Onze Wasbeer kreeg een tweede kunstheup en nu, weliswaar met behulp van wat extraatjes in de narcosecocktail, helemaal in haar wasbeernopjes! Weg pesthumeur. Maar ach, dat komt vanzelf wel weer.
Momentum
En nog een gedicht van onze Ans Dings; nu over het momentum. Deze iets. recenter dan de vorige, met een geheel nieuw kunstwerk!!
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Bestemming
Eindelijk weer een prachtig gedicht van onze Ans, over bestemmingen, orkanen, schone leien en toeval.
Labyrint in mijn hoofd
Ouder worden is kut. Een labyrint in het brein dat steeds ingewikkelder wordt. Vergeten… Niet meer weten… Wat was het ook alweer? En waar? En geen weg terug.
Burgerreservist
“Hè? Jij bent burgerreservist geworden?!?” Vol verbazing kijk ik mijn vriendin aan. “Hoe kom je in hemelsnaam op dát idee?” “Nou, eigenlijk door Máxima…”
Een Prachtige Dood
‘Misschien word ik wel gek?’ zei de vrouw tegen haar vriendin, maar die lachte. ‘Schat, ik ken je vanaf je achtste. Je bent niet gek. Je bent abnormaal. Dat hoort bij jou. Maak je geen zorgen, er is niets nieuws onder de zon.’
Over Mannen en Maaien
‘Niet telkens meer over mij schrijven,’ had de man gezegd. ‘Houd eens op met die gesprekken, ga eens over andere dingen schrijven. Over je leven, je werk, schrijf fictie of over de gebeurtenissen in de wereld, maar niet steeds die gesprekken. Dat weet iedereen onderhand wel.’
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 3)
Als mijn lief naar zijn werk vertrekt, bel ik maar weer eens de storingsdienst. Dat is beter, want de manier waarop ik communiceer na herhaaldelijke storingsmeldingen gehad te hebben, vindt hij ronduit verschrikkelijk.
We zijn het wachten verleerd
We willen weten waar iets naartoe gaat. Wat het oplevert. Of die nieuwe baan de juiste stap is, of ons bedrijf gaat groeien, of een relatie toekomst heeft, of een keuze uiteindelijk goed uitpakt. En het liefst weten we dat al vooraf.
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 2)
Alsof het nog niet genoeg was, stond ik op een warme zomeravond in Zandvoort ineens met een motor waar totaal geen leven meer in zat. Het strand was ineens een werkwoordsvorm: stranden. Sinds dat moment ben ik ongewenst lid van de ANWB.
Wanneer werd een baan eigenlijk een avontuur?
Op LinkedIn lijkt zelfs het behalen van een certificaat inmiddels een klein levenswerk. “Vol trots kan ik delen dat ik mijn certificering in Strategic Agile Transformational Leadership heb behaald.” Waarna een verhaal volgt over groei, inspiratie, uit je comfortzone stappen en de bijzondere mensen die onderweg van betekenis zijn geweest.
Over Slagroom en Fietssleutels
‘Ik ben erg benieuwd,’ zei de man, ‘waar je deze keer over gaat schrijven. Ik hoop alleen dat het niet wéér over mij gaat.’
De vrouw keek hem aan.
‘Ik vind, en dat meen ik serieus, dat je nu weer eens over andere dingen moet gaan schrijven. Schrijf over je leven zonder mij.’
Valse Verwachtingen
“Zei hij dat echt?”
“Jazeker,” bevestigt hij stellig, alsof hij daarmee zijn prille mannelijkheid extra probeert te benadrukken. Ontspannen leunt hij achterover.
“Neeeee?!” roept ze nog een keer.
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 1)
Kan iemand mij uitleggen waarom terugroepacties van auto’s vroeger breeduit op het NOS Journaal werden gemeld en nu niet meer? Waarom er destijds met de hoogste prioriteit een werkplaatsafspraak werd ingepland en je nu minimaal een halve eeuw moet wachten? Niet? Nou, ik wel.
Zuivere boerenlucht en een verstikkend klimaat
Voorlopig zouden we ieder weekend in onze caravan logeren, die op het boerenerf stond geparkeerd. Wat was het daar heerlijk! De zonnige en weidse omgeving op het platteland stond in schril contrast met onze naargeestige, veel te kleine voor-tussen-achterwoning in een Rotterdamse achterstandswijk.