Bron: AI-creatie (SL)
Er is iets vreemds aan hoe we naar de wereld kijken. Alsof het een realityshow is die we met z’n allen bingewatchen, ook al voelt het allang ongemakkelijk. Je ziet dat het uit de hand loopt. Je weet dat het geen spel meer is. En toch zap je niet weg.
Trump die roept dat andere leiders agressief zijn, terwijl hij ondertussen zelf landen wil “hebben”. Groenland, Canada, Cuba. Alsof het vakantiebestemmingen zijn die je aan je wishlist toevoegt.
Als je beter kijkt, zie je vooral leiders die elkaar steeds maar blijven overschreeuwen, met woorden, met dreigingen en, als het nodig is, ook met geweld. En dan Iran. Een oorlog die zogenaamd ook voor de Iraniërs zelf is. Een “unieke kans” om hun regime omver te werpen. Dat soort zinnen blijven bij mij hangen.
Er wordt gesproken over kansen en bevrijding, alsof iemand van buitenaf kan bepalen wat dat betekent voor een ander land en hoe het daarna verder moet. Alsof verandering vervolgens van binnenuit ontstaat en een volk opstaat omdat het “tijd is”, zonder gevaar voor het eigen leven.
Tegelijkertijd zie je hoe moeilijk het overal is om als bevolking echt iets te veranderen, ook daar waar die ruimte er wél lijkt te zijn. Zelfs in democratische landen zie je leiders die het vertrouwen van een groot deel van het volk zijn kwijtgeraakt, maar toch de koers blijven bepalen. En soms is die koers richting de afgrond.
Dat maakt het heel ongemakkelijk.
Onwerkelijk. En vooral complex.
We leven in een wereld waarin één man het gesprek domineert, waarin alles draait om volume, om aanwezigheid en om wie het hardst roept. De rest kijkt, wacht af en houdt zich stil. Het voelt als een schoolplein. Eén jongen die duwt, trekt, scheldt en steeds een stap verder gaat, terwijl de rest eromheen staat. Sommigen lachen mee, anderen kijken weg of gaan juist nog harder roepen. Soms wordt de ene bully gewoon vervangen door de volgende. Vriendjes uit strategie, niet uit overtuiging.
Ergens wachten we op dat moment waarop iemand zegt: tot hier. Of het moment waarop een groep zegt: “Wij zijn met meer” – en hem stopt. Dat moment blijft uit. Macht houdt mensen in haar greep. Carrières zijn kwetsbaar en niemand wil degene zijn die als eerste opstaat en buiten de groep valt. Dus gebeurt er weinig tot niets.
Ondertussen doen wij als brave burgers ons deel.
We scheiden ons afval, eten bewuster, kopen biologisch als het kan en doneren.
We betalen steeds meer voor onze boodschappen, voor de benzine, voor alles.
Sommigen laten toch hun stem horen. Gaan de straat op met borden en slogans. Het voelt soms als het verkeerde schoolplein, maar ze staan er wel. Anderen tekenen petities in de hoop dat die ergens landen.
En ik? Als burger draag ik op mijn manier bij aan een betere wereld. Tegelijkertijd kijk ik naar het nieuws en zie ik de schaal van alles wat er gebeurt, hoe buitenproportioneel het allemaal is. Wat wij proberen op te bouwen, lijkt soms in totaal niet in verhouding te staan tot wat er op wereldniveau afgebroken wordt.
Het voelt bijna ironisch, alsof we met z’n allen netjes ons huis opruimen, terwijl de boel finaal in de fik staat. En toch blijven we dat doen. Omdat we iets willen bijdragen. Omdat je ergens wilt blijven geloven dat dat wat jij doet, ertoe doet.
En dat is waar het begint te schuren.
Je merkt hoe beperkt jouw invloed is, maar ook dat die niet nul is. Precies daartussenin wordt het ongemakkelijk. Je draagt bij. En tegelijk blijft de vraag of het genoeg is. Ik heb daar dus ook geen helder antwoord op.
Wat ik wel merk, is dat ik daar niet cynisch van wil worden.
Dat ik niet wil afhaken, niet wil doen alsof alles zinloos is.
Wat wel duidelijk wordt, is dat we ons ergens tussen machteloosheid en verantwoordelijkheid in bewegen. Niet machteloos genoeg om niets te doen, maar ook niet machtig genoeg om echt in te grijpen.
Misschien is dat wel de realiteit waar we in zitten.
We blijven doen wat binnen ons bereik ligt. Hoe we leven, wat we kiezen en waar we wél invloed op hebben. Misschien zit het vooral daarin. In blijven kiezen voor datgene wat bijdraagt aan de opbouw en de manier waarop we met elkaar omgaan. Júíst als het groter voelt dan ons.
Niet omdat het genoeg is, maar omdat nietsdoen geen optie is.
Ook niet als je langs de zijlijn lijkt te staan.
Sandy werkt en onderneemt op het snijvlak van leefstijl en persoonlijke ontwikkeling en beweegt zich dagelijks in een wereld van drukte, zelfoptimalisatie en ‘moeten’; iets waar veel vrouwen (en mannen) mee worstelen.
Meer over haar werk is te vinden op www.sancharicoaching.nl.
