Bron: AI (creatie LC)
Prutsers. Ik kan er een boek over schrijven. Maar een literair genre waarin mijn ervaringen passen, bestaat vermoedelijk niet. En eerlijk gezegd vraag ik me af of iemand ervoor zou betalen: het is vaak slechts een treurig feest van herkenning. Heb ík soms te hoge verwachtingen? Of staat er op mijn voorhoofd geschreven dat je met deze Molukse wel een loopje kunt nemen?
Het is half december 2025. Puberdochter heeft wel zin in de feestdagen, maar niet in mij. Ik probeer het zo gezellig mogelijk te maken, maar dan overlijdt de warmtepomp. Het einde van een onzeker tijdperk, want de monteur koppelt eindelijk terug dat er nu toch echt een nieuwe moet worden geplaatst. Een quickfix is niet meer mogelijk.
Er wordt wel gelijk bij vermeld dat een nieuwe warmtepomp niet op voorraad is, leveranciers gesloten zijn en ik net contractueel in een overgangsfase val tussen twee partijen die de servicebeurten en onderhoudswerkzaamheden uitvoeren. Ik word wel goed achtergelaten met één heftig stroomtrekkend straalkacheltje ter grootte van een broodrooster om meerdere slaapkamers en de huiskamer mee te verwarmen. Bof ik even. Dit wordt de beste decembermaand ever.
Maar niet getreurd. Ik heb een abonnement op teleurstellingen en schiet gelijk in survivalmodus. Ik zet de feiten tegen de mogelijkheden af: koud huis, koud water, koude douche. Volgeboekte hotels en bungalowparken, gesloten sportfaciliteiten. De meeste bekenden zijn op vakantie, dus daar kan ik niet douchen. Met recht een mismatch tijdens de feestdagen. Mijn dochter vindt alle opties die de revue passeren onacceptabel, neemt een koude douche en vertrekt naar haar vader. Geef haar eens ongelijk.
Augustus 2026. Er is veel gebeurd sinds die tijd. Een nieuwe warmtepomp, een nieuwe vriend, een nieuwe reeks aan bevliegingen (lees: hobby’s) om me vol op te storten. Eén ding bleef hetzelfde: het gedoe met de verwarming. De storing is mij inmiddels niet onbekend. De warmtepomp gaat keer op keer in shut down modus en de warmte van mijn tapwater loopt rap terug van lauw naar ijskoud. Vandaag zelfs naar een dieptepunt, waar Wim Hof (a.k.a. the ice man) jaloers op zou zijn. Ik kijk er al niet meer van op. Survivalmodus geactiveerd. Twee grote pannen op het vuur om de intense zweetgeur na een dagje intens motorrijden van mij af te spoelen.
Ik zie enige verwarring en weerstand bij mijn lief als ik naar boven strompel met een emmer vol klotsend kokendheet water en hem vertel dat hij als eerste kan gaan douchen. Ik zie het in zijn ogen, ook hij overweegt zijn opties (vluchten, bevriezen, vechten). Hij kiest voor het tweede en trotseert de kou. Ik hoor zijn gebit klapperen als hij zich afspoelt. Mijn survival-held!
Als hij naar zijn werk vertrekt, bel ik maar weer eens de storingsdienst. Dat is beter, want de manier waarop ik communiceer na herhaaldelijke storingsmeldingen gehad te hebben, vindt hij ronduit verschrikkelijk. Bij de storingsdienst nemen ze al op met mijn voornaam, gebaseerd op het inkomende telefoonnummer. Not good. De uiterst vriendelijke dame aan de lijn neemt nog even de stand van zaken door. ‘Tja, we zijn onderbemand en u hebt ook niet de hoogvliegers gehad die u verder konden helpen…’ Ze heeft gelijk, ik was het al bijna vergeten. In een flashback komt het allemaal weer boven…
Zo had ik een monteur die alleen Marokkaans en Spaans sprak en mij vroeg via Google Translate te communiceren. Best lastig om hem direct op een onjuistheid te willen aanspreken, maar je vervolgens eerst moest wachten totdat de zin met enige vertraging werd vertaald. Asynchroon kwaad op iemand worden vanwege de bullshit die hij uitkraamde was een hele nieuwe dimensie. Daarna kreeg ik een jonge jongen die sluikreclame maakte, iedere keer dat hij gehurkt de warmtepomp in zich opnam. Goed gespierd lichaam, dat wel, maar ik zat niet te wachten op een bouwvakkersspleet met reclame in mijn vizier. Hij leek de pompstoring verholpen te hebben, maar nog geen twee dagen later popte dezelfde storing weer op. Dit onderhoudsbedrijf is binnenkort failliet met het aantal keren dat ze hier op de koffie komen. Ik denk dat ze per storingsmelding betaald worden.
“Hallo?!” klinkt het aan de andere kant van de lijn. Ik keer direct weer terug naar het heden. Ze heeft teleurstellend nieuws dat ze vandaag echt niet langs kan komen, maar dat een harde reset soms wel wonderen doet tot aan de reeds geplande afspraak volgende week. Ik klap mijn aardlekschakelaar om en hoor alle apparaten zuchten. Op hoop van zegen dan maar.
Als er een prijs voor ‘prutser van het jaar’ zou kunnen worden uitgeloofd, wil ik er wel een paar nomineren. Maar goed, er is weer warm water dus er kan weer gedoucht worden. Geen middeleeuwse taferelen meer. Maar voor hoe lang? Niemand die het weet.
Dat hebben mensen in mijn omgeving inmiddels ook wel door. Vriendlief heeft het de komende dagen even ‘druk’ en mijn dochter reageert niet meer op mijn appjes. Zou het misschien dan toch niet aan (het ontbreken van) de basisfaciliteiten liggen, maar aan mij?
