Life’s over. Klinkt dramatisch. Maar met de snelheid van het licht doet ouderdom haar intrede en dat valt niet bepaald mee. Tot voor kort was het een ver-van-mijn-bed-show en was ik ervan overtuigd de eeuwige jeugd te hebben. Maar black DO crack. Ik ben daar het levende bewijs van.
Het vileine is dat ouderdom je ongemerkt besluipt en dan ineens keihard toeslaat. Zo werd ik onlangs ’s ochtends wakker van de wekker op mijn smartphone en kreeg deze met gezichtsherkenning niet meer ontgrendeld. Had ik gedurende de nacht een mislukte software update gehad? Nee dus. Mijn gezicht bleek zo verkreukeld te zijn dat ik in de verste verte niet meer door de face recognition kwam.
Zoals altijd was ik vast van plan om fris en fruitig met veel energie uit bed te springen. Jammer, joh. Al wiebelend naar de bedrand met veel gezucht en gekreun, liet ik mij uit bed storten. In de hoop dat mijn benen later wél wilden strekken. En nog voor de eerste hoogstnoodzakelijke kop koffie erin ging, zag ik dat de cracks niet alleen in mijn gezicht zaten, maar ook in het gebied tussen de onderkinnen en hangtieten. Een tweede blik in de spiegel maakte mij al lichtelijk depressief: klaarblijkelijk rukten de grijze Cruella-lokken vooral ’s nachts steeds verder op in mijn haardos.
Serieus?! Waarom heeft Moeder Natuur zo’n vreselijke hekel aan mij?
Eerlijk is eerlijk: ik was arrogant genoeg om te denken dat ik niet zou verouderen en te lui om preventieve maatregelen te nemen. Mijn vriendinnen daarentegen waren hier juist al vroeg mee begonnen. Maar daar kwam ik pas achter toen ik een #dtv in de appgroep stelde om tips te vergaren hoe ik dit verval kon tegengaan. Schaterlachend vertelden ze mij dat dit nog maar het begin was van de aftakelingstransformatie. Ik stond aan de start van de ‘volgende levensfase’ en het zou allemaal nog véél erger worden. Met zweetaanvallen, brain fog en de verandering van mijn pronte borsten in iets wat je nog het best zou kunnen beschrijven als steile skischansen. Het werd liefkozend ‘De Ondergang’ genoemd, om het gesprek erover wat draaglijker te maken.
Met alle adviezen in het achterhoofd toog ik naar de plaatselijke drogist. Niet veel later stond ik buiten met een tas vol revitalizing dag- en nachtcrèmes, voedende collageenmaskers en potjes vol Q10 en andere ondersteunende vitamines voor de ‘rijpere vrouw’. Smeren, slikken, plamuren en meer sporten; alles om dit ouderdomsproces af te remmen.
Nu, twee maanden later, zie ik geen enkel verschil met daarvoor. Door de liftende dag- en nachtcrème ruik ik heerlijk, dat wel. Maar of er überhaupt verschil zit tussen de witte goedjes in de potjes – behalve de prijsdifferentiatie dan – waag ik te betwijfelen. En of ik nou zo blij moet zijn met die jeugdpuistjes die ik cadeau krijg bij het gebruik van al die maskers, vraag ik mij ook ernstig af. Dat is nu juist iets uit mijn jongere jaren wat ik kan missen als kiespijn.
Er zit niets anders op dan terug te vallen op plan B: ik heb de pumps afgestoft en neem de blaren voor lief, hijs me in een appetijtelijk jurkje, vul de groeven in mijn gezicht op met iets meer en beter dekkende foundation en heb een batterij push-up-bra’s besteld om de zwaartekracht te tarten. Ook kijk ik wat vaker in de spiegel van de kapper, want waar ik vroeger een sporadische grijze haar eruit kon knippen, zou dat nu compleet kale plekken opleveren.
Mocht je me zien of spreken, lieg dan maar gewoon recht in mijn gezicht? Fake it en zeg dat ik niet ouder ben geworden. Tenminste, als je leven je lief is.
Bron: AI-creatie (LC)
