bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)
Ik zie mezelf als een naïeve Pipi Langkous als het aankomt op klussen in huis. Niet alleen heb ik het nog nooit gedaan en denk ik dat ik het wel kan. Nee, ik ga nog vérder. Want grootse klussen kunnen naar mijn mening rustig tussen werk en andere verplichtingen door geklaard worden. Rampzalige misvatting, zo blijkt achteraf.
Toen ik een aantal jaren geleden verhuisde, was ik trotse huiseigenaar. De enige doorn in mijn oog was de trap. Die was bedekt met een vieze, hoogrode pluchen bekleding. Zoiets waar de Moulin Rouge jaloers op zou zijn. Er waren echter wat zaken in huis die een hogere prioriteit hadden om aan te pakken, maar daar kwam verandering in toen ik met een pot witte latexverf van de trap af stuiterde (ook zo’n nachtelijk klusje dat niet heel goed ging). Het resultaat was een pornotrap die nu vol met bedenkelijk witte stippen zat en direct in het oog sprong als je binnenkwam. Dit kon écht niet meer.
Ik nam een trapleverancier in de hand die in één dag zou opleveren. Het enige wat ik moest doen, was het huidige tapijtje er even af te halen. Gewapend met schroevendraaier en stanleymes begon ik aan het einde van de werkdag met het afsteken. Dat bleek fiks tegen te vallen, aangezien het volledig vast was gelijmd. Toen ik met mijn volle gewicht aan het stanleymes hing, het ding vervolgens uitschoot en vol in mijn duim kwam te hangen, ging bij mij het licht bijna uit.
Ik haastte mij naar de gootsteen om het bloed uit mijn loshangende duim op te vangen. Gelukkig viel het mee: geen slagaderlijke bloeding en geen bungelend topje. Pleister eromheen, wat deo onder de klotsoksels en weer door. Toch was het resultaat bedroevend: her en der op de trap bleven restjes rood ‘schaamhaar’ achter. Dit was vast niet wat ze bedoelden met ‘de trap kaal opleveren’.
De tijd begon te dringen, dus schakelde ik over naar plan B: superlijmrestverwijderaar. De gebruiksaanwijzing benadrukte dat je moest oppassen voor contact met je ogen en de ruimte goed moest ventileren. Dat moest lukken. Ik bestreek de trap rijkelijk en tot mijn verwondering viel het tapijt nu bijna vanzelf van de trap. Met plamuurmes en beide handen trok ik alles zo van de treden! Twee uur later lagen alle tapijtresten onderaan de trap. Nog even alle rotzooi in een vuilniszak stoppen en dan handen wassen. Het eerste dat opviel is dat mijn vingertoppen eruitzagen alsof ik te lang in bad had gelegen. Bovendien waren ze spierwit en… gevoelloos. Oh, oh, foute boel.
Toch maar even de huisartsenpost bellen. Na een videocall werd ik doorverbonden met het RIVM, want dit was serious shit. Als ik nog niet in paniek was, dan kwam die nu in alle hevigheid opzetten. Veel konden ze niet doen; mijn vingers waren allemaal al aangetast door die chemische rotzooi. Had ik dan geen handschoenen gebruikt? Euh, nou nee. Dat stond niet in de handleiding. Hopend op een wonder moest ik de vingers vethouden. Tja, hoe doe je dat als je ook gewoon moet werken? Ik besloot rubberen handschoenen te kopen en haastte mij de volgende ochtend naar de drogist. Daar bleken alle rubberen handschoenen uitverkocht te zijn, maar ze hadden wel een alternatief.
De winkelassistent brulde dwars door de winkel naar haar collega dat ze even de vingercondooms uit het magazijn moest halen. In een oogwenk waren alle oogballen in de winkel op mij gericht. Daar stond ik dan bij de kassa om de uierzalf en vingercondooms af te rekenen. Zelden heb ik me zo geschaamd.
Maar laten we het eens positief afsluiten: ik heb een schitterende trap. En het kostte mij slechts vier langdurig ongevoelige vingertoppen aan mijn rechterhand. Daarvoor hoeven we het klussen niet te laten, toch?
Gewoon doorgaan.
Zeggen ze.
Bron: eigen foto (LC)
