Op mijn vraag ‘wat mogelijk nóg beter kon?’ verhief de rijleraar enigszins zijn stem en begon bijna te schuimbekken. ‘Nog beter?! Zullen we eerst beginnen met de dingen die je echt NOOIT meer moet doen?’
Blik op de Week (Afl. 61) – O-benen met gloeiwijn
Fietste langs molen en door nauwe straatjes. Bij blauwe poort hield ik halt. Op deur stond geschilderd: ‘Hier geen fietsen plaatsen.’ Dergelijke tekst róept om actie. Parkeerde fiets en maakte foto. Vliegensvlug, hoor!
Tekstista’s gezocht: schrijf mee op HVD!
Wij zijn continu op zoek naar vers bloed! Wij zoeken vrouwelijke schrijffanatici die graag op een groter platform willen schrijven en publiceren.
Denk jij, ware vrouw, aan de man (onze lezer) uit te kunnen leggen hoe wij vrouwen denken? Heb je je vrouwenhart verpand aan de schrijverij? Heb je tevens een vlotte, vooral niet te tamme pen en een goed gevoel voor taal? Dan leveren wij je het lezerspubliek voor je teksten! HoeVrouwenDenken biedt je direct een groot bereik.
Interesse? Schrijf mee. Mail ons met voorbeelden van recent werk en een duidelijke motivatie:
redactie@hoevrouwendenken.nl
Het collectieve januari-ritueel
Januari, maand van goede voornemens, hernieuwde doelen en verplichte discipline. Maar werkt dat wel? Zou je januari (en jezelf) niet liever gewoon maar met rust laten?
Layla loopt leeg op… de survivaltocht die burn-out heet
Een burn-out is niet ‘even van slag’. En hoewel ik geen vuur heb hoeven maken, geen ree heb moeten kelen of onder de sterrenhemel heb moeten overnachten, voel ik mij een Robinson Crusoe. I survived!
De ring moet vol
We zijn onderhand een soort digitale huisdieren geworden. Als we braaf bewegen, krijgen we een virtueel koekje. Een pushmelding. Een digitale high five. En als we stilzitten, worden we geshamed door ons eigen polsbandje.
Blik op de week (Afl. 49) – De kloeke kip
Een pad die vastzat onder de vlonder, een kloeke moederkloek en een dramatische droom, wat wil een mens nog meer.
High door Ademen – De ultieme zuurstoftrip (not)
Ooit deed ik een ademhalingsseminar. De ultieme zuurstoftrip had het moeten worden. Niet voor mij. Ik ben hier niet voor gemaakt.
Tot het gaatje, oftewel: tot het niet meer gaat
Ik houd vast aan dat oude voornemen van toen; tennissen tot m’n 81e. Misschien zelfs langer, al zal ik tegen die tijd dan wel een vervanging van mijn huidige kunstknie nodig hebben. Zolang ik in staat ben om een bal over het net te meppen (zonder tussenkomst van ambulance of defibrillator), blijf ik het doen.
Blik op de week (Afl. 38) – Holtorren en voodoo
Bestuurder keerde auto en reed daarna op mij af. Twintig centimeter voor me stopte hij abrupt. Deed of ik filmpje maakte. (Ben zo’n muts die zich dat maar niet eigen kan maken). ‘Waarom maakt u een foto van mijn auto?’ snauwde man.
Blik op de week (Afl. 37) – Dove drollen en chocolade
Blij dat ik fiets. Al mijn zorgen die wegwaaien in de wind. Hollende hazen. Wapperend wasgoed. Intens bloeiende magnolia’s. Lammetjes zonder oorbellen. En mozaïekbankjes.
Blik op de Week (Deel 30) – Miskleun in het Witte Huis
Sprak op Zaag vaste rotzooiraper Gijs over toestand in wereld. Keken uit op bedrijf aan overkant. ‘Je zal maar in een Tesla rijden,’ gniffelde Gijs. ‘Je raakt ‘m aan de straatstenen niet meer kwijt. Rijd je dan, vol schaamte in je elitebak.’ Wij spuiden onze gal over gek in het Witte Huis.
Blik op de Week (Deel 29) – Douchen met droogwater
Heb op Facebook Donald T. en Elon M. geblokkeerd. Stelde weinig voor, maar voelde als daad van verzet. Las toepasselijke quote van Koot en Bie: ‘Indien de indianen een wat strenger immigratiebeleid hadden gevoerd, dan was het nu niet zo’n puinhoop geweest in Amerika.’
De Inca Trail Tales (Deel 5) – Oefenen in Luxemburg!
Nu eerst een paar dagen rust. Maar ik wens jullie alvast een prachtig nieuw jaar vol mooie stappen, of ze nu groot of klein zijn. Wie weet, treffen we elkaar ergens onderweg!
De Inca Trail Tales (Deel 4) – Op naar een betere versie van mezelf
Als ik het wil zijn, moet ik het ook willen worden. Dat is de les uit Kamp van Koningsbrugge. Je bouwt jezelf stap voor stap op, totdat je de versie van jezelf bent die het onmogelijke mogelijk maakt.
De Inca Trail Tales (Deel 2) – Stap voor stap op de Trail naar het Onmogelijke
Dit alles schrijf ik nu enkel, omdat ik dat idiote plan van mij online zette. En mezelf daarmee het gevoel gaf dat ik het nu ook echt moet gaan doen. What was I thinking?