Er zijn van die adviezen die je op elk kruispunt van het leven krijgt.
“Je moet het een plekje geven.”
“Tijd heelt alle wonden.”
“Misschien moet je gewoon even iets leuks doen?”
Ze rollen er vaak met de beste bedoelingen uit, maar laten een beetje een nare smaak achter.
Laatst vertelde ik een vriendin over hoe mantelzorg steeds meer van mijn dagen opslokt. Mijn moeder heeft meer en meer zorg nodig, en dat betekent dat mijn dagen zich vullen met werk, zorgen en mijn eigen huishouden. Tijd voor mezelf? Tja. Ik had er geen klaagzang van willen maken, maar ik wilde gewoon even delen hoe het was.
Mijn vriendin reageerde zoals veel mensen dat doen: met oplossingen.
“Heb je al eens gekeken naar vrijwilligers die je kunnen helpen?”
“Misschien kun je bepaalde zorgtaken uitbesteden?”
“Ken je die en die organisatie al?”
Heel praktisch, en op zich ook best nuttig. Want het huidige zorgland is best onoverzichtelijk.
De volgende dag bood ze haar excuses aan. “Sorry voor gister,” zei ze. “Ik denk dat ik veel te veel adviezen gaf, terwijl jij misschien gewoon even wilde vertellen.” Ik had er eerlijk gezegd niet eens over nagedacht, dus ik antwoordde meteen dat ze zich nergens zorgen over hoefde te maken. Maar toen kwam de echte klapper: “Bovendien… als jij een oplossing wilt, weet je die zelf wel te vinden. Je bent tenslotte bijna 50!”
Oef. Dat laatste klopte niet. Dat duurt nog drie jaar.
Maar hoe langer ik erover nadacht, des te meer ik besefte hoe verfrissend die opmerking eigenlijk was. Ze had gelijk. Natuurlijk weet ik diep vanbinnen wel welke opties er zijn. Natuurlijk kan ik zelf bedenken waar ik hulp kan zoeken. Maar daar ging het die avond helemaal niet om. Ik wilde gewoon even spuien.
En ik ben niet de enige.
Ik heb een klant wiens pasgeboren kleindochter een hersentumor bleek te hebben. Acht weken oud en al een zware operatie ondergaan. Het was coronatijd, dus zij kon haar dochter en kleinkind niet fysiek bijstaan, niet eens even vasthouden. Haar verdriet was immens. Maar wat kreeg ze te horen?
“Je moet het leven gewoon weer oppakken.”
“Het is niet goed om erin te blijven hangen.”
“Ga gewoon iets leuks doen.”
Alsof je met een kopje koffie op een terras de pijn even uit je systeem spoelt.
Het is een soort gewoonte geworden: het idee dat we iets móéten zeggen als iemand een heftige aangelegenheid met je deelt. Dat we troost moeten bieden in de vorm van advies of een positieve draai. Maar soms is er geen advies nodig. Geen oplossing. Geen positieve draai. Soms is het leven gewoon kut en zwaar. Het enige wat je dan nodig hebt, is iemand die je aanhoort.
Dus geef ik – geheel tegen de draad van dit verhaal in – nu tóch een advies:
De volgende keer dat je iets wilt zeggen als: “Heb je al eens geprobeerd om…?” – slik dat dan even in?
Soms is luisteren al méér dan genoeg.

bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)






