Bron: AI (eigen creatie SL)
Ik ben tegenwoordig weer wat vaker op LinkedIn. Dat heeft een vrij eenvoudige reden: ik wil mezelf wat meer laten zien voor zakelijke opdrachten en blijkbaar hoort daar tegenwoordig bij dat je af en toe iets van jezelf in de etalage zet. Daar heb ik overigens geen principieel bezwaar tegen. Ik doe er zelf aan mee.
Wel probeer ik nog uit te vinden hoe ik dat op een manier kan doen waarbij ik mezelf blijf herkennen, want zodra ik een zin typ als ‘Met trots deel ik dat…’ krijg ik de neiging om mijn laptop weer dicht te klappen.
Sinds ik er vaker rondwandel, verwonder ik me namelijk nogal. Bijvoorbeeld over het feit dat bijna niemand meer gewoon een nieuwe baan heeft. Mensen beginnen aan een nieuw avontuur.
Ze nemen na vijf prachtige jaren afscheid van een organisatie waar ze met ontzettend veel dankbaarheid op terugkijken. Ze hebben er mogen groeien, leren, bouwen, verbinden en vooral heel veel mooie mensen mogen ontmoeten.
Nu is het tijd voor een volgende stap.
Ook weer een avontuur, uiteraard.
Ik lees dat dan en denk soms: zou er nou werkelijk niemand zijn die gewoon blij is dat ie weg is? Die op vrijdagmiddag zijn laptop inlevert en denkt: zo, dat hoofdstuk kunnen we ook weer afsluiten. Of iemand die een nieuwe baan heeft aangenomen, omdat die beter betaalt, dichter bij huis is, omdat de vorige manager een draak was, of gewoon omdat het tijd werd voor iets anders, zonder dat daar meteen een diepe persoonlijke ontwikkeling aan voorafging.
Op LinkedIn lijkt zelfs het behalen van een certificaat inmiddels een klein levenswerk.
“Vol trots kan ik delen dat ik mijn certificering in Strategic Agile Transformational Leadership heb behaald.”
Waarna een verhaal volgt over groei, inspiratie, uit je comfortzone stappen en de bijzondere mensen die onderweg van betekenis zijn geweest. Misschien ben ik ouderwets, maar vroeger kreeg je volgens mij gewoon een diploma.
En dan de afgeronde projecten. Daarbij worden tegenwoordig minimaal 25 mensen bedankt. Van degene met wie je maandenlang hebt samengewerkt tot iemand die op een dinsdagmiddag een keer bij dezelfde Teams-meeting zat.
Iedereen wordt getagd. Wat een reis. Wat een team. Wat een avontuur.
Natuurlijk chargeer ik. Ik begrijp het mechanisme heel goed. Sterker nog, ik zit er zelf middenin. Als zelfstandige moet ik vertellen wat ik doe. Ik wil dat mensen weten waarvoor ze bij mij terechtkunnen. Ik wil opdrachten krijgen en wanneer ik iets maak waar ik blij mee ben, wil ik dat soms ook gewoon delen. Daar is helemaal niets mis mee. Mijn verwondering zit ergens anders. In hoe snel zichtbaar zijn lijkt over te gaan in het oppoetsen van ons professionele leven.
Alsof gewoon zeggen wat je hebt gedaan niet meer voldoende is. Het moet een verhaal worden, een mijlpaal, liefst eentje waar je met trots én dankbaarheid op terugkijkt. Misschien doet dat uiteindelijk ook iets met hoe we naar onszelf kijken. Als iedereen om je heen groeit, impact maakt, nieuwe avonturen aangaat en fantastische teams bedankt, voelt een gewone werkweek ineens verdacht gewoontjes.
Terwijl werk dat natuurlijk heel vaak is.
Soms doe je iets briljants.
Soms zit je drie uur in overleg.
Soms leer je enorm veel.
Soms heb je geen idee waar je mee bezig bent.
Soms rond je een prachtig project af.
Soms ben je vooral opgelucht dat het klaar is.
Misschien is dat wel mijn persoonlijke LinkedIn-uitdaging. Niet minder zichtbaar worden. Wel opletten dat ik van mezelf geen mooiere professionele versie ga maken dan degene die achter het scherm zit.
Dus mocht ik binnenkort schrijven dat ik met enorme dankbaarheid terugkijk op een betekenisvolle reis die mij zowel persoonlijk als professioneel heeft verrijkt: bel me even.
Waarschijnlijk bedoel ik gewoon dat de opdracht klaar is.
Sandy werkt en onderneemt op het snijvlak van leefstijl en persoonlijke ontwikkeling. Ze beweegt zich dagelijks in een wereld van drukte, zelfoptimalisatie en ‘moeten’; iets waar veel vrouwen (en mannen) mee worstelen.
Meer over haar werk is te vinden op www.sancharicoaching
