Bron: eigen kunstwerk (Ans Dings)
Daar komt het weer opzetten, het kerst-getij.
Zoals eb en vloed komen de donkere dagen aanrollen.
Ze zijn geliefd, gevreesd, verguisd…
Ik ben gewend ze te negeren, maar dit jaar niet.
Door mijn hoofd speelt een flard van een oud kerstliedje:
‘Hoe leit dit Kindeke, hier in de kou…’
drie oude mannen
met drie wereldplannen
komen tezamen
beramen
een nietsontziend spel
ze spelen voor glorie
eigen winst en historie
het recht en de mens zijn niet in tel
Een vernieuwd ijzeren gordijn wappert over Europa.
Afrika is stilletjes ingebakerd in een rood laken.
De ‘Oval Office’ weeft een vlag met 53 sterren.
Door mijn hoofd speelt: ‘Hoe lijden de kindekens…’
De donkere dagen.
Elk jaar weer overspoelt me een oergevoel in december.
Zodra de schemering valt, wil ik veilig binnen zijn.
Het is de Neanderthaler diep in mij, die alarm slaat.
Een modern mens geeft daar geen gehoor aan.
Door mijn hoofd speelt: ‘Su, su, su…’
© Ans Dings
