Misschien is “alles uit het leven halen” een compleet onmogelijke opdracht. Alsof geluk een checklist is die vóór je dood afgevinkt moet zijn. Misschien is het genoeg om het leven niet steeds voorbij te laten razen, terwijl ik blijf wachten op een betere versie ervan.
Tips om een vriendin te krijgen
“Mam,” vraagt zoon, “heb jij nog goeie tips om aan een vriendin te komen?”
“Jee, moeilijk… Hm. Ik zou eerst eens beginnen met een leuk compliment? Daar zijn vrouwen meestal wel gevoelig voor.”
“Wat voor een compliment?”
“Nou, eh…, dat kan van alles zijn.”
“Ja, dáár hebben we niks aan,” klinkt het resoluut.
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Over dozen en merels
‘Weet je wat me soms dwarszit? Dat ik het niet eerder begreep. Wat er in jouw hoofd gebeurde. Drie jaar geleden betrapte ik mezelf erop dat ik soms dacht: de man in de stoel klinkt zoals jij klinkt, loopt zoals jij loopt, praat zoals jij praat… maar hij is jij niet.’
Nesttuimelaar
Vele jaren later en vele steden verder vond ze in haar tuin opnieuw een nesttuimelaar. In de boom zat een merelnest.
Terug in het nest plaatsen lukte niet. Nu was het aan haar om het vogeltje te doden…
Via via
Als kind mocht ik niet zo veel. Mijn ouders waren overbezorgd. Toen ik de leeftijd bereikte waarop ik met mijn vriendinnetjes na schooltijd nog even buiten wilde spelen, nam hun bezorgdheid zienderogen toe. Dus moest mijn oude opoe aan de bak als oppasdienst en buurtspion.
De verkeerde Artur
We zijn het spoor werkelijk volledig bijster. Het is alsof we koste wat kost iemand nodig hebben om boos op te zijn, te dol op het toewijzen van schuld. We willen iemand kunnen aanwijzen en zeggen: “Kijk, dáár zit het kwaad!”
Haribo maakt kinderen high – en ouders hysterisch
Misschien moeten we het maar accepteren: de wereld is een beetje stuk en iedereen doet maar wat. Als we straks met zijn allen naar de kloten gaan, dan begon het niet met klimaatverandering of een nucleaire oorlog. Nee, nee. Het begon met Haribo!
Speelafspraakjes
Mijn seizoensgebonden populariteit onder ouders met jonge kinderen had vooral te maken met het feit dat ik als docente tijdens alle schoolvakanties niet hoefde te werken. In tegenstelling tot hen was ik dus gewoon thuis.
“Houdoe!” – Dag pap…
Er zijn van die momenten in je leven dat je zeker weet: dit is foute boel. Zo ook een paar weken geleden. Mijn zus en ik werden vroeg in de ochtend gebeld. Mijn vader was door de ziekenwagen naar het ziekenhuis gebracht…
Wat kanker met je doet (Afl. 19) – In remissie en een nieuw gevecht
Ineens voel ik een harde dreun tegen mijn kop. Ik schrik en reik met mijn hand naar mijn kaak. Mijn hoofd bonst. Ik kijk in het raam. In de weerspiegeling zie ik mijn rode wang. Er loopt een straaltje bloed uit mijn neus.
Click & Collect (Deel 80) – De bal is rond
“Oh, en jullie gaan trouwen, dat hebben wij ook al gezamenlijk besloten,” schatert zijn zoon. “Heb ik eindelijk zusjes. En ook nog eens hele leuke, dus jullie hebben geen inbreng.”
Blik op de week (Afl. 24) – Een PhD zonder Hemel
Dochter Roos promoveerde. Met muziek en grappen. En Snoop Dogg. Wij waren trots. Meer dan.
Afscheid van volwassenheid
Mijn mama zei ooit: “je wordt pas écht volwassen als je ouders er niet meer zijn.” Ze sprak uit eigen ervaring. En ik denk dat het klopt, want op dat moment verschuift de verantwoordelijkheid.
Kweekvlees
“Tja, naaktslakken plakken zich nu eenmaal graag overal aan vast. Wat dat betreft zou je ze best met onze nieuwe generatie milieuactivisten kunnen vergelijken: plakkerige weekdieren, die met de allerbeste bedoelingen soms flinke sporen van vernieling achterlaten.”
Een jaar later
Een jaar geleden keek ik toe hoe mijn moeder haar laatste adem uitblies. Samen met mijn vader, broertje en zusje keek ik toe. Ook dat fascineerde me. Hoe ik meteen wist dat het de laatste was. Hoe kon ik dat nu weten…