Bron: AI (eigen creatie SL)
Vroeger moest je wachten tot een film op televisie kwam. Als je hem miste, had je pech. Dan hoopte je dat hij een paar maanden later nog een keer werd uitgezonden. Voor muziek gold ongeveer hetzelfde. Je hoorde een liedje op de radio en als je niet op tijd op record had gedrukt, was het weg. Een foto moest ontwikkeld worden voordat je wist of hij gelukt was. Voor een brief wachtte je dagen. Op vakantie belde je één keer per week naar huis en als je iemand niet kon bereiken, dan kon je diegene dus gewoon even niet bereiken.
Nu vinden we het al lang als een download niet binnen een paar seconden start. We streamen wat we willen, wanneer we willen. We bestellen vandaag en verwachten het morgen. We volgen een pakketje op de minuut. We sturen een bericht en zien meteen of iemand het gelezen heeft. We zoeken iets op en hebben binnen een paar tellen antwoord.
We hebben wachten bijna uit ons dagelijks leven weggeorganiseerd. Misschien is het daarom niet zo gek dat we ook in ons eigen leven steeds slechter zijn geworden in wachten op de beloning, het resultaat. We willen weten waar iets naartoe gaat. Wat het oplevert. Of die nieuwe baan de juiste stap is, of ons bedrijf gaat groeien, of een relatie toekomst heeft, of een keuze uiteindelijk goed uitpakt.
En het liefst weten we dat al vooraf.
We kijken veel vooruit, naar het resultaat en naar waar we willen komen. Daar is op zichzelf weinig mis mee. Alleen lijken we soms nauwelijks nog te kunnen verdragen dat we ergens nog niet zijn.
Wie net een bedrijf begint, kijkt naar degene die tien jaar verder is. Wie van baan verandert, wil eigenlijk meteen weten of dit dan eindelijk de goede keuze is. Wie iets nieuws leert, wil er snel goed in zijn en zodra iets langer duurt dan gedacht, begint de twijfel.
Doe ik het wel goed?
Gaat dit wel ergens heen?
Had ik niet verder moeten zijn?
Alsof onderweg zijn een soort ongemakkelijke tussenfase is waar je zo efficiënt mogelijk doorheen moet. Misschien zijn we daardoor het wachten verleerd. En ook het nog niet weten, het nog niet kunnen overzien en het verdragen dat iets tijd nodig heeft voordat duidelijk wordt wat het wordt. Dat is best lastig in een wereld waarin bijna alles onmiddellijk beschikbaar is.
Een inzicht laat zich niet downloaden. Vertrouwen kun je niet versneld laten bezorgen. Je kunt niet alvast even vooruit naar het punt waarop alles duidelijk is. Sommige dingen vragen tijd, omdat er onderweg iets gebeurt wat je niet kunt afdwingen. Je probeert en twijfelt. Je verandert van gedachten. Iets blijkt toch minder belangrijk dan je dacht. Een verlangen wordt scherper. Of je merkt ineens dat je al een tijdje een andere richting op beweegt.
Dat soort processen zijn nauwelijks zichtbaar. We zien meestal alleen het eindpunt: de succesvolle onderneming, het verbouwde huis, de nieuwe baan, het fitte lijf, de mooie reis. Veel minder vaak zien we de maanden of jaren waarin iemand nog geen idee had hoe het zou uitpakken. Misschien geeft dat ons ook een wat vertekend beeld van vooruitgang. Alsof alles vooral een kwestie is van een goede keuze maken en daarna stevig doorlopen.
Terwijl een groot deel van het leven zich afspeelt in stukken waar nog geen conclusie aan hangt.
Misschien is dat helemaal niet erg.
Misschien hoeven we niet altijd sneller bij het volgende punt te zijn.
Misschien mogen we soms ook gewoon even zijn waar we nu zijn.
Nog onderweg.
Sandy werkt en onderneemt op het snijvlak van leefstijl en persoonlijke ontwikkeling. Ze beweegt zich dagelijks in een wereld van drukte, zelfoptimalisatie en ‘moeten’; iets waar veel vrouwen (en mannen) mee worstelen.
Meer over haar werk is te vinden op www.sancharicoaching.nl.
Gefeliciteerd met de feestelijke heruitvinding van het wiel.