Wanneer ik eens in de zoveel tijd verplicht naar de damesschappen van de drogist loop, komt me de zoete weeïge lucht al van ver tegemoet. Het maandverband-rek. Ik ruik….maandverband?
Er komen dan, en zelfs nu tijdens het schrijven, zoveel vragen bij me op dat mijn hoofd ervan tolt.
Pixabay
Waar te beginnen.
Oké, ik zal starten met deze vraag: WIE heeft bedacht dat er een odeur in een maandverbandje moet?
Nee, misschien beginnen bij: WIE heeft verzonnen dat vrouwen niet mogen rieken/meuren/geuren/stinken? Folks, we lekken bloed uit onze flamoes. Allicht ruikt dat. Willen we dat verdoezelen met een nep-bloemengeurtje, wat zich dan vermengt met de geur van ongesteldheid, waardoor je wellicht nóg méér gaat stinken? NEEN!
Hoe gaan dit soort dingen in zijn werk? Is er bij de maandverbandenproducent een medewerker geweest die dit bedacht heeft? Dan was het een man, kan niet anders. Maar… hoe heeft hij zijn pitch dan voorbereid? Zou hij zijn eigen vrouw als voorbeeld genomen hebben? Zou hij eerst een onderzoek hebben laten doen onder 128 vrouwen en daar dan uit geconcludeerd hebben dat ‘de meeste vrouwen een bosje geurende bloemen tussen hun benen willen?’
Vragen, vragen, vragen.
Die chemische substanties in de nabijheid van je liefdesgrot, is dat überhaupt gezond? Wat doet dat met de innerlijke vrouwmens? Wanneer je op tijd een bezoekje aflegt aan het kleinste kamertje dan hoef je toch helemaal nergens last van te hebben? Ik kan me niet voorstellen dat je geen infecties krijgt van die chemische absorbtiekorrel-rommel. En dit alles om vooral niet te laten merken dat je ongesteld bent… Nou, wanneer ík ongesteld ben, laat ik dat tijdig aan eenieder weten zodat ze VER uit mijn buurt kunnen blijven. Blijkt voor iedereen goed te werken.
Last but not least, ben ik nou gek, of is het de doorgedraaide wereld (of wellicht beide); een wereld van cosmetica die de mens verbiedt om een eigen lichaamsgeur te hebben?
Wanneer ik snuffel in de heerlijk zachte nekjes van mijn kroost, ruik ik hun fantastische eigen parfum. Niet te koop in een flesje.
Je vindt geen shampoo in mijn huis. Geen créme-spoeling, tig crèmes of (de horror) vaginale reinigingsmiddelen. De zeep díe ik heb, is vegan-friendly en natuurlijk. Een mens is niet gemaakt om elke dag te douchen en te wassen, daar droogt je vel van uit en zo wordt je sneller dan gewenst een rimpelig omaatje/opaatje. Als ik weer eens bij hem zat met uitslag en jeuk overal, grapte mijn oude huisarts: “zolang je niet in de kolenmijnen werkt, hoef je je écht niet elke dag te wassen.’
Nee, ik doe niet mee aan die geurgekte, loop aan alles voorbij. Aan mijn lijf geen polonaise. En mocht ik nou écht willen doordraven, kan ik altijd zelf nog mijn verbandjes knutselen.
