“Hoi, hoi, met de moeder van Erwin. Erwin verveelt zich suf in de vakantie. Nu hoorde ik toevallig dat jouw caravan op een camping hier ergens in de buurt staat? En dat jullie daar vanmiddag met z’n allen gaan zwemmen?”
“Ja, klopt,” beaamde ik, terwijl ik ondertussen tevergeefs mijn hersens pijnigde om te kunnen achterhalen, welke moeder er aan de andere kant van de telefoon hing. Werkelijk geen idee met wie ik sprak.
“Erwin zou echt dolgraag met jullie meegaan?”
“Oh, wacht, ik zal het even aan mijn zoon vragen of…”
“Fijn, Erwin komt er meteen aan. Wil jij ‘m dan vanavond weer hier thuis afzetten?”
Nog voordat ik antwoord kon geven, werd de verbinding alweer verbroken.
“Ken jij ene Erwin?” vroeg ik zoon toch nog maar even voor de zekerheid.
“Geloof van wel… Maar weet het niet zeker,” twijfelde hij.
Erwin kwam en ging.
Ook kan ik me nog herinneren dat een wildvreemd jongetje op eigen houtje besloot om zich door zijn schooltaxi voor mijn deur te laten afzetten. Terwijl de taxi doorreed, deelde het ventje verheugd mee dat hij met mijn zoon kwam spelen.
“Weten jouw ouders wel dat je hier bent?” had ik bezorgd geïnformeerd. “Want ik heb geen idee waar je woont? Wie ben jij eigenlijk?”
“Ik ben Joeri! Ik ben hier gisteren al geweest, samen met mijn vader, maar toen waren jullie niet thuis.”
Benieuwd naar de ontbrekende vader, die blijkbaar al eerder ongeduldig voor mijn deur had staan trappelen, wachtte ik ‘s avonds toch ietwat ongerust af of Joeri wel weer zou worden opgehaald.
Kort voor middernacht werd ik uiteindelijk verrast door het geluid van een lawaaierige scooter, waarop een hip uitgedoste jonge vader zonder helm reed. Hij stopte voor onze deur.
“Pap! Het is hier reuzegezellig!” schreeuwde Joeri boven het geluid van de draaiende motor uit.
“Da’s fijn jongen! Nou, dan ga ik maar weer.”
Tot mijn grote verbazing maakte zijn vader meteen aanstalten om weer te vertrekken.
“Ho, stop! Niet weggaan, blijf effe staan, ja?” probeerde ik hem te weerhouden. “Het is allang bedtijd!”
“Sorry, maar ik heb al een vriendin,” knipoogde hij lachend. “Maar eh, die kleine mag wel blijven slapen, hoor.”
“Kijk eens hoe hard mijn vader kan optrekken,” wees Joeri trots. Verbluft staarde ik zijn vader na totdat hij volledig uit ons gezichtsveld was verdwenen.
Mijn seizoensgebonden populariteit onder ouders met jonge kinderen had vooral te maken met het feit dat ik als docente tijdens alle schoolvakanties niet hoefde te werken. In tegenstelling tot hen was ik dus gewoon thuis. Bijna dagelijks kwamen er kinderen spelen of zomaar een weekendje logeren. Vooral met dat laatste steeg mijn populariteit aanzienlijk, want daardoor kregen hun ouders alle tijd en ruimte om er weer eens gezellig samen op uit te trekken, om uiteindelijk teleurgesteld tot de conclusie te komen dat ze volledig op elkaars speelgoed waren uitgekeken. En zich eigenlijk vooral stierlijk met elkaar verveelden.
Ondertussen vermaakten wij ons prima.
We bouwden kampvuren en boomhutten, bakten koekjes, gingen kamperen, organiseerden luidruchtige discofeestjes of juist rustige knutselmiddagen. Indien nodig, gaf ik zelfs huiswerkbegeleiding. We verveelden ons geen minuut. Zelfs wanneer we op vakantie gingen, namen mijn zoon of dochter regelmatig een vriendinnetje of vriendje mee.
Inmiddels zijn mijn kinderen jongvolwassenen en gaan ze ieder hun eigen weg. Maar nog steeds verheug ik me erop wanneer ze af en toe met hun vrienden bij mij thuis afspreken. Gezamenlijk worden er dan gezelschapsspelletjes gespeeld en avondlange gesprekken gevoerd. Er wordt meegegeten en vooral heel wat afgelachen.
Ook de vader van Joeri zie ik nog steeds regelmatig op zijn scooter voorbij rijden. Een beetje doelloos rijdt hij tegenwoordig rondjes in het dorp. Om maar iets te doen te hebben. Het schijnt dat hij zich de laatste tijd thuis nogal verveelt en op zoek is naar een nieuwe speelplek.

bron/credits: recraft.ai






