijdagavond in het tapasrestaurant ongedwongen en geheel ontspannen van alle hapjes genieten, vraagt hij of ik zin heb om de volgende middag met hem te lunchen. Ik heb echter al afgesproken met mijn moeder. De zaterdag erop heb ik ook al volgepland met in de avond een kroegentocht in de buurt. Ik heb afgesproken met José en haar man en hun meiden en zij komen al vroeg. Zonder erover na te denken, vraag ik hem mee. Waarom deed ik dat, denk ik tot mijn grote schrik als hij enthousiast instemt. Maar even snel als ik me zorgen maak, leg ik het ook weer naast me neer. Ik neem hem gewoon mee. Ik weet dat Olivier het ook wel zal waarderen als hij nu eens niet als enige man op stap hoeft met zijn hele harem, zoals hij ons weleens gekscherend noemt.
Het is zo gezellig in het restaurant dat we bijna te laat zijn voor de laatste dansles. Ik krijg van de hele les maar weinig mee. Hoewel het weer buiten winters is, voel ik me zeer zomers. Ik heb het heet en de muziek is opzwepend. Hoewel we na afloop nog lang aan de bar zitten en ook voor zijn deur in de auto maar niet uitgepraat raken, komt er toch een einde aan de avond. Er vallen wat stiltes. Ik zie dat hij twijfelt. Uiteindelijk stapt hij uit. Hij kijkt, zoals altijd, nog even de auto in en knipoogt.
“Rij voorzichtig. En slaap lekker straks.” Bij zijn voordeur blijft hij nog even staan voordat hij naar binnen stapt. Ik zwaai en rijd weg. Het was een bijzondere avond. Als ik die avonds in mijn bed lig, vraagt hij of ik zin heb om morgen een lange winterwandeling te maken met Kiki, zijn hond. Dat heb ik zeker. Ik wou dat het al ochtend was.
bron: MacBing/BingChat AI (rechtenvrij)
