De vrouw glimlachte bij de gedachte aan haar moeder. ‘Wat was ze altijd vrolijk, hè?’ zei ze. ‘Is,’ verbeterde de man haar. ‘Is. Hier is ze net zo vrolijk. Ze is ondertussen beste vriendjes met Artie Shaw en Thelonious Monk en Ella Fitzgerald en God weet wie nog meer geworden.
Haribo maakt kinderen high – en ouders hysterisch
Misschien moeten we het maar accepteren: de wereld is een beetje stuk en iedereen doet maar wat. Als we straks met zijn allen naar de kloten gaan, dan begon het niet met klimaatverandering of een nucleaire oorlog. Nee, nee. Het begon met Haribo!
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Blik op de week (Afl. 24) – Een PhD zonder Hemel
Dochter Roos promoveerde. Met muziek en grappen. En Snoop Dogg. Wij waren trots. Meer dan.
Jij een tattoo, ik een tattoo, wij blij ei!
“Mam, wanneer laten we nou ein-de-lijk eens onze moeder-dochter-tattoo zetten?” vroeg mijn dochter (18) een maand of twee geleden voor de zoveelste keer. Wel, de tattoos zijn inmiddels gezet. En wij zijn blije eieren!
Mama, ik verander…
Vol trots kijk ik naar de jonge vrouw tegenover mij. Fysiek en mentaal al behoorlijk volwassen. Want ze weet wat er gaande is. Met haarzelf, maar ook met haar vriendje. “Mam, hij wil niet dat ik verander…”
Een transparant verleden
“Volgende dia…” neemt mijn moeder de volledige regie over. Ze is overduidelijk totaal in haar element, nu ze besloten heeft haar eigen verleden te becommentariëren. Háár verjaardagsfeest, háár vuile was. Buitenhangen, die hap!
Wat kanker met je doet (Afl. 10) – Over k*tkinden en andere duiveltjes
Een rotjong noemt mijn lieve manneke een k*tkind. Een duiveltje op mijn schouder laat me panikeren. Meer pijn. Meer zorgen. Meer wanhoop. Nee, het gaat nog niet goed. Nog lang niet.
Zonder mama (deel 2) – Jeetjemina
Madame Tussauds. Daar moet ik aan denken. Mijn moeder lijkt van was gemaakt. Ze zijn alleen wat kleur vergeten. Gelukkig ben ik er met mijn poederdoos, rouge en lippenstift…
Koning Camping
“Ja, achteraf was het wel een beetje dom van mij. Véél te lang… Vijf weken, mijn hemel,“ verzucht mijn moeder. “Ik erger me nu al, na twee dagen!” “Oei, ma! Dat klinkt niet best.” “Ach nou ja, het is wel uit te houden, hoor. Maar raad jij eens wie hier ook in Blanes is?”
Wat kanker met je doet (Afl. 8 ) – Ik wil veilig zijn…
Ik wil wegrennen. Kijk niet naar mij, het is even niet goed. Laat mij met rust, maar pak me vast? Ik verlang een rustgevende knuffel. Ik ben weer bang…
Moederdag met mamsie!
Vorig jaar schreef ik een verdrietige blog op Moederdag. Een blog vol angst en wanhoop. Dit jaar is Moederdag anders. Dit keer is het er eentje vol hoop. Een “stralende” dag, waarop niet geknuffeld mag worden.
Woensdagavond Stierenavond!
“Ik geloof niet dat het wat tussen ons zal worden,” twijfelt mijn moeder hardop over haar nieuwe date. “Ik vind ‘m toch een beetje vreemd… Ik weet niet wat het is, maar hij stuurt steeds van die rare berichten.”
Hoe minder je bezit, hoe rijker je bent
Zoon ziet me meubels slepen. “Wat ben jij nou weer aan het doen?” “Aan ’t ontspullen!” roep ik enthousiast over mijn schouder. “’t Is maar waar je zin in hebt… Maar zo te zien word je er heel gelukkig van!”
Als een blad in de wind
Gisteravond zei ze in een opwelling tegen haar dochter: “Ik ga pas dood als álle blaadjes van de boom gewaaid zijn.” Het had strijdlustiger geklonken dan ze had verwacht. En de bladeren weigeren te vallen.
Ik ben een slechte vriendin (want ik zeg ‘nee’)
“Tijd heb je niet, die moet je maken door ‘nee’ te leren zeggen!” Zo’n zin waarvan je de haren recht overeind gaan staan. Een typische uitspraak van mensen die inderdaad een schema hebben dat volgepropt is met van alles waartegen je heel goed ‘nee’ zou kunnen zeggen.