We willen weten waar iets naartoe gaat. Wat het oplevert. Of die nieuwe baan de juiste stap is, of ons bedrijf gaat groeien, of een relatie toekomst heeft, of een keuze uiteindelijk goed uitpakt. En het liefst weten we dat al vooraf.
Wanneer werd een baan eigenlijk een avontuur?
Op LinkedIn lijkt zelfs het behalen van een certificaat inmiddels een klein levenswerk. “Vol trots kan ik delen dat ik mijn certificering in Strategic Agile Transformational Leadership heb behaald.” Waarna een verhaal volgt over groei, inspiratie, uit je comfortzone stappen en de bijzondere mensen die onderweg van betekenis zijn geweest.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Ontspannen tot je er uitgeput van raakt… [korte longread]
Doomscrollen. Voor je het weet, ben je drie kwartier verder en weet je hoe een onbekende vrouw in Canada haar voorraadkast heeft ingedeeld, dat iemand uit je yogaklas op Bali zit, dat een oud-collega een nieuwe functie heeft en dat er ergens in de wereld weer iets vreselijks is gebeurd waar je ook nog iets van moet vinden.
De bully op het wereldtoneel
En dat is waar het begint te schuren. Je merkt hoe beperkt jouw invloed is, maar ook dat die niet nul is. Precies daartussenin wordt het ongemakkelijk. Je draagt bij. En tegelijk blijft de vraag of het genoeg is.
De wereld is al vierkant genoeg
Wie dagelijks door een smal raam kijkt, raakt gewend aan een smalle werkelijkheid. Het vierkant wordt genoeg. Genoeg om een oordeel te vormen.
Genoeg om iemand in te delen. Genoeg om niet verder te kijken.
Het collectieve januari-ritueel
Januari, maand van goede voornemens, hernieuwde doelen en verplichte discipline. Maar werkt dat wel? Zou je januari (en jezelf) niet liever gewoon maar met rust laten?
De ring moet vol
We zijn onderhand een soort digitale huisdieren geworden. Als we braaf bewegen, krijgen we een virtueel koekje. Een pushmelding. Een digitale high five. En als we stilzitten, worden we geshamed door ons eigen polsbandje.
Als het écht misgaat
72 uur zelfvoorzienend. Het lijkt me wel wat. Want isschien komt er dan iets terug wat we overduidelijk kwijt zijn: het vermogen om zelf na te denken. Om te vertrouwen op wat we wél hebben: onze handen, onze vindingrijkheid, elkaar.
Maak van je shit een hit
“Ik mis de tijd dat we nog gewoon stom mochten zijn. Dat dingen mislukten zonder dat we er meteen een “persoonlijk groeimoment” van maakten. Dat we mochten mopperen zonder het spiritueel te noemen. Soms is het leven gewoon ruk.”
De boompjes in het gelid
“We leven in een tijd waarin niets meer aan toeval wordt overgelaten. We plannen rust, we managen geluk, we volgen cursussen in loslaten en downloaden apps om te leren ademen. Alles is maakbaar, zolang je maar genoeg discipline en wifi hebt.” Het eerste stuk van onze nieuwe schrijfster Sandy!