Als mijn lief naar zijn werk vertrekt, bel ik maar weer eens de storingsdienst. Dat is beter, want de manier waarop ik communiceer na herhaaldelijke storingsmeldingen gehad te hebben, vindt hij ronduit verschrikkelijk.
Layla loopt leeg op… Prutsers! (Deel 2)
Alsof het nog niet genoeg was, stond ik op een warme zomeravond in Zandvoort ineens met een motor waar totaal geen leven meer in zat. Het strand was ineens een werkwoordsvorm: stranden. Sinds dat moment ben ik ongewenst lid van de ANWB.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Over Slagroom en Fietssleutels
‘Ik ben erg benieuwd,’ zei de man, ‘waar je deze keer over gaat schrijven. Ik hoop alleen dat het niet wéér over mij gaat.’
De vrouw keek hem aan.
‘Ik vind, en dat meen ik serieus, dat je nu weer eens over andere dingen moet gaan schrijven. Schrijf over je leven zonder mij.’
Valse Verwachtingen
“Zei hij dat echt?”
“Jazeker,” bevestigt hij stellig, alsof hij daarmee zijn prille mannelijkheid extra probeert te benadrukken. Ontspannen leunt hij achterover.
“Neeeee?!” roept ze nog een keer.
Het moet gezegd worden
Beavis en Butthead zijn wakker geworden. Ze zijn niet alleen opnieuw op tv, maar in plaats van zich te presenteren als de meelijwekkende sukkels uit de jaren ’90, komen ze nu uit alle hoeken en gaten tevoorschijn om te hitsen tegen alles wat niet blank, mannelijk en hetero is.
Woede! (over een camperverkoper c.q. -oplichter)
Uiteindelijk besloot ik: zak erin, vieze, vuile [hier een lelijk Rotterdams scheldwoord], we pakken ons verlies. Ik hoop dat je erin stikt en ik vertrouw erop dat karma z’n werk wel doet. Dat voelde als een enorme opluchting. Klaar. Daar was ik vanaf.
Over Noodweer en Pizza’s
‘Kalm maar,’ zei de man sussend. ‘Ik weet heus wel wat je bedoelt. Over twee weken is het een jaar geleden dat ik wegging.’
‘Precies,’ riep de vrouw uit. ‘Een heel jaar. Als mensen aan me vragen wanneer mijn man is overleden, heb ik nog steeds de neiging om te zeggen: gisteren. Zo voelt dat.’
Als twee magneten
“Misschien zou je jezelf kunnen trainen om een beetje los van hem te komen?” stelt mijn zus voor.
“Ja, hóé dan?”
“Je zou kunnen beginnen met gewoon wat standaardzinnetjes uit je hoofd te leren om hem zo af en toe af te poeieren?”
“Zoals?” vraag ik nieuwsgierig.
Over sneeuwklokjes en melancholie
Ze had haar tranen niet zien aankomen. Ze had daar gestaan, met haar hand tegen het raam, en even leek het alsof iedereen weer in huis was. Dat was een paar dagen geleden. Volgens vriend A. was dit rouw, maar zelf dacht ze dat het melancholie was. ‘Rouw gaat over wat je kwijt bent,’ zei ze. ‘Melancholie gaat over wat er ooit was.’
Over overhemden en gisteren
Achteraf begreep ze waarom de man altijd dicht bij huis wilde blijven. Het was zijn manier geweest om overzicht te houden, om het bekende niet los te laten. Zonder dat ze het doorhad, was de man al verder van haar afgeraakt dan ze besefte.
Blik op de week (Afl. 50) – Eeuwig leven op Google Maps en andere herinneringen
Een blik op de hond, contactmomenten met boer en paard, een oude bekende en een overleden pa die op Google Maps nog steeds zijn auto wast. Wat jij.
Layla loopt leeg op… Het hedendaagse dating (jachtseizoen geopend!)
Ik bemerkte bij mezelf enige aarzeling om daadwerkelijk af te spreken. Zit ik straks met een psychopaat in de bioscoop of dineer ik met een seriemoordenaar? Ik besloot het erop te wagen en ging twee keer op date. Inmiddels zijn alle datingapps weer verdwenen van mijn telefoon. Dat zegt genoeg.
Volgers
Ik ben het spuugzat. Voortaan wil ik lekker zélf rijden,” klinkt ze vastbesloten. “Flink gas geven om alle verloren tijd nog even in te halen.” “Stoer hoor,” moedig ik haar aan.
Ik blijf luisteren
‘Jij bent er niet meer en toch voel ik me niet… ellendig. Is dat erg?’ ‘Natuurlijk is dat niet erg,’ zei de man. ‘Dat is precies wat ik bedoelde toen ik tegen je zei: ga leven.’
Over de liefde, of zoiets
Dating-apps, niks voor mij. Wandeldate’s ook niet. Mijn ervaring: ranzig. Maar misschien vind ik mijn ‘geluk’ deze herfst wel gewoon in het wild. Wie weet.