Ouder worden is kut. Een labyrint in het brein dat steeds ingewikkelder wordt. Vergeten… Niet meer weten… Wat was het ook alweer? En waar? En geen weg terug.
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 3)
Als mijn lief naar zijn werk vertrekt, bel ik maar weer eens de storingsdienst. Dat is beter, want de manier waarop ik communiceer na herhaaldelijke storingsmeldingen gehad te hebben, vindt hij ronduit verschrikkelijk.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
We zijn het wachten verleerd
We willen weten waar iets naartoe gaat. Wat het oplevert. Of die nieuwe baan de juiste stap is, of ons bedrijf gaat groeien, of een relatie toekomst heeft, of een keuze uiteindelijk goed uitpakt. En het liefst weten we dat al vooraf.
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 2)
Alsof het nog niet genoeg was, stond ik op een warme zomeravond in Zandvoort ineens met een motor waar totaal geen leven meer in zat. Het strand was ineens een werkwoordsvorm: stranden. Sinds dat moment ben ik ongewenst lid van de ANWB.
Wanneer werd een baan eigenlijk een avontuur?
Op LinkedIn lijkt zelfs het behalen van een certificaat inmiddels een klein levenswerk. “Vol trots kan ik delen dat ik mijn certificering in Strategic Agile Transformational Leadership heb behaald.” Waarna een verhaal volgt over groei, inspiratie, uit je comfortzone stappen en de bijzondere mensen die onderweg van betekenis zijn geweest.
Valse Verwachtingen
“Zei hij dat echt?”
“Jazeker,” bevestigt hij stellig, alsof hij daarmee zijn prille mannelijkheid extra probeert te benadrukken. Ontspannen leunt hij achterover.
“Neeeee?!” roept ze nog een keer.
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 1)
Kan iemand mij uitleggen waarom terugroepacties van auto’s vroeger breeduit op het NOS Journaal werden gemeld en nu niet meer? Waarom er destijds met de hoogste prioriteit een werkplaatsafspraak werd ingepland en je nu minimaal een halve eeuw moet wachten? Niet? Nou, ik wel.
Over het eerste jaar en lavatera’s
Een jaar. Een heel jaar. Zolang was de man nu weg. ‘Vandaag precies een jaar geleden, om half vijf, liet ik je gaan,’ zei de vrouw. ‘Hand in hand lagen we op het bed, ik gaf je kusjes in je nek, ik bedankte je voor die 27 geweldige jaren. Je was zo verdomd moedig. Totaal niet bang.’
Het moet gezegd worden
Beavis en Butthead zijn wakker geworden. Ze zijn niet alleen opnieuw op tv, maar in plaats van zich te presenteren als de meelijwekkende sukkels uit de jaren ’90, komen ze nu uit alle hoeken en gaten tevoorschijn om te hitsen tegen alles wat niet blank, mannelijk en hetero is.
Woede! (over een camperverkoper c.q. -oplichter)
Uiteindelijk besloot ik: zak erin, vieze, vuile [hier een lelijk Rotterdams scheldwoord], we pakken ons verlies. Ik hoop dat je erin stikt en ik vertrouw erop dat karma z’n werk wel doet. Dat voelde als een enorme opluchting. Klaar. Daar was ik vanaf.
Als twee magneten
“Misschien zou je jezelf kunnen trainen om een beetje los van hem te komen?” stelt mijn zus voor.
“Ja, hóé dan?”
“Je zou kunnen beginnen met gewoon wat standaardzinnetjes uit je hoofd te leren om hem zo af en toe af te poeieren?”
“Zoals?” vraag ik nieuwsgierig.
Ontspannen tot je er uitgeput van raakt… [korte longread]
Doomscrollen. Voor je het weet, ben je drie kwartier verder en weet je hoe een onbekende vrouw in Canada haar voorraadkast heeft ingedeeld, dat iemand uit je yogaklas op Bali zit, dat een oud-collega een nieuwe functie heeft en dat er ergens in de wereld weer iets vreselijks is gebeurd waar je ook nog iets van moet vinden.
Layla loopt leeg op… Ouder worden (oftewel: De Ondergang)
Het vileine is dat ouderdom je ongemerkt besluipt en dan ineens keihard toeslaat. Zo werd ik onlangs ’s ochtends wakker van de wekker op mijn smartphone en kreeg deze met gezichtsherkenning niet meer ontgrendeld. Ik kwam niet meer door de face recognition heen.
Layla loopt leeg op… Geklungel in de keuken!
Diep respect voor al die keukenprins(ess)en die dagen van tevoren het menu bedenken, ingrediënten inslaan bij allerhande specialistische zaakjes en vervolgens uren in de keuken staan om even later een pronkstuk uit te kunnen serveren. Deze keukenhork trekt dat gewoon niet.
Layla loopt leeg op… Klussen in het huis!
Toch maar even de huisartsenpost bellen. Na een videocall werd ik doorverbonden met het RIVM, want dit was serious shit. Als ik nog niet in paniek was, dan kwam die nu in alle hevigheid op. Veel konden ze niet doen; mijn vingers waren allemaal al aangetast.