“Hè? Jij bent burgerreservist geworden?!?” Vol verbazing kijk ik mijn vriendin aan. “Hoe kom je in hemelsnaam op dát idee?” “Nou, eigenlijk door Máxima…”
De bully op het wereldtoneel
En dat is waar het begint te schuren. Je merkt hoe beperkt jouw invloed is, maar ook dat die niet nul is. Precies daartussenin wordt het ongemakkelijk. Je draagt bij. En tegelijk blijft de vraag of het genoeg is.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Hoe valt Trump nog te stoppen?
Ik denk dat er geen mens op aarde is die ik meer minacht. Waar ik meer van walg. Waarvan ik me niet dagelijks afvraag hoe zo’n volstrekte idioot die het voor iedereen verkloot, gestopt kan worden. Hoe komen we in vredesnaam van die gestoorde maniak af?!?
Mensheid zonder medailles (want er is geen jury)
Als we dieper graven, ontdekken we dat we ons vaak vastklampen aan overtuigingen die ons eigenlijk van het leven beroven. Het leven, zo kwetsbaar en kortstondig, lijkt steeds weer te worden opgeofferd voor dogma’s en doctrines. En dan?
Jack White gaat los op het Witte Huis
Jack White, een Amerikaanse muzikant, producer en voormalig frontman van de band The White Stripes en een van de belangrijkste en invloedrijkste rockmuzikanten van de laatste tijd, ging los op het Witte Huis. Vanwege de pompeuze inrichting. Een rant die gehoord en gelezen moet worden!
Vrijheid, (g)een mensenrecht?
3 jaar oorlog in Oekraïne. Wrang en verdrietig om te constateren dat anno 2025 vrijheid – een mensenrecht – nog steeds, of zelfs nog méér, onder druk staat.
Vuur, verve en vasthoudendheid. Recensie Zomergasten met Sakir Khader
Deze keer in Zomergasten: Sakir Khader, fotograaf en documentairemaker. Palestijns Nederlander. Navigerend tussen oorlog en vrede. Met verve, vuur en vasthoudendheid.
Onvoorspelbaar gedrag
Over zijn schouder riep hij vol trots: “Mooi ding, hè? Jongens, Oom Aad groet U allen!”
Hij stak zijn hand op en verdween alweer uit ’t gezichtsveld.
“Aparte man,” zuchtte mijn moeder. “Je weet echt nóóit wat je aan hem hebt.”
“Ach,” verdedigde mijn vader hem, “zolang hij dat zelf maar weet.”
Een vacuüm tussen verleden en toekomst
Bestaanszekerheid is voor veel mensen onbereikbaar geworden. Zij bevinden zich in zo’n vacuüm tussen verleden en toekomst. Niet alleen de eerste levensbehoeftes, maar ook hun toekomst zal straks opnieuw moeten worden aangeschaft.
Eindelijk! Uri Geller gaat ons redden!
Uri Geller waarschuwt Poetin. Zwaar. Erg. Want Uri gaat de Hijo de Puta eens flink bestoken met zijn mind power. En dan kun je niet anders dan bang worden en je in je sub-Moskouse grot terugtrekken.
Ja toch? Niet dan?
“De beste hulp [niet zo] dichtbij!”
Met verbazing bekijk ik mijn ietwat onsamenhangende waslijst van kleine en grote ergernissen. Hoe kan het dat we geen greintje vriendelijkheid, tolerantie of behulpzaamheid meer voor elkaar over hebben?
Een resettend appeltje voor de dorst
“Helpdesk van God? Ja hallo, hier Merel. Kunt u even helpen met een technisch probleem? Het is een puinzooi hier beneden. Mijn vraag: zou alles weer kunnen terugkeren naar hoe ’t vroeger was?”
Bang voor de Bom?
Bang voor de bom? Ik niet (meer). Ik kan er toch niets aan veranderen. Die afhankelijkheid van ouwe, seniele zakken aan de wereldtop is k*t, maar verder kun je het best maar gewoon gaan slapen. Morgen weer een dag. Of niet.
De zes tekens [kort verhaal – 5 mei]
‘Wat heb je nou gedaan, jong…?’ De stem van de oude man breekt. Tranen lopen over zijn wang. Beschaamd slaat hij zijn eeltige handen met diepe groeven voor zijn gezicht. Dit is de tweede keer dat Ben hem ziet huilen.
David [kort verhaal – 4 mei]
‘Zorgt u alstublieft voor hem,’ smeekt de vrouw. Ze loopt alweer weg. Haar benen lijken op dunne stokken. Ze kijkt nog even keer achterom. ‘Zorg goed voor hem!’ roept ze nogmaals huilend. ‘Hij heet David.’ En iets zachter: ‘Hij is een Joodse baby…’