Ouder worden is kut. Een labyrint in het brein dat steeds ingewikkelder wordt. Vergeten… Niet meer weten… Wat was het ook alweer? En waar? En geen weg terug.
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 3)
Als mijn lief naar zijn werk vertrekt, bel ik maar weer eens de storingsdienst. Dat is beter, want de manier waarop ik communiceer na herhaaldelijke storingsmeldingen gehad te hebben, vindt hij ronduit verschrikkelijk.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 2)
Alsof het nog niet genoeg was, stond ik op een warme zomeravond in Zandvoort ineens met een motor waar totaal geen leven meer in zat. Het strand was ineens een werkwoordsvorm: stranden. Sinds dat moment ben ik ongewenst lid van de ANWB.
Het moet gezegd worden
Beavis en Butthead zijn wakker geworden. Ze zijn niet alleen opnieuw op tv, maar in plaats van zich te presenteren als de meelijwekkende sukkels uit de jaren ’90, komen ze nu uit alle hoeken en gaten tevoorschijn om te hitsen tegen alles wat niet blank, mannelijk en hetero is.
De ring moet vol
We zijn onderhand een soort digitale huisdieren geworden. Als we braaf bewegen, krijgen we een virtueel koekje. Een pushmelding. Een digitale high five. En als we stilzitten, worden we geshamed door ons eigen polsbandje.
Dankjewel, Donald, echt…
Er is maar bar weinig reden tot dankbaarheid jegens dat oranje ego op pootjes met de woordenschat van een zwaar verwaarloosde peuter. Maar toch wil ik hem even bedanken. Niet voor zijn beleid, zijn retoriek of zijn kapsel, niet voor alle oorlogen die hij inmiddels heeft ‘beëindigd’, maar omdat hij iets gepresteerd heeft wat niemand tot nu toe gelukt is: hij heeft Amerika uitgekleed. Tot op het bot.
De stille in de ronde
Vroeger dacht ik best vaak dat er iets mis met me was. Je hoort immers overal en altijd sociaal te zijn. Spontaan! Meedoen! Netwerken! Maar wat nou als ik mijn netwerk gewoon wil vervangen door een goed wifi-signaal, een grote kop thee en een stuk chocola?
Te warm voor een bodywarmer
Die dag ontdekte ik bij toeval dat mijn lief al geruime tijd een affaire bleek te hebben met een of andere verkoopster van De Slegte. Gretig was hij op haar avances ingegaan toen ze zich aan hem had voorgesteld als zijn persoonlijke slaaptherapeute.
Trump’s parallelle universum (oftewel: The Dump)
Het is duidelijk dat in Trumps wereld de feiten buigzaam zijn en de werkelijkheid slechts een kwestie van perspectief. Misschien moeten we allemaal een stap terug doen en waarderen hoe hij ons blijft verrassen met zijn unieke kijk op de wereld.
Het vrouwtje komt een auto kopen
Een verkoper begroet ons. Nou ja, hij begroet mijn man. Ik ben er ook, maar meer als decorstuk, zo lijkt het. Ik geef aan dat ik interesse heb in de T-Roc en dat ik graag een proefrit wil maken. Dat kan natuurlijk niet zomaar. Eerst prijs prikken, dan pas proefrijden. Hè?!?
De Inca Trail Tales (Deel 3) – Dat stomme hoofd van mij…
Vriendin vertelt over haar man. Die wandelt nooit. Behalve nu. Met klanten. Ze lopen dan 7 kilometer. In militair tempo. En dat doet hij gewoon. Alsof het niets is. Terwijl wij hier op sterven na dood lopen te zwoegen.
Dingen die verboden zouden moeten worden (deel 1) – Het Kinder Verrassingsei
Dag in dag uit worden er zaken verboden en gereguleerd, waarvan ik denk: hè?!? Waarom? Ik vind dat héél andere dingen verboden zouden moeten worden. Het Kinder Verrassingsei, bijvoorbeeld.
Zeurende ouwe tante
Op het gevaar af me meteen te profileren als een zeurende ouwe tante, hier dan toch wat van mijn gedachten over het leven, het heelal en de rest (vrij naar het Transgalactisch liftershandboek, overigens een must voor ieder fatsoenlijk huisgezin).
Koppen, rompen en rukken
Kwaad, kwader, kwaadst. Af en toe eens even lekker een moord uit passie plegen. Zo kwaad en gekwetst, dat je iemand iets aan zou kunnen doen. Maar je doet ‘t natuurlijk niet. Toch?
De Witte Directeur in het Grijze Pak
Wat een ongelooflijke hork. In korte tijd op twee manieren schijt hebben aan mijn privacy. Dit soort blanke mannen, die zichzelf heel wat vinden en daarom eigenlijk alleen met andere directeuren willen praten. Aso!!