Toen ik dacht dat het niet leuker kon, bleek ik me alweer vergist te hebben. Mijn vader ging, volkomen onverwacht, dood. En dat, terwijl hij dacht dat zijn ernstig zieke vrouw eerst zou gaan. Zij liet het beheer van het testament over aan iemand met de subtiliteit van een zak cement. Het testament was nog niet af, dus wettelijk mag dat. Dat de geest van pa in grote lijnen genegeerd werd (en nog steeds wordt) – ach, een kniesoor, en zo voorts. Immers, “de wet is de wet”.
Ben ook bij de tandarts geweest, die een grote en een kleine ontsteking in mijn resterend gebit heeft aangetroffen (geen last verder). Alleen moet je alles melden bij de heupcommissie (die, die me van een nieuwe heup gaan voorzien). Zo heb ik ook nog wat eeuwigdurende korstjes op mijn knie én een ding op mijn oog. Allemaal melden: folder says so.
Nou ja, wat zal ik ervan zeggen? Hier in de buurt vallen ze bij bosjes om. Volgende week ben ik jarig: een feestje met iedereen die niet komt, zou ik denk ik het leukst vinden. Voor zover mijn vrienden nog niet dood zijn, zijn ze van plan daar niet zo lang meer over te doen. Ik loop iedere dag slechter, maar wél met meer overtuiging. In een alternatieve realiteit had je met mij een eind kunnen komen in de oorlog.
Daarnaast zijn er dan ook nog de normale, menselijke dingen waar ik nog nooit een zak van begrepen heb. Dat kan natuurlijk ook niet. Want ik ben een wasbeer.
Weet je trouwens hoe ik een wasbeer geworden ben? Dat kwam zo. Ik was een jaar of veertien en mocht naar een feestje. Dat zou ik wel eens goed aanpakken, je begrijpt: outfit en heel veel make-up. En ook al waren het de seventies, na mijn controle in de badkamer was ik geboren. Begrijp me goed, alles weer netjes teruggebracht tot wat toen aanvaardbaar was, maar het idee was er – en is er nog steeds.
Make-up is voor mij begonnen als onzekerheid bezweren en nu vind ik het meer om mee te spelen. Gelukkig heb ik het niet nodig, maar soms zijn de gekste dingen een factor.
En voor ik het vergeet: 2e kerstdag stond ik iets te enthousiast op, viel op mijn bek, en kreeg vervolgens mijn gedeeltelijke kunstgebit er niet meer uit. Gevarentandarts 88 euro, wel met foto. Vijf minuten werk. Maar ja, moet allemaal kunnen: buitenlanders eruit, uitkeringstrekkers naar de tinmijnen en pakken wat je pakken kunt.
Kusje,
W.

bron: eigen creatie m.b.v. BingChat (MacBing) AI (rechtenvrij)






