Uiteindelijk besloot ik: zak erin, vieze, vuile [hier een lelijk Rotterdams scheldwoord], we pakken ons verlies. Ik hoop dat je erin stikt en ik vertrouw erop dat karma z’n werk wel doet. Dat voelde als een enorme opluchting. Klaar. Daar was ik vanaf.
Wolkentoetje in vrije val
Zonder enige uitleg op de grond stapten we eigenlijk meteen in het vliegtuig. De instructeur naast me, ik rechts, op de stoel waar je in een auto meestal op je mobiel zit te klooien of gewoon ligt te slapen. Hier – zo bleek al snel – had die stoel dezelfde functie.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Heb je al eens… gewoon geluisterd?
Natuurlijk weet je diep vanbinnen wel welke opties er zijn. Natuurlijk kun je zelf prima bedenken waar je hulp kunt zoeken. Maar daar gaat het soms helemaal niet om. Dan wil je gewoon even spuien.
Zegeltjes plakken
Plak jij ook zegeltjes? Voor iedere keer dat je niet je grens aangeeft? Iedere keer dat je niet zegt dat je ergens boos of geïrriteerd over bent?
Iedere keer dat je je tranen wegduwt? En, is je zegelboekje al vol?
Het vrouwtje komt een auto kopen
Een verkoper begroet ons. Nou ja, hij begroet mijn man. Ik ben er ook, maar meer als decorstuk, zo lijkt het. Ik geef aan dat ik interesse heb in de T-Roc en dat ik graag een proefrit wil maken. Dat kan natuurlijk niet zomaar. Eerst prijs prikken, dan pas proefrijden. Hè?!?
De Inca Trail Tales (Deel 5) – Oefenen in Luxemburg!
Nu eerst een paar dagen rust. Maar ik wens jullie alvast een prachtig nieuw jaar vol mooie stappen, of ze nu groot of klein zijn. Wie weet, treffen we elkaar ergens onderweg!
Het jonge ding en de prijs van ouder worden
Eenmaal thuisgekomen wist ik één ding zeker: dit is geen simpel verhaaltje over prijzen die te hoog zijn. Dit is een confrontatie met het ouder worden. Inclusief het gevoel dat de wereld niet meer helemaal van jou is.
De Inca Trail Tales (Deel 4) – Op naar een betere versie van mezelf
Als ik het wil zijn, moet ik het ook willen worden. Dat is de les uit Kamp van Koningsbrugge. Je bouwt jezelf stap voor stap op, totdat je de versie van jezelf bent die het onmogelijke mogelijk maakt.
De Inca Trail Tales (Deel 3) – Dat stomme hoofd van mij…
Vriendin vertelt over haar man. Die wandelt nooit. Behalve nu. Met klanten. Ze lopen dan 7 kilometer. In militair tempo. En dat doet hij gewoon. Alsof het niets is. Terwijl wij hier op sterven na dood lopen te zwoegen.
De Inca Trail Tales (Deel 2) – Stap voor stap op de Trail naar het Onmogelijke
Dit alles schrijf ik nu enkel, omdat ik dat idiote plan van mij online zette. En mezelf daarmee het gevoel gaf dat ik het nu ook echt moet gaan doen. What was I thinking?
(How to survive) The Inca Trail – (Deel 1?)
Ik denk altijd héél goed na, voordat ik iets stoms doe. Dat zei Loesje ooit, en eerlijk? Het had mijn lijfspreuk kunnen zijn. Waar ik dit keer heel goed over nagedacht heb? Over mijn nieuwste, briljante plan: de Inca Trail lopen.
De kracht van bewustzijn
Ik vraag me af waarom iemand die zich inzet voor verbinding en awakening, juist voor zo’n vraag kiest. Het voelt voor mij als een versterking van de polarisatie, in plaats van de verbinding die deze persoon zegt na te streven.
Sporten voor Dummies (zoals ik)
Met een tas vol sportieve illusies en heel veel goede zin kom ik thuis. Dan volgt het ware obstakel: de sportschool. Want thuis sporten, daar trap ik niet meer in. Er moet externe druk zijn, een plek waar ik heen moet gaan om te bewegen.
De Harde Realiteit
Laatst maakten we een bedrijfsvideo Toen ik weer achter de camera stond, kreeg ik ineens mijzelf te zien op het scherm. En wat ik zag, deed me verstijven van schrik.
De Witte Directeur in het Grijze Pak
Wat een ongelooflijke hork. In korte tijd op twee manieren schijt hebben aan mijn privacy. Dit soort blanke mannen, die zichzelf heel wat vinden en daarom eigenlijk alleen met andere directeuren willen praten. Aso!!