De eerste weken na de operatie dacht ik wel degelijk: waar ben ik aan begonnen, waarom heb ik dit in hemelsnaam gedaan?
Inmiddels weet ik waarom. Ik kan weer zo ontzettend veel meer…
Balorigheid
Na mij, zo lang als dat kon, aan de digitale wereld onttrokken te hebben, leer ik nu iedere week iets nieuws. Wist ik goddomme veel wat een QR-code was? Of het verschil tussen tikken en vegen? Nèh. Maar inmiddels is het tot me doorgedrongen.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Dag Aadje, mijn lief paatje ♥
Drie minuten later was ik terug. Het was stil. Doodstil. Ik kon het niet geloven; het was echt gebeurd. Mijn vader was overleden. Hij had eindelijk rust.
De Inca Trail Tales (Deel 3) – Dat stomme hoofd van mij…
Vriendin vertelt over haar man. Die wandelt nooit. Behalve nu. Met klanten. Ze lopen dan 7 kilometer. In militair tempo. En dat doet hij gewoon. Alsof het niets is. Terwijl wij hier op sterven na dood lopen te zwoegen.
Die klote eindigheid
Ik wil dat mijn ouders eeuwig leven (al willen ze dat zelf absoluut niet). Zij zijn de geweldigsten. Ik heb ze, die beste ouders van de wereld. Iedereen zou zulke ouders moeten hebben. En ik wil ze niet kwijt. Nooit.
Beduusde Bezorgde Burger
Een Beduusde, Bezorgde Burger. Dat was ik na woensdag 15 maart, de Dag des Oordeels. Overdrijven is ook een kunst, ik weet het. En toch, mijn gemoed somberde.
Goed verhaal, lekker kort (14) – IJzige ontwenning
Getergd loopt ze naar haar oude auto, steekt de sleutel in het deurslot en rukt aan de grendel.
‘Shit!’ foetert ze. ‘Ik krijg ‘m niet open! De rubbers van de deur zijn vást vastgevroren aan het ijzer… Heb ik weer!’
De dood is de grenssteen des levens
De dood is de grenssteen des levens, maar niet van de liefde. Ik blijf stilstaan en lees de zin op de grafsteen nogmaals.
Wat een prachtige zin op een lelijke dag als deze. Het miezert. Mijn dochter pakt mijn arm. “Mam, we moeten door…”
Rondlummelende nietsnut
Ik ben veranderd door de nog-niet-officiële-long-covid. Ik ben gaan inzien dat de meeste mensen verdomd weinig empathisch vermogen hebben. De meeste adviezen die ik krijg, vertellen me dat ik iets moet gaan dóén. Want niets doen is in deze maatschappij ‘not done’.
Over damp en andere ellende
Ik heb last van damp. Aldus mijn acupuncturist. Als je het wilt weten: Google is je beste vriend. En SARS-Cov-2 is dus een DAMP-virus. Remedie: een stuk of 100 naalden in m’n lijf. Auw.
Ook een mol heeft wel eens hoofdpijn
Ik heb een mol in mijn postzegelstadstuintje. Laat ik als vrouw dan ook maar meteen de spirituele zin daarvan gaan doorgronden. Een mol, hoe mooi!
Complot? Totale gekte!
Complotten zijn geweldige verdienmodellen. Het verkoopt boeken waar een ziekelijke lavendelgeur omheen hangt. Je kunt er een omroep mee beginnen waar geradicaliseerde journalisten lekker hun gal kunnen spuwen. En je kunt er zelfs je zakken mee vullen in de politiek.
Een teken van dood
“Het zou het fijn zijn als je straks vanuit het hiernamaals op de een of andere manier een teken van leven zou kunnen geven. Zodat ik weet, dat je er op de een of andere manier nog bent.” “Geen teken van leven, maar een teken van dood,” verbetert mijn oma glimlachend.
Wil ik nou serieus terug naar coronatijd?
Ik verlang soms een heel klein ietsiepietsiebeetje terug naar de beginperiode van Corona. Toen hadden we namelijk nog geen benul van de ramp die ging komen. Er was zon, rust, en ik ervoer een ongekende ruimte in mijn leven en hoofd.
Denk je dat je van die verhipte complottheorieën af bent…
Uiteindelijk is deze oorlog dus ook niets meer dan de volgende splijtzwam. Families vallen alwéér uit elkaar, vrienden vliegen elkaar opnieuw in de haren. Eerst corona, nu de oorlog. De een begrijpt de denkbeelden en overtuigingen van de ander totaal niet, terwijl de ander wanhopig probeert om die ene alsnog ‘wakker’ te schudden.