‘Ik ben erg benieuwd,’ zei de man, ‘waar je deze keer over gaat schrijven. Ik hoop alleen dat het niet wéér over mij gaat.’
De vrouw keek hem aan.
‘Ik vind, en dat meen ik serieus, dat je nu weer eens over andere dingen moet gaan schrijven. Schrijf over je leven zonder mij.’
Zuivere boerenlucht en een verstikkend klimaat
Voorlopig zouden we ieder weekend in onze caravan logeren, die op het boerenerf stond geparkeerd. Wat was het daar heerlijk! De zonnige en weidse omgeving op het platteland stond in schril contrast met onze naargeestige, veel te kleine voor-tussen-achterwoning in een Rotterdamse achterstandswijk.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Over Kalk en Tijd
In de verte hoorde ze hoge kinderstemmetjes. Ze glimlachte melancholiek en dacht aan de schommel die ooit achter in de tuin had gestaan. Aan het opblaasbadje, aan pa op de steiger, aan natte handdoeken over de tuinstoelen.
‘Gooi in het najaar eens wat kalk op het gras,’ zei de man. ‘Je hebt veel te veel mos in die tuin.’
Over het eerste jaar en lavatera’s
Een jaar. Een heel jaar. Zolang was de man nu weg. ‘Vandaag precies een jaar geleden, om half vijf, liet ik je gaan,’ zei de vrouw. ‘Hand in hand lagen we op het bed, ik gaf je kusjes in je nek, ik bedankte je voor die 27 geweldige jaren. Je was zo verdomd moedig. Totaal niet bang.’
Over Noodweer en Pizza’s
‘Kalm maar,’ zei de man sussend. ‘Ik weet heus wel wat je bedoelt. Over twee weken is het een jaar geleden dat ik wegging.’
‘Precies,’ riep de vrouw uit. ‘Een heel jaar. Als mensen aan me vragen wanneer mijn man is overleden, heb ik nog steeds de neiging om te zeggen: gisteren. Zo voelt dat.’
Over Koffie en Kikkers
De vrouw keek naar een foto op haar telefoon. ‘Neem deze foto nou. Die maakte ik vandaag precies een jaar geleden. Het was een prachtige dag en we…’
‘Dronken een kopje koffie in de overkapping,’ vulde de man aan. ‘Jij had een decaf met sojamelk en ik een cappuccino.’
Over Schoenen en Hommels
Er vloog een hommel naar binnen. Het was de eerste lente zonder de man. Ze herinnerde zich hoe hij altijd glimlachte als de eerste hommels weer verschenen. Haar blik volgde de hommel, terwijl ze de kamer rondkeek – naar zijn stoel, naar het tafeltje waar zijn bril nog lag.
Over pannen en morgen
‘Je hebt het heel lang niet doorgehad,’ zei de man.
‘Ik denk het,’ zei ze.
‘Je dacht dat er nog tijd genoeg was. Ik in het begin trouwens ook.’
Over sneeuwklokjes en melancholie
Ze had haar tranen niet zien aankomen. Ze had daar gestaan, met haar hand tegen het raam, en even leek het alsof iedereen weer in huis was. Dat was een paar dagen geleden. Volgens vriend A. was dit rouw, maar zelf dacht ze dat het melancholie was. ‘Rouw gaat over wat je kwijt bent,’ zei ze. ‘Melancholie gaat over wat er ooit was.’
Over dozen en merels
‘Weet je wat me soms dwarszit? Dat ik het niet eerder begreep. Wat er in jouw hoofd gebeurde. Drie jaar geleden betrapte ik mezelf erop dat ik soms dacht: de man in de stoel klinkt zoals jij klinkt, loopt zoals jij loopt, praat zoals jij praat… maar hij is jij niet.’
Blik op de week (Afl. 50) – Eeuwig leven op Google Maps en andere herinneringen
Een blik op de hond, contactmomenten met boer en paard, een oude bekende en een overleden pa die op Google Maps nog steeds zijn auto wast. Wat jij.
Vintage
Enthousiast word ik begroet door de verkoopster, een eveneens vintage vijftigplusser. Ze ziet er in ieder geval uit alsof ze zich sinds de jaren negentig nooit meer heeft omgekleed. Er hangt een muffe lucht in de winkel, valt me ineens op. “Zoek je misschien iets speciaals?”
Blik op de Week (Afl. 43) – De rinkeltherapie
Haalde huis van vader leeg. Kerstkaarten, gereedschap, puzzelwoordenboeken, blikken zwart-wit foto’s, houten kleerhangers, tuingereedschap, wandversieringen, langspeelplaten, macaroni en zowaar een postcodeboek uit 1978. Alles was met zorg bewaard.
De Melkwegdans
Het strand onder haar werd kleiner en kleiner, de mensen werden stipjes, het geluid van beneden ebde weg tot een vaag gemurmel en ineens hing ze boven de wolken, boven de hele wereld, ze zag een bordje: Melkweg
Via via
Als kind mocht ik niet zo veel. Mijn ouders waren overbezorgd. Toen ik de leeftijd bereikte waarop ik met mijn vriendinnetjes na schooltijd nog even buiten wilde spelen, nam hun bezorgdheid zienderogen toe. Dus moest mijn oude opoe aan de bak als oppasdienst en buurtspion.