We meten tegenwoordig alles. Stappen, calorieën, hartslag, ademhaling, humeur.
Zelfs rust is een prestatie geworden.
Er zijn vrouwen die ’s avonds nog even in de keuken staan te dansen om de ring van hun iWatch vol te krijgen. Niet omdat ze zin hebben, maar omdat hun horloge anders zegt dat ze gefaald hebben. Die cirkel moet dicht. De prestatie afgevinkt. En dus draaien we nog een rondje, hijgen nog één trap extra, al is het met de vaatdoek nog in de hand.
We zijn een soort digitale huisdieren geworden. Als we braaf bewegen, krijgen we een virtueel koekje. Een pushmelding. Een digitale high five. En als we stilzitten, worden we geshamed door ons eigen polsbandje.
Ik ken iemand die in paniek raakte, omdat ze haar workout wél had gedaan, maar vergeten was om hem “aan te zetten.”
“Telt niet,” zei haar horloge.
Alsof haar lichaam daar ook in meeging.
“O, sorry, dat was dus voor niks.”
We weten tegenwoordig precies hoe lang we hebben geslapen, maar niet of het lekker was. We weten hoeveel calorieën we hebben gegeten, maar niet of we genoten hebben. We weten hoeveel stappen we hebben gezet, maar niet waar we naartoe gingen.
We weten álles over onszelf, behalve hoe het voelt om onszelf te zijn.
Meten geeft grip. Voelen niet. En grip is verslavend. Want voelen is te zacht, te subjectief, te moeilijk te uploaden.
Ergens onderweg zijn we vergeten dat ons lichaam geen databundel is, maar een kompas. Een levend systeem dat prima zelf kan aangeven wat het nodig heeft; als we tenminste de tijd nemen om te luisteren.
Want laten we eerlijk zijn: je hebt geen app nodig om te weten dat twaalf uur in bed liggen misschien wat veel is, of dat drie keer patat in één week niet bepaald een detox is. Dat weet je best. Je hoeft er alleen nog even iets bij te vóélen.
Dus ik stel voor dat we onszelf af en toe weer vergeten te meten.
Dat we dansen zonder doel, eten zonder label, slapen zonder score.
Dat we weer een beetje vertrouwen op dat stille, ouderwetse gevoel van genoeg.
Dat we gewoon leven.
Zonder dat ons horloge applaudisseert.
Bron: AI (creatie van S.L.)
Wat een krankzinig leven leiden die WE. Want IK ben echt te oud voor die gekkigheid.