We zouden drie weken geleden een camper ophalen. Tweedehands, aanbetaling van vijfduizend euro al overgemaakt. Vlak na het akkoord vroeg ik me af hoe het met het gewicht zat. Ergens op een forum las ik namelijk dat het gewicht bij campers vaak gevaarlijk dicht tegen de wettelijke grens aan loopt. Ik mailde de dealer. Hij reageerde nogal defensief: hij wil alleen de RDW-gewichten doorgeven, die stonden ook in de advertentie, hij hoefde ons daar niet extra op te wijzen.
Een week later, anderhalve dag voor de overdracht, kregen we een nieuwe mail. Hij had het voertuig gewogen: 3.380 kilo. Met z’n tweeën erin zitten we al ver boven de 3.500 kilo grens van het toegestane maximale gewicht én van een gewoon rijbewijs. En dan moeten de fietsen, gastank, volle tank diesel en bagage er nog bij.
Hij had het verzwegen, want “jullie snappen toch zelf ook wel dat accessoires het geheel een stuk zwaarder maken.” Wij wilden de koop ontbinden op basis van dwaling en onze aanbetaling terug. Daar wilde hij niet aan meewerken.
We schakelden een jurist in, die vond dat we geen poot hadden om op te staan. Wij hadden immers onderzoeksplicht. De verkoper had het ledig gewicht en de maximale 3.500 kg in de advertentie vermeld. Dat het voertuig met twee mensen erin al over die grens gaat, drong niet tot haar door. “Maar het weegt toch minder dan 3.500 kilo?” Jawel. Leeg. Zonder ons erin. Zonder bagage.
Dus werd ik boos. Om de onrechtvaardigheid. Om het feit dat je als consument blijkbaar niet beschermd bent. En omdat dit soort klojo’s dat wéten en daar misbruik van maken. Zodat ze op hun dooie akkertje hun omzet bij elkaar kunnen schrapen. Door enthousiaste, naïeve consumenten te besodemieteren en hun zuurverdiende centen af te pakken.
Tja, woede is één ding. Maar waar laat je het?
Ik ga in zulke gevallen eindeloos scrollen. Mijn partner krijgt een chagrijnig antwoord op een onschuldige vraag. Dus zit ik te bumperkleven en krijgt een medeweggebruiker een blik die hij niet verdient. Niks daarvan heeft iets te maken met hem, of met de auto voor me.
Halverwege de week besloot ik: zak erin, vieze, vuile [hier een lelijk Rotterdams scheldwoord], we pakken ons verlies. Ik hoop dat je erin stikt en ik vertrouw erop dat karma z’n werk wel doet.
Dat voelde als een enorme opluchting. Klaar. Daar was ik vanaf.
Maar mijn man was het daar niet mee eens. Die nam het getouwtrek over: jurist, Bovag, verkoper.
En tegen hem verdraaide de verkoper feiten op een manier die ik bijna knap zou vinden als ik niet de gedupeerde was.
“Je vrouw is onbeschoft,” zei hij tegen mijn man. Ik had hem eerder die week gebeld om te overleggen en gezegd dat ik geschrokken was van het gewicht. Daarop voer hij een kwartier lang tegen mij uit alsof ik weer op de kleuterschool zat.
Overigens, op zijn website staat SERVICE in hoofdletters. Ik vraag me inmiddels af of dat is omdat hij zo hard schreeuwt als hij zijn zin niet krijgt.
“Je wordt echt niet aangehouden,” zei hij ook. Zou hij een glazen bol hebben en in zijn vrije tijd in een zwarte jurk met heel veel armbanden om z’n polsen op kermissen en braderieën voor mensen de toekomst voorspellen?
“In 2027 wordt het rijbewijs opgehoogd naar 4.250 kilo.” Niet waar: Bovag en NKC verwachten ten vroegste in 2028 of 2029 een besluit, dat dan nog ingevoerd moet worden. Dus 2030, op z’n vroegst.
“Ik ga je vijfduizend euro niet terugstorten, ik heb een business te runnen.” De business is in dit geval het spekken van Firma List & Bedrog.
“Je kunt hem gewoon afnemen en doorverkopen, dit soort campers zijn waardevast.”
Dus kwam ik weer terug in dat getrek. En besloot: we halen hem toch op. Accessoires eraf, kasten leeg, zelf een paar kilo minder. Dan redden we het misschien net om onder de 3.500kg te blijven. En in 2030 schroeven we alles er weer op.
Dus stapten we op de trein, op weg naar Twente.
Op de koopakte had ik, op advies van de BOVAG, “onder protest” geschreven. Een standaardterm om je rechten te behouden zonder de overeenkomst zelf in de weg te zitten. Onschuldiger kan bijna niet.
Maar daar bleek de verkoper het niet mee eens. Een paar uur later, wij nog steeds onderweg, het bericht: de camper wordt niet geleverd. Punt.
Dus draaiden we, na een hele reis ernaartoe, weer om. Zonder camper. Met een woede die steeds intenser werd: de BOVAG die ons dit adviseert, wat vervolgens de mist in gaat. Maar ook een BOVAG die zegt dat wij inderdaad onderzoeksplicht hebben, maar dat de meldingsplicht van de verkoper veel zwaarder weegt, dus dat we wel degelijk een goede zaak hebben.
Die middag belde ik mijn rechtsbijstand en zei wat ik dacht: ik heb het gevoel dat jullie niet aan mijn kant staan. Dat ik er alleen voor sta. Ik weet niet waar ik aan toe ben. Ik heb hulp nodig.
En dat veranderde het hele gesprek.
Ze pakte het op, nam contact op met de verkoper. Een hele dag bemiddelen later: hij wil een deel van de aanbetaling terugbetalen, maar niet alles. We hebben het geaccepteerd. Ik wilde er een zaak van maken, mijn man wilde rust. Compromis dus, met iemand die nooit de intentie had om het netjes op te lossen. Met iemand die je ‘CamperDream’ vakkundig om zeep helpt.
Wat me hierin steekt: ik had dit verhaal eerder gedeeld op een camperforum, gewoon om te ventileren. Daar bleek dit verre van uniek. Meerdere mensen herkenden het, sommigen hadden hun camper zelfs al opgehaald en dus volledig betaald, voor ze ontdekten hoe zwaar hij in werkelijkheid was. Het is eerder regel dan uitzondering.
Dat consumenten hierin zo weinig bescherming hebben, mede dankzij de keiharde BOVAG-voorwaarden die in de praktijk vooral de verkopende partij dekking geven: ik vind het te zot voor woorden. Ik vind het ook jammer dat een club als het NKC zich hier niet wat harder voor maakt. En ik vind het jammer dat ik dit zelf niet harder heb kunnen aanvechten. Maar ik heb ook niet de illusie dat ik Don Quichot moet gaan spelen.
Ik vertrouw erop dat karma zijn weg wel vindt. Al weet ik dat die gedachte bij mij meer iets is om mee te kunnen slapen, dan een diepe spirituele overtuiging.
Zak erin, vieze, vuile….

bron: eigen foto (JL)






