Ouder worden is kut. Een labyrint in het brein dat steeds ingewikkelder wordt. Vergeten… Niet meer weten… Wat was het ook alweer? En waar? En geen weg terug.
Ontspannen tot je er uitgeput van raakt… [korte longread]
Doomscrollen. Voor je het weet, ben je drie kwartier verder en weet je hoe een onbekende vrouw in Canada haar voorraadkast heeft ingedeeld, dat iemand uit je yogaklas op Bali zit, dat een oud-collega een nieuwe functie heeft en dat er ergens in de wereld weer iets vreselijks is gebeurd waar je ook nog iets van moet vinden.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Layla loopt leeg op… Ouder worden (oftewel: De Ondergang)
Het vileine is dat ouderdom je ongemerkt besluipt en dan ineens keihard toeslaat. Zo werd ik onlangs ’s ochtends wakker van de wekker op mijn smartphone en kreeg deze met gezichtsherkenning niet meer ontgrendeld. Ik kwam niet meer door de face recognition heen.
Spelverdeling
Er ontstond een vertrouwensband, ondanks of misschien wel juist dankzij het onbesprokene. Een dergelijke connectie komt vaker voor, dat wist ze. Maar tussen hen werd het meer. Geen ontkomen aan. De wederzijdse sensuele aantrekkingskracht was er gewoon.
Money makes Melania go round [recensie]
Ik had aanvankelijk nog even gehoopt dat ik door deze film tenminste nog een beetje begrip voor ‘de vrouw Melania’ zou kunnen opbrengen. Maar helaas. Ze is daadwerkelijk niets anders dan een omhooggevallen Epstein-escortgirl en heeft die pedofiele maniak meer dan verdiend.
De ring moet vol
We zijn onderhand een soort digitale huisdieren geworden. Als we braaf bewegen, krijgen we een virtueel koekje. Een pushmelding. Een digitale high five. En als we stilzitten, worden we geshamed door ons eigen polsbandje.
High door Ademen – De ultieme zuurstoftrip (not)
Ooit deed ik een ademhalingsseminar. De ultieme zuurstoftrip had het moeten worden. Niet voor mij. Ik ben hier niet voor gemaakt.
Te warm voor een bodywarmer
Die dag ontdekte ik bij toeval dat mijn lief al geruime tijd een affaire bleek te hebben met een of andere verkoopster van De Slegte. Gretig was hij op haar avances ingegaan toen ze zich aan hem had voorgesteld als zijn persoonlijke slaaptherapeute.
Click & Collect (Deel 82) – De ongelogen waarheid (size matters)
Ik praat zachtjes met een samenzweerderige blik, alsof ik een groots geheim ten tafel ga brengen. “Nou, eigenlijk gaat het over het formaat van de penis van mijn ex waarmee Sanne komende zaterdag uitgaat, maar ik wil jullie geen minderwaardigheidscomplex aanpraten.”
Knietje! – Een update na een half jaar
De eerste weken na de operatie dacht ik wel degelijk: waar ben ik aan begonnen, waarom heb ik dit in hemelsnaam gedaan?
Inmiddels weet ik waarom. Ik kan weer zo ontzettend veel meer…
Balorigheid
Na mij, zo lang als dat kon, aan de digitale wereld onttrokken te hebben, leer ik nu iedere week iets nieuws. Wist ik goddomme veel wat een QR-code was? Of het verschil tussen tikken en vegen? Nèh. Maar inmiddels is het tot me doorgedrongen.
Dag Aadje, mijn lief paatje ♥
Drie minuten later was ik terug. Het was stil. Doodstil. Ik kon het niet geloven; het was echt gebeurd. Mijn vader was overleden. Hij had eindelijk rust.
De Inca Trail Tales (Deel 3) – Dat stomme hoofd van mij…
Vriendin vertelt over haar man. Die wandelt nooit. Behalve nu. Met klanten. Ze lopen dan 7 kilometer. In militair tempo. En dat doet hij gewoon. Alsof het niets is. Terwijl wij hier op sterven na dood lopen te zwoegen.
Click & Collect (Afl. 65) – Zo snel zó open, hoe is het mogelijk?
“Hé tortelduifjes!” hoor ik als de rits open gaat. Verschrikt kijk ik in het ondeugende gezicht van Bregje. “Ik ga ff douchen.” Ze loopt lachend de tent uit. Ik kijk naast me en zie het slapende gezicht van Etienne vlak naast de mijne.
OK op de OK
‘De operatie is achter de rug, maar er heeft zich een kleine complicatie voorgedaan.’ Huh, wat? Zijn woorden dringen nauwelijks tot me door. ‘Er is helaas een scheurtje ontstaan in het bot.’