Als ik me erbij moet neerleggen dat ik een burn-out heb, dan wil ik het niet half beleven. Dan ga ik ook voor de full experience, met zielenknijper en al. Misschien zou het mij wél iets brengen en mijn vooroordeel tenietdoen dat psychologen altijd weer die sukkels uit de brugklas zijn die zelf nooit wisten wat ze wilden worden. Vandaag, een paar sessies en een week of zes verder, vind ik het een kostbare praatgroep van twee mensen. En er zit niet eens een fatsoenlijke kop koffie bij inbegrepen.
De verwijzing naar deze club kwam via de arbo-arts. Vast en zeker een ‘bondje’ in hun beider businessmodel. Ik moest mij melden bij locatie Haarlem, gevestigd in Heemstede. Lekker verwarrend voor mensen zoals ik, die sowieso al een chaotisch hoofd hebben. Het verzamelpand was redelijk vergane glorie. Binnen was het al niet veel beter: een omhooggevallen receptioniste met kakaccent en een steriel witte wachtruimte met drie stoelen.
Ik werd opgehaald door een jonge hinde met grote ogen en een angstaanjagende grijns. Ook hier kreeg ik jeuk van het idee van opsluiting: zowel de schuifpui als de deur van de spreekkamer moesten met een speciale pas geopend worden. Bij het intakegesprek bleek al in de vijfde minuut dat onze aura’s botsten. Na een korte uitleg vroeg ze mij of ik haar ‘even’ mijn problemen kon vertellen. Meende ze dit nu serieus? Bij elke poging om iets met haar te delen, herhaalde ze irritant aangeleerd gedrag: hoofd schuin, een diepe zucht en de opmerking ‘wat vervelend, dat kan ik begrijpen.’ Ik had alweer spijt dat ik hieraan begonnen was.
“Hoezo begrijp jij mij? Dat kán namelijk helemaal niet,“ gonsde het door mijn hoofd. Om dit te bevestigen, vuurde ik meteen een hoop vragen op de vrouw af. “Ben jij eigenlijk al klaar met je studie? Heb je tieners? Of überhaupt kinderen? Stuur jij een team aan? Werk je met targets?”
Zichtbaar geschrokken stamelde ze op alle vragen ‘nee’.
Oké, dit ging niet werken. Ik kwakte de roze olifant maar gelijk op tafel: ik word niet jouw scriptieobject voor afstuderen. Goddank was de intake-tijd voorbij, waarbij de computer op basis van haar invoer de conclusie trok dat ik een burn-out met depressiviteit had. Die test had ik zelf thuis ook wel online kunnen doen, dan was ik in tien minuten klaar geweest. Had mij weer een rit en veel irritatie bespaard. Pas later begreep ik dat ik op dat moment al was gepromoot tot ‘lastige cliënt’.
Na een korte discussie over mijn ideale therapeut (‘graag eentje met ervaring met het aansturen van teams en de problematiek hieromtrent, met kinderen én meerdere jaren werkervaring’) kreeg ik Pieter toegewezen. Hij had jarenlange ervaring met forensische psychologie. Kortom: hij werkte met daders en andere geesteszieken in gevangenissen en tbs-klinieken. En nu dus ook met deze lastige cliënt. Hij stak gelijk van wal met de klaagzang dat ik nogal wat onredelijke vereisten had gesteld. En dat in de praktijk een minder ervaren collega net zoveel toegevoegde waarde zou hebben. En dat ik blij moest zijn dat ik überhaupt al gelijk kon starten, want tijdgebrek.
Mijn irritatielevels schoten gelijk in het rood, waarbij ik het stuk ‘hoor en wederhoor’ en ‘niet bevooroordeeld’ miste in dit hele verhaal. Ik wilde dan ook bijna een verbale fitty starten, totdat iets in mij besloot een andere aanpak te kiezen. Ik stelde aan hem dezelfde vragen als aan zijn minderjarige stagiaire vorige week. Vragen die hij wél met een volmondig ‘ja’ kon beantwoorden.
“Nou, je zit hier, dus blijkbaar had je wel degelijk tijd en ruimte voor het aannemen van nieuwe cliënten. Dan zijn we er toch?” vatte ik de situatie samen. Stomverbaasd keek hij mij aan. Einde discussie. Waarop ik vervolgde met: “Laten we dan maar snel starten met de eerste sessie, want ik begin zo langzamerhand enorme trek te krijgen in een bak sterke koffie.”
Soms vraag ik me af of de therapie mij uit de burn-out gaat halen of dat ik er juist daardoor verder in wegzak. Maar zolang Pieter niet overspannen van mij raakt, komen we er vast wel. Al is het maar omdat we allebei te koppig zijn om op te geven.
Bron: AI (in opdracht van L.C.)
