Op tv vliegen de kookprogramma’s je doorgaans om de oren. En tijdens de reclamebreak worden ook nog eens de meest fantastische ovenschotels bereid. Om je vingers erbij af te likken. Maar ik peins er zelf niet over om ook nog maar één poging te wagen. En de vrij frequente keukenongelukjes wakkeren mijn keukenprinsesambities ook niet bepaald verder aan. Mijn directe omgeving kijkt er sowieso al niet meer van op.
Eten is voor mij een noodzakelijk kwaad en koken een veel te tijdrovende klus. In die tijd kun je zoveel andere dingen doen, zoals tv kijken, een wasje ophangen of bellen met vriendinnen. Mijn moeder stuurde mij als jonge meid naar een gezellige kookcursus. Daar kreeg ik de meest chille kok over de zeik bij het maken van een simpele macaronischotel. Ik raakte afgeleid, mijn portie verbrandde en daarom werd mijn bakje gevuld met macaroni die hij apart had gehouden. En deze antikooktoestand in mij is er in de loop der jaren niet beter op geworden.
Diep respect voor al die keukenprins(ess)en die dagen van tevoren het menu bedenken, ingrediënten inslaan bij allerhande specialistische zaakjes en vervolgens uren in de keuken staan om even later een pronkstuk uit te kunnen serveren. Deze keukenhork trekt dat gewoon niet. Zeker niet als je ziet hoe snel mensen je levenswerk naar binnen schuiven. Verschrikkelijk toch?
Mijn dochter kijkt er allang niet meer van op dat we best wel vaak van pannenset wisselen, omdat ik het originele recept niet meer uit de pan geschraapt krijg en het na twee vaatwasrondes nog steeds een zwarte bodem laat zien. Zelfs het afgieten van rijst mislukte laatst. Ik kantelde de pan verkeerd en het deksel schoof eraf. Het gevolg was dat het kokendhete water opspatte en ik dochterlief moest vertellen dat ze de rijst die bij het gerecht hoorde uit de gootsteen kon scheppen. Ze tilde slechts één wenkbrauw op. Maar als gevolg van dit keukenincident liep ik zelf drie dagen lang met verbrande oogleden rond. Leg dat maar eens uit op het werk.
Ook heb ik een collega die enige tijd geleden dacht dat een kookworkshop met z’n allen best leuk was om een keertje te doen. We zouden samen koken en het resultaat vervolgens gezamenlijk opeten. Ultieme teambuilding. Ik dacht nog: laat ik maar wat Rennies meenemen voor mijn collega’s als ik de dagen erna nog een team over wilde houden.
Daar stond ik dan in het kookcafé met een recept in mijn hand en de opdracht de ingrediënten te verzamelen. Zo wist ik dus totaal niet waar ik bijvoorbeeld ‘jackfruit’ zou kunnen vinden. Of wat het überhaupt was. Een poedertje in het kruidenrek? Iets wat ik naast de bananen in de fruitschaal zou kunnen vinden? Of misschien in de groentelade van de koelkast? Werkelijk, géén idee…
Enkel dankzij mijn buddy hadden we uiteindelijk toch nog iets eetbaars geproduceerd binnen de gestelde tijd.
Toch wel gesterkt door dit kleine succes, besloot ik maar eens bij HelloFresh te bestellen om wat meer variatie in het avondeten aan te brengen. De keuze voor een ‘snel’ recept – iets met pepers – had ik iets anders opgevat. Ik dacht enkel: fijn, snel klaar. Maar in de praktijk bleek dat je snel moest kunnen hakken, snijden en scheppen, omdat je anders niet op tijd met de volgende stap kon beginnen. En toen mislukte het gerecht alsnog. Daarbij maakte ik ook nog eens de fout om in mijn ogen te wrijven, nádat ik de peper had gesneden. Snel mijn handen met zeep wassen om daarna mijn ogen uit te spoelen. Maar ook dat lukte niet. Nu had ik peper én zeep in mijn ogen, terwijl mijn gerecht langzaam richting (over)kookpunt dreigde te gaan.
Een keukenprinses zal ik in dit leven niet worden. Laat dat maar aan al die foodies over. Rest mij slechts de vraag: ‘Bij wie kan/mag ik vandaag aanschuiven?’
Bron: ChatGPT (LC)
