Bron: AI (creatie van LC)
Kan iemand mij uitleggen waarom terugroepacties van auto’s vroeger breeduit op het NOS Journaal werden gemeld en nu niet meer? Waarom er destijds met de hoogste prioriteit een werkplaatsafspraak werd ingepland en je nu minimaal een halve eeuw moet wachten? Niet? Nou, ik wel. Het verdienmodel is tegenwoordig namelijk compleet veranderd. Daarom denk ik oprecht dat een terugroepactie inmiddels vooral wordt gezien als een marketingtool. Gewoon een contactmoment.
Als leaserijder heb ik niets te klagen. Je rijdt in een fonkelnieuwe bak en behalve een halfjaarlijkse bandenwissel en een servicebeurt heb je er eigenlijk geen omkijken naar. Helemaal als je, zoals ik, elektrisch rijdt. Er zit immers bijna niets meer in zo’n auto dat echt stuk kan gaan. Dat zet het verdienmodel van een garagist natuurlijk volledig op z’n kop.
Daarom worden halogeenlampen vandaag de dag zo ingebouwd dat je ze niet meer zelf kunt vervangen. En is de boardcomputer je beste vriend geworden, die je veilig op de weg houdt door de auto keurig tussen de lijntjes te laten rijden en voldoende afstand te laten houden. Een zelfdenkende auto. Wie wil dat nou niet?
Er zijn wel een paar situaties te bedenken. Zoals die ene keer dat de vluchtstrook als derde rijbaan mocht worden gebruikt. Mijn auto vond de doorgetrokken strepen echter reden genoeg om mij ongevraagd en onaangekondigd van rijstrook te laten wisselen. Aan de verwilderde blik van de automobilist naast mij kon ik zien dat hij dat geen bijzonder goed idee vond.
Een andere keer reed ik pardoes af op een stilstaande auto voor een groen stoplicht. Ik ging ervan uit dat de bestuurder zou optrekken en hield mijn voet dus op het gaspedaal. Ik wilde immers ook nog door groen. Mijn auto dacht daar anders over en ging vol in de ankers. Het is dat de gordel zo strak gespannen stond dat ik net niet de voorruit kuste. En dat ik ternauwernood een kettingbotsing achter me wist te voorkomen. Nogmaals mijn excuses aan iedereen die achter mij reed.
Ik had duidelijk wat tijd nodig om aan mijn snelle rakker te wennen. Zo was de auto net niet slim genoeg om te herkennen dat de achterklep in de parkeergarage door het verlaagde plafond niet helemaal open kon. Eerst keihard ertegenaan klapperen en pas daarna stoppen met opengaan. Wat nou, intelligent systeem… Of ik kreeg meldingen waar ik me geen raad mee wist, zoals: ‘Uw predictive efficiency assistent werkt niet.’ Was dat erg? Kon ik nog doorrijden? Geen idee.
Tot er een melding verscheen die ik wél begreep. Voor mijn auto gold een terugroepactie: ik mocht niet verder rijden en moest direct contact opnemen met de dealer. Iets met niet-functionerende remklauwen. Geen ruimte voor misinterpretatie.
De officiële dealer reageerde lauw; zo spoedeisend was de melding blijkbaar niet. Het zou nog wel even duren voordat de auto kon worden nagekeken, want de werkplaats zat vol. Bovendien zou het minstens een hele dag duren en werd we ook dus meteen maar een vervangende auto ingepland. Tot die tijd kon ik gerust blijven doorrijden en hopen dat mijn auto zichzelf niet alvast preventief zou terugroepen.
Dat gebeurde niet.
Weken later bracht ik de auto netjes op het afgesproken tijdstip. Ik vroeg of ik er toch op kon wachten, omdat ik aan het eind van de dag afspraken had die ik onmogelijk kon verzetten. Na kort overleg bleek dat, tot mijn verbazing, geen enkel probleem. Nog verbaasder was ik toen ik drie kwartier later de sleutel alweer terugkreeg.
Hoe krijg je een dag werk in drie kwartier gepropt? schoot het door me heen.
Eenmaal op de snelweg kreeg ik direct het antwoord. Ze hadden er letterlijk alleen naar gekeken, want dezelfde foutmelding verscheen alweer op mijn dashboard toen ik goed en wel de hoek om was. Teruggaan kon niet vanwege mijn afspraken. En toen ik voor de zekerheid maar even belde, bleken er nog zesentwintig wachtenden vóór mij te zijn. Geen Olympisch goud voor de prestaties van deze autodealer met vier ringen in het logo.
Toen gaf ik het op.
Alles went immers op den duur.
Ook dat ene rode lampje op het dashboard.
