“Wij hebben vakantie,” glunderen mijn buren, die ik op straat tegenkom.
“Oh, wat leuk, waar gaan jullie naartoe?” informeer ik belangstellend. “Zal ik de planten water geven als jullie weg zijn?”
“Nee hoor, da’s niet nodig. We zíjn namelijk al op vakantie,” lacht mijn buurman. “We hebben een weekje staycation bij onszelf geboekt!”
“Aha, dat betekent dat jullie gewoon thuis blijven?”
“Ja, even helemaal geen verplichtingen. Daar kunnen wij samen echt enorm van genieten,” straalt de buurvrouw.
“Geen afspraken, klusjes of familiebezoek. Zelfs geen telefoontjes, want we schakelen onze mobiel uit.”
“En we hebben een flinke voorraad kant-en-klaarmaaltijden ingeslagen, dus we hoeven ook niet te koken.”
Ze wisselen een warme, verliefde blik.
Knap, vind ik. Zeker omdat ze al minstens 30 jaar getrouwd zijn. Want wees eerlijk, hoeveel echtparen die al jarenlang met elkaar zitten opgescheept, zouden het nog volhouden om een week lang thuis op elkaars lip te gaan zitten en daar ook nog enigszins plezier aan te beleven? Vakanties maken vaak pijnlijk duidelijk hoe erg je elkaar bent kwijtgeraakt. Zelfs in je eigen huis kan het al moeilijk zijn om elkaar te vinden.
“Staycation, wat een leuk idee!”
“Nooit zelf een thuisvakantie gedaan?” informeert mijn buurvrouw nieuwsgierig. “Ik vind het ook wel iets voor jou…”
“Nee, nog nooit, geloofik. Of wacht eens… jawel, één keertje! In mijn studententijd,” herinner ik me ineens.
“Blijf toch liggen,” had mijn lief ’s ochtends geopperd, terwijl hij me in bed naar zich toe trok. “We kunnen die colleges later wel inhalen.”
Even twijfelde ik. We waren smoorverliefd, dus de verleiding was groot.
Maar uiteindelijk bleef hij alleen in bed liggen en haastte ik me toch maar naar de tramhalte om op tijd in de collegezaal te zijn.
Het was een warme dag. De ochtendzon scheen al fel en de tram wiebelde vriendelijk, alsof ze me toch nog heel even zachtjes in slaap probeerde te wiegen.
Ik sloot mijn ogen, verlangde naar mijn lief en besloot in een opwelling om niet uit te stappen.
“Je wilt weer terug?” verbaasde de tramchauffeur zich toen ik als enige bleef zitten na aankomst bij de eindhalte.
“Eigenlijk wel,” hoorde ik mezelf zeggen.
“Blijf dan maar zitten. Ik rijd zo meteen weer terug.”
Uiteindelijk stapte ik uit, precies tegenover de plek waar ik eerder was opgestapt.
Toen ik thuiskwam, lag mijn lief nog in bed.
Omdat we net waren verhuisd en nog niets hadden uitgepakt, sliepen we tijdelijk in de woonkamer op een opgeblazen tweepersoonsluchtbed tussen de dozen.
Zachtjes om hem niet wakker te maken, gleed ik tussen de aan elkaar geritste slaapzakken.
“Je bent weer terug?” klonk het slaperig.
“Ja, ik miste jou.”
Dagenlang kampeerden we samen in onze lege woonkamer. We verveelden ons geen enkel moment. Luierend op het luchtbed luisterden we naar muziek, lazen af en toe een boek en voerden eindeloze gesprekken over van alles en niets.
Als we honger hadden, aten we brood of bestelden we pizza. Af en toe sloegen we een maaltijd over.
‘s Nachts, wanneer onze lichamen naar elkaar toe rolden, vonden we elkaar in het midden van het luchtbed, waar de lucht door het gewicht rap dun werd. Je kon de vloer bijna voelen.
“Je kunt me in ieder geval niet verwijten dat ik geen energie in ons naspel stop,” hijgde mijn lief ‘s ochtends toen hij het luchtbed weer eens moest opblazen.
Onze staycation duurde precies een week. Daarna moesten we ons luchtige leventje weer inruilen voor dagelijkse routine en allerlei verplichtingen. Maar nog steeds kan ik me er soms over verbazen hoe eenvoudig je de dagen inhoud kunt geven. Zelfs in een lege kamer.
“Staycation… jullie hebben groot gelijk, hoor,” wend ik me uitgemijmerd tot mijn buren. “Eigenlijk heb je inderdaad alleen elkaar nodig om te kunnen genieten. Nou eh, een hele fijne vakantie dan maar!” wens ik hen toe.
Terwijl ik mijn huis inloop, bedenk ik dat het eigenlijk helemaal niet zo’n slecht idee is, zo’n thuisvakantie.
Misschien zouden meer mensen dit voorbeeld moeten volgen. Gewoon lekker ontspannen thuis blijven. Geen gesleep met je hele hebben en houwen naar verre vakantiebestemmingen, geen vluchten die geannuleerd of plotseling duurder worden; slechts één ding: weer op zoek gaan naar elkaar. Om terug te kunnen keren naar de plek waar je ooit samen bent opgestapt.
bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)
