Ouder worden is kut. Een labyrint in het brein dat steeds ingewikkelder wordt. Vergeten… Niet meer weten… Wat was het ook alweer? En waar? En geen weg terug.
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 1)
Kan iemand mij uitleggen waarom terugroepacties van auto’s vroeger breeduit op het NOS Journaal werden gemeld en nu niet meer? Waarom er destijds met de hoogste prioriteit een werkplaatsafspraak werd ingepland en je nu minimaal een halve eeuw moet wachten? Niet? Nou, ik wel.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Layla loopt leeg op… Ouder worden (oftewel: De Ondergang)
Het vileine is dat ouderdom je ongemerkt besluipt en dan ineens keihard toeslaat. Zo werd ik onlangs ’s ochtends wakker van de wekker op mijn smartphone en kreeg deze met gezichtsherkenning niet meer ontgrendeld. Ik kwam niet meer door de face recognition heen.
Layla loopt leeg op… Klussen in het huis!
Toch maar even de huisartsenpost bellen. Na een videocall werd ik doorverbonden met het RIVM, want dit was serious shit. Als ik nog niet in paniek was, dan kwam die nu in alle hevigheid op. Veel konden ze niet doen; mijn vingers waren allemaal al aangetast.
Steenkoleninflatie
Wasbeer gaat los op alles wat er mis is met de maatschappij. Want echte problemen, die hebben we nog helemaal niet. Dan piepten we wel anders…
De vrouwelijke midlifecrisis
Op mijn vraag ‘wat mogelijk nóg beter kon?’ verhief de rijleraar enigszins zijn stem en begon bijna te schuimbekken. ‘Nog beter?! Zullen we eerst beginnen met de dingen die je echt NOOIT meer moet doen?’
Layla loopt leeg op… de survivaltocht die burn-out heet
Een burn-out is niet ‘even van slag’. En hoewel ik geen vuur heb hoeven maken, geen ree heb moeten kelen of onder de sterrenhemel heb moeten overnachten, voel ik mij een Robinson Crusoe. I survived!
De ring moet vol
We zijn onderhand een soort digitale huisdieren geworden. Als we braaf bewegen, krijgen we een virtueel koekje. Een pushmelding. Een digitale high five. En als we stilzitten, worden we geshamed door ons eigen polsbandje.
High door Ademen – De ultieme zuurstoftrip (not)
Ooit deed ik een ademhalingsseminar. De ultieme zuurstoftrip had het moeten worden. Niet voor mij. Ik ben hier niet voor gemaakt.
Zegeltjes plakken
Plak jij ook zegeltjes? Voor iedere keer dat je niet je grens aangeeft? Iedere keer dat je niet zegt dat je ergens boos of geïrriteerd over bent?
Iedere keer dat je je tranen wegduwt? En, is je zegelboekje al vol?
Click & Collect (Deel 83) – De tijd zal het leren
Etienne brengt wederom mijn hand naar zijn mond en geeft er een lange dikke zoen op. “Ik laat jou nooit meer los,” zegt hij, “maar met jouw verleden zijn mijn woorden loos. De tijd zal je leren dat ik de waarheid spreek.”
Click & Collect (Deel 75) – Beestjes in de boom!
Als ik alle versieringen van zolder naar beneden heb gehaald en met een kop thee door het raam naar de net gekochte kerstboom gluur krijg ik de schrik van mijn leven. Beestjes!!! Op mijn kozijn! Honderden!! Nee, duizenden! WTF?!?
De Inca Trail Tales (Deel 2) – Stap voor stap op de Trail naar het Onmogelijke
Dit alles schrijf ik nu enkel, omdat ik dat idiote plan van mij online zette. En mezelf daarmee het gevoel gaf dat ik het nu ook echt moet gaan doen. What was I thinking?
Click & Collect (Afl. 68) – Barbecueën, poolen en fietsen
Ik lach en fluister zachtjes in zijn oor. “U probeert mij gewoon te verleiden meneer Etienne”. Hij slaat zijn ogen op en kijkt me recht aan. Zijn gezicht bevindt zich gevaarlijk dicht bij het mijne. “En? Lukt dat een beetje, mejuffrouw Zon?”
(How to survive) The Inca Trail – (Deel 1?)
Ik denk altijd héél goed na, voordat ik iets stoms doe. Dat zei Loesje ooit, en eerlijk? Het had mijn lijfspreuk kunnen zijn. Waar ik dit keer heel goed over nagedacht heb? Over mijn nieuwste, briljante plan: de Inca Trail lopen.