Bron: AI (creatie van SL)
Januari begint altijd hetzelfde.
Met goede voornemens en frisse tegenzin.
Iedereen wil dan een nieuwe versie van zichzelf.
Strakker lijf. Rustiger hoofd. Meer energie. Minder ruis.
En vooral: discipline.
“Op wilskracht kom je er wel,” hoor je dan.
Dat klinkt daadkrachtig. En overzichtelijk.
En toch gebeurt er elk jaar iets voorspelbaars.
De meeste goede voornemens halen februari niet.
Ze verdwijnen ergens tussen intentie en uitvoering.
Niet met een klap.
Gewoon stilletjes.
Januari is ook de maand waarin alcohol ineens verdacht wordt.
Glazen verdwijnen van tafel.
Mensen vertellen erbij dat het tijdelijk is.
“Dry January,” zeggen ze dan.
Wat in dat hele proces van al die goede voornemens nauwelijks een rol speelt, is wat de werkelijke behoefte is.
Wat er gevoeld wordt.
Wat het lijf al die tijd probeert duidelijk te maken.
Luisteren naar je lijf heeft een stoffig imago.
Dat associeert men met zweverige types, linnen broeken en vage retreats.
Dus doen we dat liever niet.
Want stel je voor dat je lijf antwoord geeft.
En het antwoord is:
Bankhangen, koekjes, wijn.
Geen sportschool. Geen stappen. Geen zelfoptimalisatie.
Dat voelt verdacht.
Want vooruitgang hoort moeite te kosten.
Dat idee zit diep.
En dus streven we collectief naar hetzelfde plaatje.
Het ideale gewicht.
Drie keer per week sporten.
Tienduizend stappen per dag.
De juiste macro’s, alsof we allemaal uit dezelfde fabriek komen.
Zelfs het privéleven lijkt genormaliseerd:
Kinderen volgens de statistiek, seks binnen de marge.
Op social media ziet het er haalbaar uit.
Altijd iemand die het goede voorbeeld geeft.
Met licht, een glimlach en een kortingscode.
Wat ik om me heen zie:
Veel vrouwen (en mannen) die het serieus aanpakken.
Ze sporten consequent.
Ze eten bewust.
Ze houden zich aan hun voornemens.
Ze slaan het glas over, want het is januari.
En toch sluipt er iets anders in.
Vermoeidheid.
Volheid.
Een korter lontje.
Discipline keurig op orde,
en een effect dat uitblijft.
Ze snappen zelf ook niet waar het wringt.
We zijn collectief gaan geloven in een ideaalbeeld dat ergens zweeft.
Niemand weet precies waar het vandaan komt.
Iedereen jaagt het na.
Misschien is januari gewoon geen maand voor een nieuwe jij.
Misschien is het een maand om bij te komen.
Zonder voornemens.
Geen plan.
Geen oplossing.
Gewoon observeren.
En pas daarna weer plannen.
Sandy werkt en onderneemt op het snijvlak van leefstijl en persoonlijke ontwikkeling en beweegt zich dagelijks in een wereld van drukte, zelfoptimalisatie en ‘moeten’, waar veel vrouwen (en mannen) mee worstelen.
Meer over haar werk is te vinden op www.sancharicoaching.nl.
