bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)
“Hè? Jij bent burgerreservist geworden?!?” Vol verbazing kijk ik mijn vriendin aan. “Hoe kom je in hemelsnaam op dát idee?”
“Nou, eigenlijk door Máxima. Die is ook als reservist gestart bij de Koninklijke Landmacht. Ze heeft het eerste deel van de opleiding l afgerond en haar baret ontvangen.”
“Maar daarvoor is ze toch veel te oud?”
“Nee hoor. Ze is pas 54. En de leeftijdsgrens is 55 jaar.”
“En wat heb jij daar dan geleerd?” vraag ik belangstellend.
“Als burgerreservist leer je te handelen in crisis- en noodsituaties, bijvoorbeeld tijdens een natuurramp, cyberaanval of uitval van voorzieningen,” somt ze op.
“Oh. Nou, klinkt niet veel anders dan het runnen van een doorsnee gezin. Aan het eind van de maand uitval van voorzieningen en op rantsoen wegens geldgebrek, een cyberaanval op onze privacy door onze eigen overheid… En het verminderde libido van je partner blijkt zich in de loop der jaren te hebben ontwikkeld tot een regelrechte natuurramp met onomkeerbare gevolgen. Zoiets. Maar wacht eens even, je kunt daar dus als vijftiger een beetje de schuinsmarcheerder uithangen tussen jonge, vitale knapen…? In dat geval snap ik die Máxima wel.”
“Trouwens nog leuke kerels gezien, daar op die club?” informeer ik belangstellend.
“Geen idee. Ik werd tijdens de oefeningen geblinddoekt.”
“Hè? Waarom in vredesnaam geblinddoekt?”
“Dat was onderdeel van de oefening. Stel dat de energievoorziening wordt gehackt en alle lichten uitvallen? Dan zie je ook geen hand voor ogen.”
“In sommige situaties misschien niet geheel onhandig,” mompel ik. “Die Alexander heb ik nou nooit echt een lekker ding gevonden.”
“Wat moest je dan doen, in zo’n darkroom tussen volslagen vreemden? Klinkt best wel spannend.”
“Het was niet binnen. Het was buiten. We moesten op het dak van een heel hoog gebouw lopen.”
“Waarom zou je geblinddoekt op het dak van een gebouw moeten rondsluipen? Hoe kun je dan in de verte de vijand zien naderen?”
“Het was gewoon een oefening om je angsten te leren beheersen.”
“Aha, ik snap het… Denk ik. Zo’n opleiding tot reservist zou echt totaal niets voor mij zijn, brrr…” mompel ik. “Maar goed, als jij samen met Máxima wilt vechten voor ons vaderland, dan vind ik dat een bewonderenswaardig en heel moedig streven.”
“Nou, eh… dat vechten is wel vrijblijvend. Zowel voor een normale reservist als voor een burgerreservist geldt dat je niet op missie hoeft te gaan, als je dat niet wilt,” legt mijn vriendin uit. “Je kunt er namelijk ook voor kiezen om tijdens een ramp in je eigen omgeving op een heel andere manier veel voor anderen te betekenen.”
“Aha. Nou ja, ook prima, toch?” vind ik. “Als Máxima ervoor kiest om Wim-Lex een ontspannende voetmassage te geven als het einde van de wereld is aangebroken en jij liever waxinelichtjes aan alle buren wilt uitdelen, dan lijkt me dat een heel nobel streven. Voetmassages en warm kaarslicht werken namelijk heel geruststellend. Kaarslicht triggert biologisch gezien een gevoel van veiligheid en geborgenheid,” verduidelijk ik gelijk maar even. “Bovendien versterken duizenden fonkelende lichtjes ook nog eens het gevoel er niet alleen voor te staan, lijkt me zo. Al die lichtjes zullen vast en zeker zorgen voor een diepere, harmonieuze vorm van verbondenheid tussen de mensen om je heen. Als in: deze ramp, dit unieke moment, maken we nu sámen mee. Prachtige bijdrage, toch?”
Geef een reactie