Trump’s begrip van het concept van ’tariffs’ (handelstarieven/heffingen) is ongeveer hetzelfde als een kleuter die het concept ‘elektriciteit’ leert begrijpen: een paar keer met een gevonden ijzerdraadje in het stopcontact wroeten, enkele flinke schokken krijgen, en daarna verontwaardigd brullen dat het allemaal níét zijn schuld was en hij er niets aan kon doen.
Volgens Trump zou zijn geniale tariefbeleid twee dingen opleveren: zes biljoen dollar (6.000 miljard) gratis geld van al die gemene buitenlanders én tegelijkertijd een revolutionaire wedergeboorte van de Amerikaanse productie, met heel veel machtig mooie banen en oneindige rijkdom. Prachtig toch? Helaas, er is één minuscuul probleempje: het is wiskundig gezien godsonmogelijk.
Als die zes biljoen dollar aan handelsheffingen daadwerkelijk binnenstromen, betekent dat namelijk maar één ding: dat Amerikanen nog steeds massaal buitenlandse producten en materialen blijven kopen – oftewel: nul procent nieuwe productie in eigen land. En als die fabrieken wél ineens als paddenstoelen uit de grond schieten, kopen ze juist weer géén buitenlandse producten meer, waardoor de inkomsten uit zijn tariffs even denkbeeldig blijven als Trumps eigen realiteitsbesef. Eén van deze scenario’s is misschien nog haalbaar als je heel creatief rekent, maar Trump ziet in zijn onbegrensde wijsheid graag beide gebeuren. Not gonna happen.
Laten we even kijken naar die gedroomde Amerikaanse renaissance van de maakindustrie. De grootste misvatting – naast het idee dat The Donold ooit iets zinvols zou kunnen verzinnen – is dat Amerika geen industrie meer heeft. De VS produceren juist méér dan ooit! Maar waarom zijn de banen dan verdwenen? Niet omdat Mexicaanse arbeiders massaal de jobs gestolen hebben, maar omdat robots de Amerikaanse werkvloer hebben gekoloniseerd. Automatisering troef. Trump wil met zijn heffingen dus vooral robots harder aan het werk zetten. Lekker bezig, Dumbo!
En stel dat je ondanks alles toch een fabriek wilt bouwen om aan Trumps wensen te voldoen. Dat wordt een gezellig avontuur. Ten eerste zouden alle materialen voor die nieuwe fabriek ineens absurd duur zijn, dankzij… juist. Ten tweede zijn grondstoffen en onderdelen die je voor de fabricage van jouw product nodig hebt, nu óók nog eens duurder dan een gemiddeld penthouse-je in de Trump Tower. En stel je voor dat je mensen in dienst moet nemen. Pech, want de VS zitten in feite al tegen volledige werkgelegenheid aan en de nog overgebleven potentiële werknemers zijn inmiddels uitgezet of worden aan de grens tegengehouden. Rest er één optie: nóg meer robots. Precies wat Amerika nodig had, toch?
Misschien vraag je je af of je met je dure Amerikaanse robotproduct nog iets kunt verkopen. Het buitenland sluit de grenzen vanwege een handelsoorlog die Dumb zélf heeft uitgelokt, en in de VS zelf houdt iedereen vanwege gigantisch gestegen prijzen angstvallig de hand op de knip. Tegen de tijd dat je fabriekje klaar is, zitten we met zijn allen allang in een dikke recessie, dankzij – precies, wéér Trump. Het is alsof je midden in de winter een ijssalon opent: je klantenkring bestaat enkel uit koude lucht en ongemakkelijke stilte.
“Maar die zes biljoen dollar dan? Trump zegt toch dat het buitenland vet gaat betalen?” Inderdaad, dat zei hij. Maar Trump zegt zo veel… Wie betaalt heffingen in werkelijkheid? Juist, de Amerikanen zelf. De enige manier waarop andere landen de rekening dragen, is als er goedkope alternatieven beschikbaar zijn. Maar dankzij Trumps geniale meesterzet om zijn tariffs letterlijk iedereen tegelijk op te leggen, zijn er geen alternatieven meer over. Gevolg: Amerikanen betalen zich blauw aan staal dat ze zelf niet voldoende kunnen produceren. “Koop Amerikaans!” roept Trump triomfantelijk. Ja, slim plan. Jammer dat er niet genoeg Amerikaans staal bestaat én dat Amerikaanse producenten hun prijzen direct zullen verdubbelen, omdat de concurrentie is uitgeschakeld. Wie had dát nu kunnen voorzien?
En terwijl Trump, ondergedompeld in zijn fantasieën over beschermingsgeld (a.k.a. afpersing), beweert dat “landen bellen om mijn kont te kussen”, omdat ze allemaal wanhopig deals willen sluiten, zien wereldleiders eerder een verwarde maffiabaas die eerst je winkelruit ingooit en een van je werknemers doodschiet, om vervolgens vriendelijk bescherming tegen betaling aan te bieden. Trump noemt dat “legendarisch”. De wereld noemt het krankzinnig.
En dan heb je daar nog Peter Navarro, zijn favoriete economische charlatan. Hij hielp Trump met het verzinnen van deze absurde strategieën via een eveneens verzonnen econoom genaamd Ron Vara. Je verzint het niet – behalve als je Trump of Navarro heet natuurlijk. Ron Vara’s economische inzichten klinken alsof ze uit een goedkope teleshopping-reclame met slap Amerikaans acteerwerk komen. En Trump? Die gelooft elk woord. What could go wrong?
De gevolgen van deze idiote “kontkus-tarieven” zijn voorspelbaar: vertrouwen weg, handel weg, banen weg, geld weg. Daarom krabbelt hij nu ook weer terug (wie had dat verwacht) en legt iedereen nog ‘maar’ 10% op. Het enige wat daardoor nog gebeurt, is dat de inflatie nog verder aangewakkerd wordt. En China gaat natuurlijk die 125% betalen. Not… De VS hebben China dringend en dwingend nodig om hun economie überhaupt draaiende te houden. Omgekeerd valt dat zwaar te betwijfelen.
Maar tenminste heeft Trump zijn ego een beetje gestreeld gezien. Voor narcist Dumb was dit immers altijd al het hoofddoel. En hij heeft weer laten zien welke machtsspelletjes hij weet te spelen. Voor de rest van de wereld is er maar één conclusie: de enige die écht “legendarisch” is geworden, is degene die zo naïef was te geloven in Trumps economische genie. De man is – in ieder geval in economisch opzicht – zo dom als het achterwerk van een olifant. Tenzij de meest recente beschuldigingen van marktmanipulatie en insider trading (handel met voorkennis) waar blijken te zijn. Dan is voorgaande zelfs een belediging aan het adres van die olifant. Maar manipuleren, dát kan ie. Als de beste.
Bron: ChatGPT (AI in opdracht)
Een ding is me overduidelijk geworden; DT realiseert zich niet dat AI domme mensen niet intelligenter maakt. Als hij een beetje logisch denkvermogen had gehad was hij nooit aan die belachelijke operatie begonnen.
Maar we kunnen van alles zeggen, maar de komende tijd zullen we met zijn strapatsen te maken blijven houden, want alle wegen naar verbetering van de situatie die ik bedenken kan staan op gespannen voet met het algemeen aanvaarde strafrecht.