Als mijn lief naar zijn werk vertrekt, bel ik maar weer eens de storingsdienst. Dat is beter, want de manier waarop ik communiceer na herhaaldelijke storingsmeldingen gehad te hebben, vindt hij ronduit verschrikkelijk.
Layla loopt leeg op… Geklungel in de keuken!
Diep respect voor al die keukenprins(ess)en die dagen van tevoren het menu bedenken, ingrediënten inslaan bij allerhande specialistische zaakjes en vervolgens uren in de keuken staan om even later een pronkstuk uit te kunnen serveren. Deze keukenhork trekt dat gewoon niet.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
De wereld is al vierkant genoeg
Wie dagelijks door een smal raam kijkt, raakt gewend aan een smalle werkelijkheid. Het vierkant wordt genoeg. Genoeg om een oordeel te vormen.
Genoeg om iemand in te delen. Genoeg om niet verder te kijken.
Voor fans van de (zichtbaar invalide) Wasbeer
Weet je wat ook zo lollig is aan een zichtbare handicap? Dat zal ik je vertellen. Allerhande sujetten a.k.a. kennissen, al dan niet op scootmobiel, die een praatje aanknopen en koffie met je willen drinken.
Zegeltjes plakken
Plak jij ook zegeltjes? Voor iedere keer dat je niet je grens aangeeft? Iedere keer dat je niet zegt dat je ergens boos of geïrriteerd over bent?
Iedere keer dat je je tranen wegduwt? En, is je zegelboekje al vol?
Te lief
Te lief zijn is werkelijk een enorme handicap. Zo is het ronduit onaantrekkelijk en verkleint het je kansen op het vinden van een geschikte partner aanzienlijk. Dat zie je helemaal goed als je naar het televisieprogramma ‘Lang leve de liefde’ kijkt. Arme stakkers.
De Inca Trail Tales (Deel 2) – Stap voor stap op de Trail naar het Onmogelijke
Dit alles schrijf ik nu enkel, omdat ik dat idiote plan van mij online zette. En mezelf daarmee het gevoel gaf dat ik het nu ook echt moet gaan doen. What was I thinking?
Click & Collect (Afl. 47) – Onverwacht cowboy-bezoek
“Sorry, maar je hebt toch geen vriend, zei je?” “Dat betekent niet dat jij dus gewoon je gang kunt gaan, Jack! Wij zijn klaar. Over. Voor nu en altijd. Onthoud dat!” zeg ik ferm. Het kwartje lijkt eindelijk te vallen.
Koppen, rompen en rukken
Kwaad, kwader, kwaadst. Af en toe eens even lekker een moord uit passie plegen. Zo kwaad en gekwetst, dat je iemand iets aan zou kunnen doen. Maar je doet ‘t natuurlijk niet. Toch?
Vrouwenleed
“Jeetje, is jouw moeder is echt pas 35?? Wat jong!! Mijn hemel, ik ben dik 10 jaar ouder!” roep ik verbouwereerd uit.
Dan komt dochterlief om de hoek zeilen met een fijne opmerking… :-(
Wat kanker met je doet… (Afl. 17) – Een jaar geleden (D-Day) – deel 2
Kanker. De eerste onderzoeken. Een MRI. De eerste vijf minuten ben ik aan het bidden, mediteren en mijn tranen weg aan het slikken. Het geluid is eng. De buis is eng. Dit hele verhaal is eng. En het is mijn verhaal. Ik voel de paniek opkomen.
Krabgeit
Ik ben een pulkert. Een friemelfreak. Een korstenmaniak. Een krabgeit. Ik peuter en pruts aan alles wat midden in het helingsproces zit. Ik krab aan iedere huidoneffenheid.
Mijn wereld van onlogische angsten
Met een gezicht zo bleek als het maanlicht en een keel die vastzit alsof ik zojuist een brok ijzer heb doorgeslikt, zie ik de beesten op me afstormen. Ik sluit mijn ogen en wacht op mijn gruwelijke dood.
Van de aardbodem verdwenen
Mijn onlangs zozeer beschadigde ego groeit gestaag, maar toch voelt het niet goed. Nog steeds voel ik me verbonden met mijn verdwenen lief. Bovendien hanteer ik netjes de gepaste dress-code: zo ego- en seksloos mogelijk.
Ik MOET echt stoppen met musturberen!
Ja sorry. Ik heb besloten dat 2018 mijn jaar van de eerlijkheid gaat worden. En dan moet ik dit dus ook maar toegeven. Het is niet makkelijk, maar het liep de spuigaten uit. Ik deed het soms wel 40-50 keer per dag.