Van ons, voor jullie, mannen.
Bron: eigen werk – Ans Dings
onbestemd ben je
een tabula rasa
onbestemd ben je
een vleugje wind
het toeval
gooit de tos
cirkelend omhoog
een seconde lang
hangt er keus
in de ruimte
de tos valt op de middenstip
onverbiddelijk
spoelt de wereld
om je heen
krast tekens op je tabula rasa
duwt je naar het oog van de orkaan
© Ans Dings
Een recente expositie van Ans: Schakeldingen
Ja, die wil je! (wekelijks het beste in je mailbox)
En nog een gedicht van onze Ans Dings; nu over het momentum. Deze iets. recenter dan de vorige, met een geheel nieuw kunstwerk!!
Eindelijk weer een prachtig gedicht van onze Ans, over bestemmingen, orkanen, schone leien en toeval.
Misschien is "alles uit het leven halen" een compleet onmogelijke opdracht. Alsof geluk een checklist is die vóór je dood afgevinkt moet zijn. Misschien is het genoeg om het leven niet steeds voorbij te laten razen, terwijl ik blijf wachten op een betere versie ervan.
Een fris gedicht van onze Ans, over de najaarse voorwinter en de nazomer die bellen blaast in regenplassen.
‘Het gaat allemaal al veel te snel. Wat mij betreft blijven we nog een poos bij de dagen. Die jaren komen vanzelf wel.’ ‘Ja,’ knikte de man zacht. ‘Die komen inderdaad vanzelf.’ En ze wist dat hij dacht aan zijn eigen leven. Hoe het was voorbijgegaan. Sneller dan gedacht.
Ik ben het spuugzat. Voortaan wil ik lekker zélf rijden,” klinkt ze vastbesloten. “Flink gas geven om alle verloren tijd nog even in te halen.” "Stoer hoor," moedig ik haar aan.
