“Hè? Jij bent burgerreservist geworden?!?” Vol verbazing kijk ik mijn vriendin aan. “Hoe kom je in hemelsnaam op dát idee?” “Nou, eigenlijk door Máxima…”
We zijn het wachten verleerd
We willen weten waar iets naartoe gaat. Wat het oplevert. Of die nieuwe baan de juiste stap is, of ons bedrijf gaat groeien, of een relatie toekomst heeft, of een keuze uiteindelijk goed uitpakt. En het liefst weten we dat al vooraf.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Wanneer werd een baan eigenlijk een avontuur?
Op LinkedIn lijkt zelfs het behalen van een certificaat inmiddels een klein levenswerk. “Vol trots kan ik delen dat ik mijn certificering in Strategic Agile Transformational Leadership heb behaald.” Waarna een verhaal volgt over groei, inspiratie, uit je comfortzone stappen en de bijzondere mensen die onderweg van betekenis zijn geweest.
Steenkoleninflatie
Wasbeer gaat los op alles wat er mis is met de maatschappij. Want echte problemen, die hebben we nog helemaal niet. Dan piepten we wel anders…
Layla loopt leeg op… geveinsde privacy
In één maand tijd zijn mijn gegevens bij mijn telecomaanbieder, twee e-commercebedrijven waar ik frequent bestel én een sportschool gelekt. Dus wie geeft er nog om die hele AVG? Je hebt vandaag de dag sowieso geen privacy meer.
De Luisterstoel
Als de kapper op de (luister)stoel van een therapeut gaat zitten, hoe kunnen gespecialiseerde zorgverleners hun dalende inkomsten dan straks opvangen? Wellicht kunnen ze dan nog iets bijverdienen als kapper? Komen ze op die manier hun eigen cliënten ook weer eens tegen. Handig!
De bully op het wereldtoneel
En dat is waar het begint te schuren. Je merkt hoe beperkt jouw invloed is, maar ook dat die niet nul is. Precies daartussenin wordt het ongemakkelijk. Je draagt bij. En tegelijk blijft de vraag of het genoeg is.
Onder welke steen heb ik gelegen?
We leven in een wereld die snelheid, daadkracht en voortdurend presteren beloont. Kwaliteiten die traditioneel vaker met het mannelijke worden geassocieerd. Vrouwen moeten echter nog veel meer dan dit. Veel meer ballen in de lucht houden. Het resultaat? Veel vrouwen zijn moe.
De wereld is al vierkant genoeg
Wie dagelijks door een smal raam kijkt, raakt gewend aan een smalle werkelijkheid. Het vierkant wordt genoeg. Genoeg om een oordeel te vormen.
Genoeg om iemand in te delen. Genoeg om niet verder te kijken.
Ach, die Valentinus toch…
Wat ooit begon als een man die uit overtuiging koppels in het geheim trouwde en daarvoor zijn hoofd verloor, is nu een dag waarop je je liefde moet bewijzen met een bon van minimaal drie cijfers. Romantiek als Key Performance Indicator. Alles voor het goede gevoel.
Hoe valt Trump nog te stoppen?
Ik denk dat er geen mens op aarde is die ik meer minacht. Waar ik meer van walg. Waarvan ik me niet dagelijks afvraag hoe zo’n volstrekte idioot die het voor iedereen verkloot, gestopt kan worden. Hoe komen we in vredesnaam van die gestoorde maniak af?!?
Layla loopt leeg op… Zielenknijpers!
Oké, dit ging niet werken. Ik kwakte de roze olifant maar gelijk op tafel: ik word niet jouw scriptieobject voor afstuderen. Goddank was de intake-tijd voorbij, waarbij de computer op basis van haar invoer de conclusie trok dat ik een burn-out met depressiviteit had.
Eindejaarsspel
Elk jaar weer overspoelt me een oergevoel in december. Zodra de schemering valt, wil ik veilig binnen zijn. Het is de Neanderthaler diep in mij, die alarm slaat. Donkere dagen…
De ring moet vol
We zijn onderhand een soort digitale huisdieren geworden. Als we braaf bewegen, krijgen we een virtueel koekje. Een pushmelding. Een digitale high five. En als we stilzitten, worden we geshamed door ons eigen polsbandje.
Als het écht misgaat
72 uur zelfvoorzienend. Het lijkt me wel wat. Want isschien komt er dan iets terug wat we overduidelijk kwijt zijn: het vermogen om zelf na te denken. Om te vertrouwen op wat we wél hebben: onze handen, onze vindingrijkheid, elkaar.