Wat doet kanker met je? Wat doet kanker met je omgeving? Het vreet aan je. Maakt je ziek en angstig. Laat je twijfelen aan jezelf. Kanker maakt je kwaad. En op momenten dat jij het toelaat, geeft kanker je ook wijze lessen.
Wat kanker met je doet (Afl. 19) – In remissie en een nieuw gevecht
Ineens voel ik een harde dreun tegen mijn kop. Ik schrik en reik met mijn hand naar mijn kaak. Mijn hoofd bonst. Ik kijk in het raam. In de weerspiegeling zie ik mijn rode wang. Er loopt een straaltje bloed uit mijn neus.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Wat kanker met je doet… (Afl. 18) – Het boze rondje
De kanker is weg, maar nog altijd leef ik met de littekens die “het boze rondje” achtergelaten heeft. Het boze rondje, zo noemde mijn oudste (4 jaar) mijn tumor. Kindertaal. Volgens hem had ik een boos rondje in mijn buik wat weggehaald moest worden door de dokter.
Wat kanker met je doet… (Afl. 17) – Een jaar geleden (D-Day) – deel 2
Kanker. De eerste onderzoeken. Een MRI. De eerste vijf minuten ben ik aan het bidden, mediteren en mijn tranen weg aan het slikken. Het geluid is eng. De buis is eng. Dit hele verhaal is eng. En het is mijn verhaal. Ik voel de paniek opkomen.
Wat kanker met je doet… (Afl. 16) – Een jaar geleden (D-Day)
“Je gaat dood. Je wordt heel ziek. Je hebt kanker. Er zit kanker in jou. Je weet niet waar het zit. Jij bent sterker dan kanker. Jij bent jong. Jij bent een mama. Je kinderen hebben straks geen moeder meer. Jij gaat dood.” Het riedeltje blijft zich in mijn hoofd herhalen. Ik kruip nog wat verder weg in mijn stoel.
Wat kanker met je doet… (Afl. 15) – Schuldgevoel
Ik ging volledig op in het ritme van de tijd en de omgeving waarin ik mij bevond. Al die tijd had ik niet door dat mijn lieve vriendin een andere afslag had genomen. Haar rivier werd smaller. Modderig. En uiteindelijk strandde haar bootje.
Wat kanker met je doet… (Afl. 14) – Om hulp vragen blijft moeilijk
Nu, na alle pijn en tranen, sta ik hier. Ik durf te zeggen dat het beter gaat. Dat ik er misschien wel goed vanaf gekomen ben? Iets met de dans ontsprongen. Ja, ik heb pijn. Ja, het leven is me een partijtje zwaar. En ja, ook ik heb mijn trauma’s…
Wat kanker met je doet… (Afl. 13) – Ik wil weer meedoen, maar…
Na de vakantie had ik eindelijk weer energie. En dus rende ik joelende die berg van het dagelijkse leven weer op. Ik was beter aan het worden! Ik kon dit. Appeltje-eitje. Naar de top en daar voorbij! Euh… niet dus.
Wat kanker met je doet (Afl. 12 ) – De Derde!
Morgen zal ik mij weer bewust zijn van alles wat ik wel heb. Zal ik minder verlangen naar wat had kunnen zijn. Maar voor nu staar ik even in het duister. Rouw ik om wat ik had. Om wat ik zó graag had willen hebben.
Wat kanker met je doet (Afl. 11 ) – Een nieuwe week
Mijn hoofd is boos, mijn tranen vloeien, mijn keel is schor, mijn armen en benen zijn moe. Ik ben kankerboos. En dat voelt nu even heel lekker. Voor nu heb ik dat nodig. Want het vóélt niet alleen oneerlijk, het ís oneerlijk.
Wat kanker met je doet (Afl. 10) – Over k*tkinden en andere duiveltjes
Een rotjong noemt mijn lieve manneke een k*tkind. Een duiveltje op mijn schouder laat me panikeren. Meer pijn. Meer zorgen. Meer wanhoop. Nee, het gaat nog niet goed. Nog lang niet.
Wat kanker met je doet (Afl. 9) – Vallen, opstaan en weer doorgaan
De twijfel duurt een tel. Het is zo aanlokkelijk om nog verder terug te gaan. Ik kijk nog eens naar boven. Mijn doel is nog altijd hetzelfde. Terug naar de top. Terug naar daar, waar ik de zon kan zien.
Wat kanker met je doet (Afl. 8 ) – Ik wil veilig zijn…
Ik wil wegrennen. Kijk niet naar mij, het is even niet goed. Laat mij met rust, maar pak me vast? Ik verlang een rustgevende knuffel. Ik ben weer bang…
Wat kanker met je doet (Afl. 7) – Hoe accepteer ik mijn nieuwe (niet meer) kunnen?
Ik kan maar niet accepteren, dat ik nu niet meer kan wat ik ooit kon. Dat ik nu nog maar een schim ben van dat kunnen van toen. Ik haat mijn kankerbrein. Ik haat mijn kankerlijf. Maar ik moet het er mee doen. Ik heb geen andere keus.
Het leven gaat door, ook als jij stilstaat
Als ik van deze aardbol vertrek, of dit nu binnen 5 of 50 jaar is, zal iedereen roepen: “Díé vrouw heeft genoten. Intens genoten.” Soms is even stilstaan goed. Een glimp opvangen van de rust tussendoor in deze ó zo drukke wereld.