José stuurt me een enthousiast berichtje dat zij en haar gezin zaterdagmiddag al op tijd komen en blijven eten. Ze vragen of Etienne ook op tijd komt, zodat zij hem eerst nog wat beter kunnen leren kennen voordat we ons in de hectiek van de geplande kroegentocht begeven. Ik reageer enthousiast en breng Etienne ook op de hoogte van de kleine wijziging. Als hij terugstuurt dat hij het even met zijn jongens gaat overleggen, laat ik weten dat hij ze ook gewoon mee kan nemen, als ze dat willen. Tot mijn grote verbazing willen ze dat wel. Luc heeft echter zelf al een feestje en dus staan aan het begin van de avond alleen Etienne, Damian en Mathis voor de deur. Ze zijn vrolijk en uitgelaten.
Als ik door alle drukte wat blijk te zijn vergeten en aangeef dat ik wel even langs de supermarkt ga als ik straks ik met Roos meerijd naar het station om Bas op te halen, werpen beide jongens zich meteen op om dit te doen. Mathis rijdt met Sophie en de middelste van José naar de supermarkt en Damian besluit samen met Roos haar vriendje op te halen. Nu had ik al eerder ondervonden hoe sociaal zijn jongens zijn, maar dat mijn meiden hierin meegaan, verbaast me. Alle credits voor deze knullen! Mijn meiden zijn normaliter veel voorzichtiger en nogal terughoudend. Ze kruipen nog net niet (meer) achter de bank als de deurbel gaat, dus ere wie ere toekomt.
De rest van de avond is het ontzettend gezellig en genieten we allemaal met volle teugen. Ook Bas (het vriendje van Roos), heeft het prima naar zijn zin en wordt, tot haar grote vreugde, ook door iedereen goed ontvangen.
AI-creatie ChatGPT (rechtenvrij)
Als ik de volgende morgen met mijn meiden aan het ontbijt zit, zie ik allerlei foto’s en filmpjes de revue passeren. Blijkbaar hebben onze kinderen al volop contact met elkaar op whatsapp en snapchat. Dat heb ik zelfs niet. Ik vind het op zijn zachtst gezegd bijzonder. Ook Etienne is bijzonder enthousiast over het hele gebeuren. Hij wist al dat zijn jongens makkelijk contact leggen, maar blijkbaar was zijn vorige vriendin niet zo populair en haar kinderen al helemaal niet. Etienne is op vrij jonge leeftijd getrouwd met hun moeder. Na de scheiding heeft hij nog een relatie gehad van bijna drie jaar en nog eentje van een paar maanden. Dat was ’t, op ‘het’ na. Ik heb in mijn leven drie serieuze relaties gehad en in de afgelopen drie jaar twee korte. Jack en Stef.
Van deze laatste vind ik dat ik inmiddels wel moet laten weten dat er iemand op mijn pad is gekomen. We hebben nog regelmatig contact, waarbij Stef duidelijk laat blijken dat er van zijn kant zeker nog steeds interesse is. Ik houd de boot uiteraard af. Ik besluit het nieuws voorzichtig te brengen met de mededeling dat ik komend weekend een date heb en hetzelfde meld ik bij Hugo die avond. Dat Stef teleurgesteld, maar begripvol en berustend zou reageren had ik wel verwacht. Dat is Stef ten voeten uit. Ik weet dat hij baalt, maar zijn trots laat dat niet blijken. Althans, nu niet. Dat komt vast nog, verwacht ik.
Dat Hugo, waarmee ik niets had, maar die ook nog steeds in mijn app zit en ik daarom ook gelijk maar even geïnformeerd heb, plotsklaps met een complete liefdesverklaring komt, slaat echter in als een bom. Dat zag ik totaal niet aankomen. Ik raak dan ook weer snel met hem in een stevige discussie als plots de aap uit de mouw komt. Wederom ben ik in shock. Hugo blijkt ziek. Ongeneeslijk. Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren. Het raakt me enorm. Ik had alles verwacht, maar niet dit. Dat zeg ik hem dan ook. Allemaal.
Zijn toon verandert. “Begrijp je nu waarom ik je niet wilde zien? Ik voelde me zo nu en dan alleen en daarom zocht ik een date of wat aanspraak. Daarom wilde ik het ook casual houden en jou geen beloftes doen. Maar wij hebben in al die maanden een band opgebouwd. Ik ken je niet en geef toch om je. Door jouw openheid, je vrolijkheid, je optimisme en mondigheid. Zo veel zelfs, dat ik het om die reden jou niet wilde aan doen om mij echt te leren kennen. Ik ben niet arrogant, maar ik weet wat ik waard ben en hoe ik ben voor een vrouw. En jij zou, denk ik, net zo hard voor mij zijn gevallen als ik zeer waarschijnlijk voor jou. Dat weet ik. Dat voelde ik en nog steeds. Maar jij verdient een man die jou verzorgt. Niet eentje waarvoor jij straks moet gaan zorgen om er vervolgens in een onbekende tijd weer afscheid van te moeten nemen.”
De tranen branden in mijn ogen als ik hem terugschrijf dat een korte tijd met een grote liefde voor iedereen mooier is dan een leven lang met iets dat niets betekent. Dat hij die keuze in het vervolg bij de ander moet laten, omdat ik hem met deze wetenschap zeker had willen ontmoeten, ook al was het misschien uitsluitend vriendschappelijk gebleven. Ik weet verder even niet goed wat ik moet zeggen. Ik laat het eerst bezinken. Ik sluit mijn verhaal af met een kussende smiley en slik mijn tranen weg.
Ik druk mijn telefoon uit en laat het hoofdstuk Hugo even voor wat het is.
Ongeneeslijk ziek. Ik vind het verschrikkelijk.
